ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        ก่อนหน้านี้ครอบครัวฉินมีอยู่กันสี่คนก็ยังพออยู่ได้ แต่พอมีเด็กเล็กมาเพิ่มอีกหนึ่งคนแล้วยังมีฉินฮุ่ยเจียวเข้ามาอยู่ด้วยอีกคน แน่นอนว่ามันไม่พออย่างแน่นอน

        บ้านตระกูลฉินมีทั้งหมดสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น หนึ่งห้องครัวและยังมีห้องอาบน้ำที่ต่อขึ้นมาแบบชั่วคราวอีกหนึ่งห้อง

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวและสามีใช้ห้องหนึ่งส่วนเด็กๆ ทั้งสามคนใช้อีกห้องหนึ่งส่วนห้องที่เหลืออยู่ก็เต็มไปด้วยข้าวของที่เตรียมไว้ขาย

        บ่ายวันนี้ต่งเสี่ยวเสี่ยวเลยให้ฉินฮุ่ยเจียวช่วยเก็บกวาดห้องเก็บของและมีฉินซู่คอยช่วยเหลือ

        ส่วนต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ไปตลาดกับสวีซิ่วเพื่อหาซื้อวัตถุดิบ

        เด็กๆ ทั้งสามคนก็ช่วยเท่าที่ช่วยได้พวกเขาขนของที่พอจะยกไหวออกจากห้องเก็บของทั้งหมด

        ที่ตลาด

        วัตถุดิบที่ใช้ทำหม่าล่าทั่งค่อนข้างหลากหลายต่งเสี่ยวเสี่ยวกับสวีซิ่วซื้อเนื้อวัว เนื้อแกะ หมูสามชั้น รวมถึงเห็ดหอม กุยช่ายถั่วฝักยาว กุ้ง และเส้นต่างๆ มาเตรียมเอาไว้

        วัตถุดิบอะไรที่พอจะนึกออกต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ซื้อมาครบทั้งหมดแล้ว

        แน่นอนว่าเครื่องปรุงก็ขาดไม่ได้เธอซื้อน้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู รวมถึงเครื่องปรุงรสต่างๆนอกจากนี้ยังซื้อชาม ตะกร้า และถุงพลาสติกสีขาวอีกจำนวนหนึ่ง

        ตั้งแต่สวีซิ่วแต่งงานเข้ามาในหมู่บ้านชิงซานเธอไม่เคยใช้เงินมือเติบขนาดนี้มาก่อนเลย

        ของแต่ละอย่างต้องใช้เงินทั้งนั้นเงินก็เหมือนกับสายน้ำ แค่พริบตาเดียวก็ใช้ไปห้าสิบหยวนแล้วหัวใจของเธอแทบจะแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ

        ถึงจะรู้สึกเจ็บใจแค่ไหนสวีซิ่วก็ไม่กล้าแสดงอาการออกมา

        ในเมื่อต่งเสี่ยวเสี่ยวหยิบยื่นโอกาสให้เธอขนาดนี้แล้วเธอก็ไม่ควรจะทำตัวใจแคบหรือแต่ทำตัวขี้เหนียวได้ถ้าวันหน้าต่งเสี่ยวเสี่ยวมีวิธีหาเงินอีก แล้วเธอยังทำตัวแบบนั้นต่งเสี่ยวเสี่ยงคงจะไม่นึกถึงเธอ

        สวีซิ่วเป็นคนมีเหตุมีผลรู้ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน เธอเข้าใจทุกอย่างดีอยู่แล้ว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวซื้อวัตถุดิบเสร็จแล้วก็ต้องไปสถานีอนามัยเพื่อไปลาหมอหลี่ที่กลับมาจากการรักษาตัวแล้วในเมื่อเธอรับปากแล้วว่าจะช่วยรักษาคน เธอจะเอาแต่ลาได้ยังไงกันล่ะ 

        หมอหลี่เป็นคนใจกว้างพอรู้ว่าเธอมีเรื่องจำเป็นต้องจัดการ ก็เลยยอมผ่อนปรนให้ โดยไม่ถือสาอะไร

        "ถ้าในสถานีอนามัยมีแต่เรื่องเล็กๆน้อยๆ ฉันยังพอดูแลได้ แต่ถ้ามีเรื่องด่วนจริงๆ ฉันจะแจ้งเธอเอง ส่วนเวลาที่เหลือเธอก็จัดการเอาเองนะ!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวดีใจมาก เธอยิ้มกว้างก่อนจะขอบคุณหมอหลี่ แล้วยังแอบหยอดคำชมเขาอีกนิดๆ หน่อยๆ ด้วย

        "ไม่ต้องขอบคุณหรอกน่า!"

        หมอหลี่เขินจนหน้าแดงเผลอมองค้อนต่งเสี่ยวเสี่ยวไปทีหนึ่ง

        เขารู้ดีว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวมีความสามารถมากการที่เธอมาทำงานในสถานีอนามัยของเขาก็ถือว่าเกินตัวมากแล้วจะไปบังคับให้เธออยู่ต่อได้ยังไงกัน

        ในระหว่างที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวกับสวีซิ่วกำลังจะกลับบ้าน

        จู่ๆในสถานีอนามัยก็เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมา

        เธอเห็นผู้ชายสองคนแบกคนคนหนึ่งเข้ามาในสภาพที่เหงื่อท่วมไปทั้งตัว

        "หมอ หมอ!"

        หมอหลี่รีบวางของในมือเดินออกไปหาพวกเขาทันที

        "นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

        เขาพูดพลางเปิดม่านออกเพื่อบอกให้พวกเขาวางคนลงบนเตียงคนไข้

        ผู้ชายคนนั้นค่อยๆ วางคนลงบนเตียงเขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วหายใจหอบถี่ๆ อยู่สักพัก ก่อนจะพูดขึ้นมา

        "วันนี้ผมทำงานอยู่ในทุ่งนาใครจะรู้ว่าน้องสาวกับน้องเขยของผมที่อยู่ที่บ้านจะเกิดเรื่อง"

         ตอนพูดมาถึงช่วงท้ายใบหน้าชายหนุ่มก็แดงก่ำขึ้นมา เขาพูดจาตะกุกตะกัก

        "น้องสาวกับน้องเขยของผมทำเรื่องอย่างว่ากันในบ้านอาจจะเป็นเพราะอยากให้มันเร้าใจมากขึ้น ก็เลยไม่รู้ว่าเอาอะไรยัดเข้าไปข้างใน...จะเอาออกยังไงก็เอาไม่ออก น้องเขยของผมก็ตกใจจนสลบไปแล้วผมเลยให้ป้าข้างบ้านช่วยน้องสาวแต่งตัวให้เรียบร้อย จากนั้นพวกผมรีบมาที่นี่ทันที"

        พอพูดมาจนถึงตอนนี้แล้วคนที่อยู่ข้างหลังก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง

        คนที่พูดชื่อ เสิ่นต้าจ้วงเป็นชายหนุ่มจากหมู่บ้านไป๋อวิ๋นที่อยู่ติดกับหมู่บ้านชิงซาน เป็นคนชนบทโดยแท้นิสัยก็เป็นคนซื่อๆ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกับหมอหลี่หน้าดำหน้าแดงกันทั้งคู่สมัยนี้คนหนุ่มคนสาวเขามีอะไรที่มันพิสดารขนาดนี้แล้วเหรอ

        ตอนนี้ถ้าจะให้ส่งเขาไปโรงพยาบาลประชาชนก็คงจะไม่ทันแล้วคนที่นอนอยู่บนเตียงเริ่มตาเหลือก ตัวสั่นไม่หยุด

        หมอหลี่กระตุกมุมปากเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองต่งเสี่ยวเสี่ยว "เสี่ยวเสี่ยวการผ่าตัดครั้งนี้เธอเป็นคนทำเถอะ!"

        ในฐานะแพทย์ คนไข้ไม่แบ่งแยกเพศ

        แต่การผ่าตัดประเภทนี้เขาเองก็ไม่มีความมั่นใจเท่าไหร่ เขาทำได้แค่ให้ต่งเสี่ยวเสี่ยวเป็นคนทำ

        "ได้ค่ะ!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าตอบรับเขาเหลือบมองไปที่หญิงที่นอนอยู่บนเตียงเธอกำลังเอามือกุมท้องบิดไปบิดมาด้วยความทรมาน ต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงหันไปมองสวีซิ่ว

        "ซิ่วซิ่ว เธอรอฉันอยู่ตรงนี้ก่อนนะ"

        สวีซิ่วพยักหน้างเธออยู่ในสถานีอนามัยด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อย

        ที่นี่ดูสะอาดเรียบร้อยทั้งข้างในข้างนอกเลยอีกอย่างนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาที่นี่เลย

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเปลี่ยนเสื้อผ้าล้างมือให้สะอาด แล้วฆ่าเชื้อทั่วร่างกาย

        หมอหลี่ก็เตรียมอุปกรณ์ที่ต้องใช้ในการผ่าตัดอยู่ข้างๆ

        ภายในห้องผ่าตัด

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวมีเหงื่อซึมตามไรผมมือข้างหนึ่งถือคีม อีกมือหนึ่งคีบแอลกอฮอล์เธอมองไปยังสิ่งแปลกปลอมขนาดใหญ่ที่ถูกยัดเข้าไปด้านใน ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำขึ้นมา

        ถ้าอยากจะเพิ่มความเร้าใจก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้...

        ยัดของใหญ่ขนาดนี้เข้าไปไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตแล้ว...

        โชคดีที่วันนี้เป็นเธอที่อยู่ตรงนี้ถ้าเป็นของชิ้นเล็กกว่านี้ ส่งไปที่โรงพยาบาลก็ยังพอจะช่วยได้แต่นี่ของมันใหญ่เกินไป ถ้าจะเอาออกมาคงจะเป็นเรื่องยาก

        พยาบาลที่อยู่ข้างๆเองก็ตกใจกับภาพที่อยู่ตรงหน้าจนตัวสั่น

        พูดตามตรงถึงแม้ว่าเธอจะเกิดใหม่มาได้ช่วงระยะเวลาหนึ่งแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นการผ่าตัดที่พิสดารขนาดนี้

        ที่เล็กๆ แค่นี้กลับสามารถยัดของใหญ่ขนาดนั้นเข้าไปได้?

        รสรักร้อนแรงของคู่รักคู่นี้ทำได้ถึงพริกถึงขิงเกินไปหน่อยแล้ว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกลั้นหายใจเธอจดจ่ออยู่กับการค่อยๆ ดึงสิ่งแปลกปลอมออกมาอย่างระมัดระวังเป็นเพราะฉีดยาชาเข้าไปแล้ว ผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงจึงอยู่ในสภาพกึ่งหมดสติ

        เวลาค่อยๆ ผ่านไป หนึ่งชั่วโมงต่อมาผู้ชายที่หมดสติไปก็ค่อยๆ ได้สติ เขาลุกขึ้นจากเตียงด้วยความตกใจ

        "ที่รัก!" 

        เขายังพึมพำเสียงดังเรียกหาภรรยาอยู่ไม่หยุด

        เสิ่นต้าจ้วงโกรธจนควันออกหูเขามองผู้ชายคนนั้นด้วยความไม่พอใจ

        "นายยังมีหน้ามาพูดถึงน้องสาวของฉันอีกเหรอถ้าน้องสาวของฉันเป็นอะไรไป ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่"

        ถุย! 

        พูดจบ เขาก็ถ่มน้ำลายลงไปในถังขยะข้างๆ 

        พอพี่เขยพูดแบบนี้แล้วชายคนนั้นก็หน้าแดงก่ำ รู้สึกกระดากอายไปหมดจนต้องเกาหัวเพื่อแก้เขิน

        หมอหลี่ยื่นน้ำตาลแดงที่ชงมาร้อนๆไปให้เขาแก้วหนึ่ง เขามองผู้ชายที่ตัวผอมแห้งบนเตียงด้วยสายตาเย็นชาอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

        "ต่อไปอย่าเล่นอะไรให้มันพิเรนทร์ขนาดนี้อีกนะถ้าทำดีๆ มันก็ช่วยเพิ่มสีสันให้ชีวิตคู่ แต่ถ้าทำไม่ดีก็ถึงตายได้!"

        เมื่อเรื่องแดงออกมาชายคนนั้นก็อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี เขารับน้ำตาลแดงร้อนๆจากหมอหลี่มาจิบเล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังประตูที่ปิดสนิทแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นกังวล

        "เมียผมจะเป็นอะไรไหมครับ!"

        "ตอนนี้ยังบอกไม่ได้"

        หมอหลี่ที่กำลังวุ่นอยู่ไม่หยุดก็เผลอตอบกลับโดยไม่ทันคิดอะไร

        ส่วนต่งเสี่ยวเสี่ยวดึงของที่อยู่ข้างในออกมาได้เกือบหมดแล้ว เป็นแท่งไม้ที่ขัดจนเรียบลื่นวัสดุก็ดูเหมือนจะยืดหยุ่นดีเป็นพิเศษ ยาวประมาณสิบเซนติเมตร

        ต่งเสี่ยวเสี่ยว : ...

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวสูดลมหายใจเข้าลึกๆเธอทิ้งแท่งไม้เหนียวๆ ลงบนถาด ใบหน้าแดงก่ำ

        “แอ๊ด”  หลังจากนั้นประตูก็เปิดออก