รองประธานของฉันเป็นสายลับ

โอเวนท์มองดูเหล่าบอดี้การ์ดที่เป็นทหารรับใช้ประเทศ จ่อปืนมาทางเขาด้วยความมึนงง เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมทหารประเทศตัวเองจะต้องทำแบบนี้ด้วย ถ้าเป็นผู้ก่อการร้ายก็ว่าไปอย่าง แต่เขาก็ต้องตกใจเมื่อชายคนนั้นคนที่เป็นบอดี้การ์ดคนสนิทดึงหน้าของตัวขึ้น “เทคโนโลยีสมัยนี้มันน่ากลัวนะครับท่านประธานาธิบดี เผลอแป๊บเดียวมันก็ไปไกลจนเราตามกันไม่ทันเอาเสียแล้ว..” บอดี้การ์ดทั้งฝ่ายอเมริกา และเกาหลีใต้ต่างก็กระชากหน้ากากหนังเทียมที่ทำมาจากพลาสติกออก มันทำให้โอเวนท์ และประธานาธิบดีเกาหลีใต้เข้าใจได้ในทันที ปัง!!ปัง!!ปัง!!ปัง!!ปัง!! กระสุนจากปลายกระบอกปืนของผู้ก่อการร้ายลั่นดังหลายนัด มันตรงเข้าไปยังผู้เกี่ยวข้อง และรวมถึงประธานาธิบดีของเกาหลีใต้ที่โดนเข้ากลางศีรษะ ส่งผลให้เขานั้นเสียชีวิตทันที ตอนนี้เหลือแค่ผู้ก่อการร้ายนับสิบคน กับโอเวนท์ที่เป็นประธานาธิบดีสหรัฐเพียงคนเดียวเท่านั้น “เอาล่ะครับท่านประธานาธิบดี สิ่งเดียวที่คุณต้องเข้าใจนั้นก็คือทำตามสิ่งที่สั่งเพียงเท่านั้น หวังว่าคุณจะเข้าใจ..” อาทิตย์ลูกน้องคนสนิทของเสธ.ใหญ่ได้กล่าวขึ้นมาก่อนจะโชว์วิดีโอแบบไลฟ์สดให้กับประธานาธิบดีได้รับชม ว่าตอนนี้ครอบครัวของโอเวนท์ได้ถูกจับตัวเอาไว้เป็นตัวประกันหมดแล้ว“พวกแก!!...” โอเวนท์กล่าวออกมาได้เท่านั้น แต่เขาก็ยังยืนเผชิญหน้าอย่างไม่หวาดหวั่น ดวงตาของโอเวนท์กระหายอยากจะฆ่าพวกมันให้ตาย แต่จะให้นักการเมืองต่อสู้กับทหารก็ยังไงๆอยู่ เขาได้แต่สาปแช่งพวกนี้อยู่ในใจ“คำสั่งแรกที่ท่านจะสั่งการคือให้กองทัพเรือของประเทศท่าน กลับฐานทัพที่ฟิลิปปินส์ทันที ห้ามลอยตัวอยู่ในน่านน้ำสากลภายใน 24 ชั่วโมง... และอย่างที่สองที่ท่านจะต้องตอบผมมานั้นก็คือ รหัสเปิดการใช้งานของเพอร์ซิอุส..” อาทิตย์กล่าวออกมา เขาเป็นตัวแทนของกลุ่มก่อการร้ายนี้ทั้งหมด มีอาชญากรหลายกลุ่มที่ต้องการอะไรสักอย่างจากรัฐบาล พวกเขาก็ได้ลงขันกัน และให้อาทิตย์นั้นเป็นตัวกลางในการพูดคุย“เพอร์ซิอุส!!...ไม่มีทาง ต่อให้ต้องแลกชีวิตของตระกูลของฉันสักกี่คน ยังไงฉันก็ไม่มีทางที่จะให้รหัสตัวนั้นกับพวกแก.. อีก 10 นาทีที่แห่งนี้ก็จะถูกล้อมเต็มไปด้วยทหารของสหรัฐอเมริกา สิ่งเดียวที่แกควรทำนั้นก็คือหนีหรือไม่ก็หาที่ซ่อนตัวซะ..” โอเวนท์กล่าวออกมาเสียงดัง และนั่นมันก็ทำให้อาทิตย์ถึงกับยิ้มออกมา“ความตายไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของท่านในตอนนี้ซินะ แต่มันก็มีอีกหลายอย่างที่มันน่ากลัวกว่าความตาย เชิญท่านรับชมความทรมานที่ครอบครัวท่านจะได้รับด้วยตัวเองเถอะครับ.. ถ้าอยากบอกอะไรผมก็สามารถทำได้ตลอดเลยนะครับ..” อาทิตย์กล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่ชั่วร้าย กลับมาทางด้านของอาร์ทที่กำลังจะสิ้นสุดภารกิจที่ยากยิ่งกว่าให้ฆ่าคนเสียอีก เขาปาดเหงื่อของตัวเองเล็กน้อย แน่นอนว่าลูกทีมของเขาเองก็เช่นกันที่ทำสีหน้าบอกบุญไม่รับ กว่าจะแล้วเสร็จก็เกือบตีสามเข้าไปแล้ว “เอาล่ะ เท่านี้ก็กลับบ้านนอนได้แล้ว ..” อาร์ทกล่าวออกมาพร้อมกับมองผลงานเครื่องบินที่สะอาดวับราวกับเพิ่งจะซื้อมาใหม่ๆ ปาร์คที่ได้ยินอย่างนั้นก็เอ่ยแย้งขึ้นมาทันที“เออ..หัวหน้าครับ ลืมไปแล้วเหรอครับว่าที่บ้านยังมีพวกเศษกระสุน เศษกระจกอีก วันนี้หัวหน้าคงไม่ได้นอนแล้วล่ะครับ..” และด้วยประโยคนี้มันเล่นเอาคนทั้งหน่วยถึงกับเข่าอ่อน พวกเขาเบื่อแล้วที่จะต้องมาทำความสะอาดอย่างนี้“เป็นถึงหน่วยลับของสหประชาชาติ แต่ต้องมาทำงานอะไรพวกนี้เอง มันช่างน่าเบื่อจริงๆเลย” เอมี่สาวสวยเพียงคนเดียวของกลุ่มเอ่ยขึ้นมา ตอนนี้ในหัวของเธอคืออยากจะได้เค้กก้อนโตสักก้อนเพื่อเอาไว้แก้เครียด “เอาน่า.. เราก็แค่เคลียร์กระสุนออกจากบ้านให้หมด แล้วพรุ่งนี้ค่อยเรียกแม่บ้านมาทำความสะอาดเอาก็ได้นี่ครับ ตอนนี้การเงินของเราก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร” มิเกลกล่าวออกมากับทุกคน และแน่นอนว่านั่นมันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขา “เป็นความคิดที่ดี ถ้าอย่างนั้นเรารีบเคลียร์พวกมันกันเถอะ..” บัสโก้กล่าวออกมาพร้อมกับชูกำปั้นของตัวเองขึ้นฟ้า ตามสไตล์พ่อนักกล้ามประจำกลุ่ม แต่แล้วความหวังของพวกเขาก็เหมือนว่าจะหายวับไปกับตา เพราะเสียงของมาดามแป้งแม่ของอาร์ทกล่าวขึ้นมา“ดูเหมือนว่าความหวังนั้นจะต้องถูกยกเลิกไปก่อนล่ะนะเด็กๆ.. ทางสหประชาชาติเหมือนจะเพิ่งประชุมกันเสร็จเกี่ยวกับเหตุก่อการร้ายที่สหรัฐ และดูเหมือนว่าจะมีคำสั่งส่งตรงมาหาพวกลูกด้วยนะ ไม่ลองเช็กดูหน่อยเหรอ.." แม่ของอาร์ทกล่าวออกมาด้วยเสียงเหมือนกำลังมีเรื่องสนุกๆให้ดู จากนั้นเธอก็สั่งให้นักบินเตรียมตัวขึ้นบินทันทีหลังจากปลดหัวน้ำมันออกแล้ว ปาร์คตรวจสอบตามที่มาดามแป้งบอกทันที และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ภารกิจที่พวกเขาจะต้องเดินทางไปยังสหรัฐ และยังเป็นภารกิจช่วยเหลือตัวประกันหลายสิบชีวิต ที่สำคัญที่สุดนั่นก็คือตัวประกันพวกนั้นเป็นครอบครัวของประธานาธิบดีสหรัฐอีกด้วย ปาร์คหันมามองอาร์ทที่กำลังทำหน้าซังกะตายอยู่“ภารกิจเร่งด่วนน่ะครับ ช่วยเหลือตัวประกันที่เป็นครอบครัวของประธานาธิบดีโอเวนท์ เดินทางด้วยเครื่องบินของ CIA ที่รอรับอยู่แล้วในโรงเก็บเครื่องบินที่ 17...” ปาร์คกล่าว และมันเล่นเอาอาร์ทที่เข้าใจแล้วถึงกับนั่งเซ็งๆที่โซฟาคู่นั้นทันที“รู้แล้วน่า.. เอาๆไหนๆก็ไหนๆแล้ว บัสโก้เตรียมอาวุธให้พร้อมสำหรับการปะทะ มิเกล ปาร์คไปหาข้อมูลมาให้ได้มากที่สุด ส่วนเอมี่นั่งลงก่อนเดี๋ยวมีอะไรสนุกๆให้ทำ..” อาร์ทยิ้มออกมากับสิ่งที่เขาคิดจะกระทำ ทุกคนก็ทำตามในทันที เมื่อมาดามแป้งเห็นว่าทุกอย่างมันเข้าที่แล้ว เธอก็เดินลงจากเครื่องบินพร้อมกับอวยพรให้พวกลูกๆทำภารกิจอย่างปลอดภัย แน่นอนว่าอาร์ทก็ตอบรับในความหวังดีนั้น “แม่พลาดแล้ว อยากจะแกงลูกตัวเองมันยังเร็วไปอีก 100 ปี ฮ่าๆๆ แม่คงไม่รู้ซินะว่าเราหน่วยลับจะไม่ได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากสหประชาชาติ แล้วถ้าพวกเราไม่จ่ายซะอย่าง แม่จะเอาเงินจากไหนกันนะ คงจะเป็น CIA ที่ขาดทุนแล้วในครั้งนี้... เอมี่ งานของเธอมาถึงแล้ว ตอนที่ฉันเข้ามาเห็นเหมือนมีเค้กในตู้เย็นน่ะ ..ไปทำอาหารมื้อใหญ่เอาทุกอย่างที่มีในเครื่องมาทำอาหารซะ ไวน์ขวดไหนแพงๆซัดอย่าให้เหลือ เมาแล้วก็เททิ้งไป ฮ่าๆ ในระหว่างทำอาหารอนุญาตให้กินของหวานทั้งหมดได้..”อาร์ทกล่าวออกมา แน่นอนว่าเขารู้ จริงๆแม่แค่อยากมาแกล้งเขาเท่านั้น ถึงได้ให้ CIA ออกหน้าช่วยเหลือเรื่องการเดินทางของเราขนาดนี้ และดูเหมือนว่าเจ้าเครื่องบินเจ็ทลำนี้จะเดินทางไปถึงอเมริกาในเวลาไม่นานเลยทีเดียว เอมี่ที่ได้ยินก็ยิ้มออกมารับคำสั่งทันที ก่อนที่เธอจะหันไปถามเรื่องกับแกล้มกับบัสโก้ผู้ที่กำลังหยิบเอาเหล้ายี่ห้อดังมาดื่ม ปาร์คส่ายหัวเล็กน้อย กลับมาเมืองไทยก็ไม่รู้จะโดนมาดามเล่นงานอะไรอีก แต่ตอนนี้เขาต้องรีบเคลียร์เรื่องงานที่บริษัทก่อน เพราะดูเหมือนว่ามันจะกลับมาไม่ทันสำหรับการทำงานในวันพรุ่งนี้ เขาได้โทรไปแจ้งกับใครหลายคน ก่อนที่เครื่องบินจะมุ่งหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้าอันมืดมิด อีกทางด้านหนึ่งที่บนดาดฟ้าของตึกสูงที่สุดในเมืองกรุง ชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ที่ขอบตึกที่มองเห็นรถเป็นเพียงแค่มดตัวเล็กๆเพียงเท่านั้น เขานั่งมองไปยังเครื่องบินที่เพิ่งจะลอยลำเคลื่อนตัวออกไปไกล จากนั้นเสียงฝีเท้าของชายคนหนึ่งที่สวมชุดราวกับคุณหมอก็เดินเข้ามาใกล้ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมาทักทาย“ผู้ยิ่งใหญ่หนึ่งในสามของโลกมาเฟียมาทำอะไรตรงนี้คนเดียวกันล่ะครับ..คุณอรุณ” ชายคนนั้นกล่าวทัก ก่อนที่อรุณชายผู้นั่งอยู่ตรงขอบดาดฟ้าจะหันกลับมาหา เขายิ้มแล้วก็เอ่ยขึ้นมาทักทายกลับ“แล้วหนึ่งในแปดของกลุ่มคาบาลมาทางนี้ทำไมกันล่ะ..ด็อกเตอร์โซว์” ก่อนที่ทั้งสองจะเดินเข้ามากอดกันอย่างสนิทสนมราวกับพี่น้องสายเลือดเดียวกัน ก่อนที่จะหันไปมองเครื่องบินลำนั้นอีกครั้ง“ดูเหมือนว่าลูกชาย และเมียของนายจะรู้ตัวตนที่แท้จริงของกันและกันแล้วล่ะนะ แล้วนายล่ะจะเอาอย่างไรกับเรื่องนี้..” ด็อกเตอร์โซว์กล่าวถามออกมา แต่มันก็ไม่มีคำตอบใดๆจากปากของอรุณเลยแม้แต่น้อย เขาได้แต่ยิ้มอยู่นานสองนาน ก่อนจะพูดขึ้นอย่างเท่ๆว่า“เมื่อถึงเวลา.. พวกเขาทั้งสองคนจะได้รู้เอง..” อรุณกล่าวพร้อมกับมองไปยังเครื่องบินที่หายเข้าไปยังกลีบเมฆ....

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 59

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 59

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้