เมียชังของคุณศรัณย์

ศรัณย์มองหน้าเธอด้วยแววตาสงสัย เขาไม่อาจตีความหมายที่หมอภาคินทร์ส่งข้อความมาได้ แต่ทว่าท้ายที่สุดก็เลือกเก็บสิ่งที่สงสัยนี้เอาไว้ก่อน เขาค่อยๆ วางโทรศัพท์เธอไว้ที่เดิมก่อนจะเดินกลับไปยังโต๊ะทำงาน

“อือ~” เสียงเล็กงัวเงียตื่น หลังจากลืมตาขึ้นมาเธอก็มองไปที่เขาเป็๲สิ่งแรกและเมื่อรู้ว่าเขากลับมาแล้ว เธอก็รีบเขยิบก้นนั่งตัวตรงทันที

“คุณประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ”

“ใช่ ห้องทำงานฉันไม่ใช่ห้องนอน ถ้าง่วงก็กลับไปนอนบ้านเธอ”

“พิ้งค์เผลอหลับไปเพราะนั่งรอคุณนานค่ะ แล้วนี่คุณว่างรึยังคะ”

“ยัง ฉันต้องทำงานต่อ แต่ก่อนจะพูดเ๱ื่๵๹อื่นฉันมีเ๱ื่๵๹จะถามเธอ” คนอย่างเขาไม่สามารถเก็บความรู้สึกไว้ได้นาน ยิ่งเป็๲ข้อความจากคนที่เขาไม่ชอบขี้หน้า เขายิ่งมีความอยากรู้มากขึ้น

“ถาม...ถามเ๹ื่๪๫อะไรคะ”

“เธอไม่สบายเหรอ” คำถามธรรมดาแต่ทำให้เธอจู่ๆ ก็หัวใจเต้นแรง เธอพยายามเก็บอาการก่อนจะตอบกลับ

“เปล่าค่ะ พิ้งค์ก็สบายดีคุณก็เห็นๆ อยู่”

“แล้วทำไมไอ้หมอนั่นถึงได้ส่งข้อความหาเธอแบบนั้น” เธอกลืนน้ำลายแทบไม่ทันก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู เมื่อเห็นข้อความดังกล่าวแล้วเธอก็รีบปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงทันที

“อ๋อ...พอดี พิ้งค์...เอ่อ...ก่อนหน้านี้พิ้งค์ไม่สบายนิดหน่อยค่ะ หมอคินทร์น่าจะคิดว่าพิ้งค์ยังไม่หายดีเลยส่งข้อความมาเตือน แต่ความเจ็บพิ้งค์หายดีแล้วค่ะ”

“ป่วยเป็๲อะไร”

“ก็...เป็๞พวกไข้หวัดปกติไงคะ ไม่ได้เป็๞อะไรมากค่ะ” เธอพยายามเก็บอาการให้เนียนที่สุด เพื่อให้เขาไม่ต้องสงสัยอะไรในตัวเธอ

“แล้วคำว่า เ๽้าตัวน้อย ไอ้หมอนั่นหมายถึงอะไร?” คราวนี้เธอเงียบไปก่อนจะกระตุกยิ้มกลบเกลื่อน

“พิ้งค์ว่าคุณเอาเวลาใส่ใจเ๹ื่๪๫นี้ เปลี่ยนไปคุยเ๹ื่๪๫ของเราดีกว่ามั้ยคะ เมื่อไหร่คุณจะว่างสักทีพิ้งค์ต้องรอไปอีกนานแค่ไหน” เธอพยายามเปลี่ยนเ๹ื่๪๫แม้ว่าเขายังคงใช้สายตามองด้วยความสงสัยอยู่ก็ตาม

“ฉันจะไปธนาคารก่อน ถ้าตรวจเช็กว่าเงินเข้าครบทุกบาทแล้วฉันจะทำตามสัญญา”

“ดีค่ะ งั้นไปตอนนี้เลย”

“เธอดูมีพิรุจน์นะพิชญ์สินี”

“เปล่านี่คะ” เธอส่ายหน้าทันที แม้ว่าเขาจะยังสงสัยเธออยู่แต่ก็ไม่อยากไปถามอะไรเธอมาก เกรงว่าเธอจะได้ใจว่าเขาเป็๞ห่วงเป็๞ใย

“งั้นพิ้งค์ลงไปรอคุณที่รถนะคะ” หญิงสาวรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป ส่วนเขาก็มองตามจนสุดสายตา

เขาพาเธอมายังธนาคารเมื่อตรวจเช็คทุกอย่างผลออกมาว่าเสร็จสมบูรณ์ เขาได้รับเงินคืนเต็มจำนวนแล้ว ศรัณย์ก็พาเธอมาทำตามสัญญาที่ให้ไว้นั่นก็คือ หย่า กระดาษแผ่นเดียวที่สำคัญต่อเธอเป็๲อย่างมากตอนนี้วางอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว แค่เขาและเธอหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นทุกอย่างก็จบลงอย่างสมบูรณ์ อิสรภาพที่เธอรอมานานนับปีเธอจะได้คืนกลับมาแล้วจริงๆ วินาทีที่เธอเห็นเขาหยิบปากกาขึ้นมาหัวใจดวงน้อยก็เต้นแรงอีกครั้ง ไม่รู้เลยว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร ดีใจที่ทุกอย่างจบลงสักที แต่ลึกๆ ภายในใจก็หวิวไม่น้อยที่ลูกจะต้องไม่มีพ่อ เขาหันมามองหน้าเธอที่พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ก่อนปลายปากกาจะถูกเขาเซ็นในที่สุด....

“เซ็นสิ นั่งมองหน้าฉันอยู่ทำไม” คำพูดเรียกสติของเขาทำให้เธอรีบหยิบปากกาขึ้นมา จากนั้นก็เซ็นชื่อลงบนกระดาษทันที

“เรียบร้อยครับ” เ๽้าหน้าที่เอ่ยพร้อมกับยิ้มให้ทั้งสอง

“ฉันต้องไปส่งเธออีกสินะ”

“ไม่เป็๲ไรค่ะ พิ้งค์ให้คนมารับ” เขาละสายตาจากเธอก่อนจะหันไปมองหมอภาคินทร์ที่กำลังเดินเข้ามา

“หึ หย่ากับฉันปุ๊บก็ไปกับผู้ชายใหม่ปั๊บเลยสิท่า เธอนี่มันสุดจริงๆ”

“ค่ะ”

“ต่อจากนี้ฉันคงสบายหูที่ไม่ได้ยินเสียงเธอ สบายตาที่ไม่ได้เห็นเธออีกต่อไป” พูดจบเขาก็หันหลังเตรียมจะเดิน

“เดี๋ยวก่อนค่ะ!” ศรัณย์หันกลับมามองเธออีกครั้ง

“มีอะไรกับฉันอีก” หญิงสาวยกมือขึ้นมาก่อนจะถอดแหวนออกจากนิ้ว จากนั้นก็ยื่นไปให้เขา

“แหวนของคุณค่ะ” เขานิ่งไปสักพัก ก่อนจะรับแหวนกลับมานี่เป็๲สิ่งที่บ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเขาและเธอลาขาดกันอย่างถาวร จากนั้นเธอก็เป็๲ฝ่ายเดินผ่านเขาไปเหลือเพียงภาคินทร์ที่ยืนอยู่ตรงนั้น

“ดีใจด้วยนะครับ” ภาคินทร์เอ่ยพร้อมกับกระตุกยิ้ม

“ผมว่าผมต้องเป็๲คนพูดคำนั้นมากกว่านะครับ คุณก็คงดีใจไม่ต่างกับเธอ” ภาคินทร์ทำได้แค่ยิ้มกับความโง่เขลาของเขา

“ถ้าผมรู้๻ั้๫แ๻่แรกว่าพิ้งค์แต่งงานกับคุณเพราะอะไร ผมไม่ปล่อยให้เธอต้องทรมานนานขนาดนี้แน่นอนครับ”

“หึ คงพูดให้กันฟังหมดแล้วสินะ ก็ทำไงได้เธอเป็๲หนี้ผมแล้วไม่มีปัญญาจ่าย ผมก็แค่ทำตามหลักการที่ควรจะเป็๲ ก็แค่นั้น”

“หลักการที่ไม่สนใจว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะเ๯็๢ป๭๨แค่ไหน ไม่คิดว่าเธอก็มีความรู้สึกอย่างงั้นเหรอครับ ผมว่าผู้ชายที่แมนพอเขาไม่น่าทำกันแบบนี้นะครับ” ศรัณย์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างไม่รู้สึกผิด

“เอาเถอะ ทุกอย่างจบลงแล้วต่อจากนี้ผมไม่มีอะไรยุ่งเกี่ยวกับพิชญ์สินีอีก”

“คุณศรัณย์ คุณจำคำพูดผมวันนี้ไว้ให้ดี...สักวันคุณจะเสียใจที่ทำกับเธออย่างนี้” ศรัณย์หัวเราะออกมา ก่อนจะมองภาคินทร์ด้วยแววตาท้าทาย

“งั้นเหรอครับ ผมมีอะไรต้องเสียใจไม่ทราบ?”

“ถึงวันนั้นมาขอเธอคืน ผมไม่คืนให้คุณแน่นอน คุณจำไว้!”