ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        "โอ้โฮ เสี่ยวเสี่ยววันนี้เก็บสมุนไพรมาได้ไม่น้อยเลยนี่นา นี่ไงหมู่บ้านเราก็มีแต่เธอเท่านั้นแหละที่รู้จักสมุนไพรเยอะแยะ แบ่งให้พวกเราบ้างสิเผื่อตอนป่วยเล็กๆ น้อยๆ จะได้ไม่ต้องไปหาหมอให้เสียเงินเสียทอง!"

        พวกป้าๆพูดพลางชะเง้อคอมองเข้าไปในตะกร้าของต่งเสี่ยวเสี่ยว จนตาแทบจะถลนออกมา 

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกลอกตา มองป้าๆสามคนที่เอาแต่เดินทั่วหมู่บ้านเหมือนพวกอันธพาล แล้วก็แค่นหัวเราะอย่างเย็นชา

        "อย่าเลยค่ะ ฉันไม่ได้ใจดีขนาดนั้นพวกป้าสามคนเอาแต่เดินอยู่ทั่วหมู่บ้านทั้งวันเลย แข็งแรงเหมือนม้าขนาดนี้ถึงจะเป็นอะไรไปยมบาลก็คงไม่รับหรอกค่ะ เปลืองที่เปล่าๆ!"

        พอเธอพูดจบใบหน้าของทั้งสามคนก็ซีดเผือดทันที

        ป้าชุ่ยฉินไม่พอใจ เธอเบ้ปากแล้วยกมือเท้าสะเอว ทำท่าทางเหมือนอันธพาล แล้วด่าทออย่างไม่พอใจ

        "นางสารเลว เธอด่าใครหา?" 

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวหรี่ตาลง มองด้วยสายตาเย็นชา

        "นางสารเลว ด่าใครอย่างงั้นเหรอ?"

        "นางสารเลวนั่นก็เธอไง!"

        ป้าชุ่ยฉินเลือดขึ้นหน้า เธอกำลังโกรธจัดเลยเผลอรับคำต่งเสี่ยวเสี่ยวไปเต็มๆ

        พอได้ยินแบบนั้นทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

        ป้าชุ่ยฉินโกรธจัดจนหน้าแดงก่ำ

        "เสี่ยวเสี่ยวเธอรังแกกันเกินไปแล้ว!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกอดอกมองป้าชุ่ยฉินที่จนตรอก แล้วยิ้มอย่างใสซื่อ ก่อนแกล้งพูดอย่างไร้เดียงสาว่า

        "ป้าชุ่ยฉิน อย่าใส่ร้ายกันสิคะ!ฉันไม่ได้ว่าป้าสักคำ ป้าด่าตัวเองแท้ๆ"

        จากนั้นเธอหัวเราะแล้วพูดขึ้นว่า

        "แต่อย่างน้อยป้าก็รู้จักตัวเองดีนะคะ!รู้ว่าตัวเองเกิดมาก็ต่ำต้อยแล้ว"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดออกมาไม่กี่คำก็ทำให้ป้าชุ่ยฉินแทบกระอักเลือด

        นางสารเลวนี่ พูดจาปากเก่งเหลือเกินนะ

        ชิ!

        ไม่แปลกใจเลยที่สามพ่อลูกบ้านฉินถึงได้หลงหัวปักหัวปำผู้หญิงคนนี้เป็นนางจิ้งจอกกลับชาติมาเกิดชัดๆ

        แต่ป้าชุ่ยฉินไม่กล้าพูดกลัวจะโดนต่งเสี่ยวเสี่ยวสวนกลับจนไม่เหลือชิ้นดีอีก

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเหลือบมองป้าอีกสองคนที่เหลือ

        พวกเธอกลัวว่าจะโดนต่งเสี่ยวเสี่ยวด่าไปด้วยอีกคนป้าทั้งสองจึงแกล้งทำเป็นชมวิว เลือกที่จะไม่สนใจ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเบ้ปาก ก็แค่พวกขี้ขลาดตาขาว 

        พวกอ่อนหัด แต่ชอบหาเรื่องคนไปทั่ว!

        "ซิ่วซิ่ว เราไปกันเถอะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวดึงเชือกตะกร้าแน่นขึ้นเธอพาสวีซิ่วเดินผ่านสามคนนั้นไป

        ป้าชุ่ยฉินมองตามหลังของต่งเสี่ยวเสี่ยวอย่างไม่พอใจ

        "เมื่อกี้ทำไมพวกเธอไม่ช่วยฉัน!"

        ป้าคนหนึ่งทำท่าทางลูบจมูกด้วยความรู้สึกผิดแล้วอธิบายอย่างอึกอัก

        "เธอก็เห็นแล้วนี่นาว่าปากต่งเสี่ยวเสี่ยวน่ะร้ายกาจขนาดไหน พวกเราสามคนก็สู้ไม่ได้หรอก"

        ป้าชุ่ยฉินถึงกับพูดไม่ออกเธอไม่รู้จะพูดอะไรดี

        เพราะอย่างงั้นก็เลยกลัวจะเสียเปรียบปล่อยให้เธอเป็นเหยื่อรับเคราะห์ไปเลยงั้นเหรอ?

        "เอาเถอะ ดูท่าทางลับๆ ล่อๆของต่งเสี่ยวเสี่ยวกับสวีซิ่วสิไม่แน่ว่าพวกเธออาจจะไปขุดเจอของดีอะไรบนภูเขามาก็ได้"

        ป้าอีกคนมองตามหลังของต่งเสี่ยวเสี่ยวเธอรู้สึกว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวกับสวีซิ่วต้องไปหาของดีอะไรบนภูเขามาแน่ๆ

        แต่ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่สนว่าคนอื่นจะคิดยังไงเธอพาสวีซิ่วกลับบ้าน

        เด็กๆ ทั้งหกคนเหมือนได้กลิ่นอะไรบางอย่างต่างก็เงยหน้าขึ้น แล้ววิ่งตรงมาทางต่งเสี่ยวเสี่ยวและสวีซิ่ว

        "แม่จ๋า!" 

        "จ้ะ!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มตาหยีเธอตอบรับอย่างร่าเริงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดโคลนที่เปื้อนหน้าของเยว่เยว่และหยางหยางรวมถึงเฉินเฉินด้วย

        "ดูสิ แต่ละคนเหมือนลิงโคลนมอมแมมกันจริงๆ!"

        ถึงปากเธอจะบ่นแต่สายตาก็เต็มไปด้วยความเอ็นดู

        "ขาพ่อเจ็บอยู่พี่ชายเลยพาพวกเราเล่นดินอยู่ตรงมุมค่ะ แม่อย่าโกรธพวกเราเลยนะคะพวกเราไม่ได้ทำบ้านสกปรกค่ะ" ฉินไห่เยว่พูดด้วยเสียงเล็กๆ

        ฉินไห่หยางที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไรสักคำแต่ก็ยืนตัวเกร็ง กลัวว่าแม่จะไม่ชอบที่พวกเขาสกปรก

        พอเห็นแบบนั้นต่งเสี่ยวเสี่ยวทั้งขำทั้งเอ็นดูเธอเอื้อมมือไปหยิกจมูกเล็กๆ ของฉินไห่เยว่อย่างรักใคร่

        "แม่ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยถ้าอยากเล่นก็เล่นไปเถอะ เดี๋ยวตอนเย็นแม่จะอาบน้ำให้"

        การเล่นซุกซนคือธรรมชาติของเด็กเธอจะกล้าห้ามได้ยังไงกัน?

        พอเห็นว่าแม่ไม่โกรธ ฉินไห่เยว่ก็ยิ้มเขินๆส่วนฉินไห่หยางที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็แอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

        "พวกลูกๆ เล่นกันไปก่อนนะเดี๋ยวแม่กับพี่ซิ่วซิ่วมีเรื่องต้องทำ!"

        "ค่ะ/ครับ!"

        เด็กๆ ตอบรับพร้อมเพรียงกันแล้วไปเล่นดินกันต่อ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพาสวีซิ่วเข้าไปในห้องโถงเธอปิดประตู แล้วค่อยๆ เอาเห็ดหลินจือออกจากตะกร้าที่ปลายเห็ดหลินจือยังมีดินติดอยู่

        "สมุนไพรพวกนี้ไม่ต้องแปรรูปพรุ่งนี้เธอไปกับฉันที่ตลาด เอาเห็ดหลินจือพวกนี้ไปขายกัน"

        ที่ปลายเห็ดยังมีดินติดอยู่ ตอนที่ขายออกไปถ้าอยากให้มันอยู่ได้นานขึ้น ก็แค่เอาไปปลูกในดิน

        สวีซิ่วมองเห็ดหลินจือที่วางอยู่บนโต๊ะเธอเม้มปากแล้วก็ส่ายหน้า

        "ที่บ้านยังมีลูกๆ ต้องดูแลฉันไปไหนไม่ได้หรอกค่ะ เรื่องขายเห็ดหลินจือ ฉันอาจจะต้องรบกวนพี่ให้ช่วย"

        เธอไม่เหมือนต่งเสี่ยวเสี่ยวที่มีสามีคอยดูแล 

        ในเมื่อลูกๆ ยังไม่สามารถดูแลตัวเองได้เธอก็ต้องอยู่ที่หมู่บ้านชิงซาน จะไปไหนไม่ได้

        "เธอไม่กลัวฉันโกงเงินเหรอ?"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดพลางค่อยๆเอาเห็ดหลินจือใส่ลงในตะกร้าอย่างระมัดระวัง

        สวีซิ่วยิ้มขื่น"ถ้าไม่ได้ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรกับพี่ฉันจะโชคดีแบบนี้ได้ยังไงกันละคะ ต่อให้พี่ให้เงินฉันมาแค่สองหยวน ฉันก็พอใจแล้ว!"

        ไม่ว่าจะยังไงโชคดีในครั้งนี้ก็เป็นเพราะต่งเสี่ยวเสี่ยวให้โอกาสเธอต่งเสี่ยวเสี่ยวจะแบ่งเงินยังไง เธอก็ไม่มีสิทธิ์ออกความเห็น

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวชะงักไม่คิดว่าสวีซิ่วจะคิดแบบนี้

        "ได้! งั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปตลาดเองแต่เรื่องนี้ห้ามบอกใครนะ"

        "ค่ะ!"

        ทั้งสองคุยกันสักพัก สวีซิ่วก็พาลูกๆทั้งสามคนกลับไป

        "ที่รัก ฉันต้มน้ำให้เด็กๆสามคนไว้แล้ว เธออาบน้ำให้เยว่เยว่ ส่วนเจ้าลูกชายตัวเหม็นสองคนนี่ฉันจะจัดการเอง"

        ถึงขาของฉินซู่จะไม่ค่อยดีแต่เขาก็ยังพอเคลื่อนไหวได้ ต่อให้ต่งเสี่ยวเสี่ยวจะไม่อยู่บ้านเขาก็สามารถดูแลทุกอย่างให้เป็นระเบียบเรียบร้อยได้ หรือแม้แต่ต้มน้ำอาบให้เด็กๆทั้งสามคน เขาก็ทำได้

        "อืม! ฉันจะจัดการเยว่เยว่เองนายพาพวกลูกๆ อีกสองคนไปอาบก่อนเถอะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวตอบรับแล้วพาฉินไห่เยว่ไปล้างมือล้างหน้าที่ลานบ้าน

        จังหวะนั้นเอง ป้าหลิวที่เพิ่งกลับมาจากตลาดก็ถือตะกร้ามายืนรออยู่ที่หน้าบ้านของต่งเสี่ยวเสี่ยวอีกครั้ง

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวตาไว เธอเห็นป้าหลิวในทันทีแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร 

        ศัตรูไม่เคลื่อนไหว เราก็ต้องไม่เคลื่อนไหว!

        "คืนนี้แม่ทำไข่ตุ๋นให้กินดีไหม?"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวบีบแก้มยุ้ยๆของฉินไห่เยว่อย่างเอ็นดู

        ฉินไห่เยว่พยักหน้าหงึกๆ อย่างรวดเร็วก่อนจะตอบด้วยเสียงเล็กๆ

        "ดีค่ะ! แม่ดีที่สุดเลย"

        ส่วนป้าหลิวที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับเดินวนไปวนมาทำใจอยู่นาน กว่าจะตัดสินใจเดินเข้าไป

        "เสี่ยวเสี่ยววันนี้ซานจาจิ่วขายหมดเกลี้ยงเลย แต่มีเรื่องอยากจะบอกเธอตรงๆ ว่า..."

        ป้าหลิวพูดพลางทำท่าทางลังเล

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวแค้นยิ้มเธอปัดเศษดินที่ติดผมฉินไห่เยว่ออก แล้วมองไปที่ป้าหลิว ก่อนจะชิงพูดขึ้นมา