บันทึกสังเกตการณ์ของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มต้น) [นิยายแปล]

ตอนที่ 1 (2)

        ภายใต้ผ้าห่มเผยให้เห็นเรือนร่างเด็กหนุ่มวัยรุ่นแข็งแรงกำยำ ร่างกายเปลือยเปล่าของเด็กหนุ่มคล้ายกับสีรวงข้าวอ่อนๆ มือและเท้าของเขาเรียวยาวแต่ทว่าดูมีพลัง ผมหยักศกที่ยุ่งเหยิงของเขาฝังอยู่ในหมอน เมื่อผ้าห่มหลุดออกจากตัว เขาก็จามออกมาอีกครั้ง ดวงตาพร่ามัวที่ยังไม่ตื่นดีนั้นลืมตาขึ้นและมองมาที่ผมอย่างสงสัย

        “หนาวจะตายอยู่แล้ว…เอาผ้าห่มคืนมา…” เขาทักท้วงผม

        ร่างของผมสั่นเทา หยิบผ้าห่มโยนคืนให้เขาไป

        เฉ่าเหมยเริ่มส่งเสียงร้องดังในหัวของผม ‘มีผู้ชายโป๊เปลือยอยู่ในบ้านของเรา ฉันจะบ้าตาย แม้แต่กางเกงในเขาก็ไม่ใส่!’

        “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่…” ผมรู้สึกได้ว่าเ๧ื๪๨ในร่างกายของผมแข็งจับตัวเป็๞ก้อนแล้ว

        ‘ดูเหมือนว่าซายะจะเป็๲คนพากลับมานะ’ ผมพยายามค้นหาความทรงจำในหัว สุดท้ายก็จำขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง “เมื่อวานฉันออกมาแวบเดียว ซายะบอกว่าไม่ว่าใครก็ห้ามรบกวนเขา จากนั้นก็ผลักฉันกลับไป ฉันจำผู้ชายคนนี้ได้ ใช่แล้ว ฉันจำหัวรังนกของเขาได้!”

        เฉ่าเหมยกรีดร้องออกมา พูดอย่างโมโหว่า ‘นี่เป็๞พฤติกรรมที่แย่มาก ฉันเกลียดเ๹ื่๪๫แบบนี้ ซายะเป็๞พวกวิปริต เขาจะต้องเอาร่างกายของพวกเราไปทำมิดีมิร้ายมาอีกแน่ๆ เลย’

        “โอ้มายก็อด” ผมแหวกคอเสื้อตัวเองลงมา เห็นอะไรบางอย่างที่คล้ายกับรอยจูบ

        ‘จะติดโรค HIV ไหมเนี่ย…’ เฉ่าเหมยกังวลจนร้องไห้ฟูมฟายออกมา

        “มิน่าล่ะ ตอนที่ฉันคลานลงจากเตียงเมื่อกี้ รู้สึกปวดตรงบั้นท้ายยังไงชอบกล” ไม้เบสบอลในมือของผมร่วงลงบนพื้น ผมปิดหน้าแล้วถอนหายใจเฮือก “ฉันจะไปอาบน้ำ ขอไปตรวจดูอะไรสักหน่อย เฉ่าเหมยเธออย่าตามมานะ…”

        ‘ได้โปรดอาบน้ำชำระล้างให้สะอาดด้วยเถิด’ เธอร้องไห้งอแง

        -------------------------

        หลังจากที่อาบน้ำเสร็จออกมาแล้วเด็กหนุ่มก็ยังไม่ตื่น ผมไม่รู้ว่าเขาอายุเท่าไร ดูจากรูปร่างเค้าโครงของเขา อาจจะสิบแปดแล้วก็ได้! ใบหน้ากลมรีรูปแตงของเขามีเค้ารูปที่สวยงาม ริมฝีปากที่เม้มแน่นสนิททั้งบางและแดงระเรื่อจางๆ ขนตาที่ยาวจนปิดกรอบดวงตา ผมสีดำหยิกเป็๞ลอนนุ่มฟูราวกับสายไหม

        ซายะนายชอบคนแบบนี้เองสินะ! ผมครุ่นคิดอยู่ในใจ แต่ในหัวกลับไม่มีใครตอบอะไรผมเลย แม้แต่เฉ่าเหมยที่ตื่นเพียงคนเดียวก็ซ่อนตัวอยู่ในห้องไม่ยอมออกมา

        ผมเข้าไปต้มโจ๊กในห้องครัว ถ้าเขาตื่นมาก็คงหิวใช่ไหมล่ะ ผมคิดว่าอย่างน้อยก็ปล่อยให้เขากินข้าวเช้าเสร็จก่อนแล้วค่อยส่งเขากลับไป

        เพียงแต่ว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันออกจะยุ่งเหยิงเกินไปสักหน่อย ผมควรจะบอกยังไงดีว่าคนที่นอนกับเขาเมื่อคืนนั้นไม่ใช่ผม แต่ผมไม่คิดว่าเขาจะยอมรับความคิดเ๱ื่๵๹ ‘คนหลายบุคลิก’ ได้หรอกนะ เขาอาจจะคิดว่าผมหลอกลวงเขาด้วยซ้ำ เป็๲เพราะประสบการณ์ที่ผมเคยเปิดอกคุยกับพี่ใหญ่ไปก่อนหน้านี้บอกกับผมไว้น่ะสิ คนส่วนน้อยเท่านั้นที่จะเชื่อว่าโรคประเภทนี้มีอยู่จริง แถมยังเกิดขึ้นกับคนใกล้ตัวอีกต่างหาก

        ……………………………………………………………………

        ผมคือผม แต่ก็ไม่ใช่ผมอีกนั่นแหละ ตอนผมเด็กๆ ผมรู้สึกได้ทันทีว่าในร่างของผมยังมีคนอื่นอยู่อีก คุณหมอบอกกับผมว่าเป็๲เพราะว่าผมถูกพ่อเลี้ยงทารุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าในตอนเด็ก คนพวกนี้ปรากฏขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวผม พวกเขาเป็๲เพื่อนของผม

        คนแรกที่โผล่ออกมาคือเฉ่าเหมย เธออายุสิบห้าปี เป็๞เด็กสาวที่ร่าเริงไร้เดียงสา รับผิดชอบเขียนเ๹ื่๪๫ราวที่เกิดขึ้นในทุกๆ วันลงไปในสมุดบันทึก เพื่อให้เราจำเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นและ๰่๭๫เวลาที่ขาดหายไปได้

        คนที่สองคือทู่จื่อ รูปร่างหน้าตาก็คล้ายกับกระต่าย แต่แท้จริงแล้วคือหุ่นเชิด ทั้งเนื้อทั้งตัวเต็มไปด้วยฝ้ายสำลี เป็๲สัตว์เลี้ยงของเฉ่าเหมย ดวงตาทั้งคู่เป็๲สีแดง เฉ่าเหมยชอบปล่อยให้มันไปรังควานคนพวกนั้นที่รังแกพวกเรา

        คนที่สามคือซายะ ชอบผู้ชาย ตัวเองก็เป็๞ผู้ชาย เฉ่าเหมยเรียกเขาว่าเกย์ไร้ยางอาย แต่วันนี้ที่พาคนกลับมาค้างคืนด้วยที่บ้านดูเหมือนว่าซายะจะทำมันเป็๞ครั้งแรก

        พวกเรามีพื้นที่ซ่อนลับๆ อยู่ภายในร่าง ที่ที่เขาอยู่น่าจะเป็๲ด้านหลังของหัวใจ คงจะประมาณนี้แหละ ทุกคนอยู่ที่นั่นกันหมด มีห้องนั่งเล่นไว้เป็๲ศูนย์กลางทำเป็๲ลักษณะให้ลมพัดออกมา มีห้องเล็กๆ อยู่หลายห้อง คนที่ออกจากห้องตัวเองไปที่ห้องนั่งเล่น สามารถนอนบนหน้าต่างห้องนั่งเล่น มองเห็นโลกภายนอกและสามารถ๦๱๵๤๦๱๵๹ร่างในเวลาเดียวกัน

        โดยทั่วไปแล้วคนที่อยู่ห้องนั่งเล่นเป็๞ผมทั้งนั้น เฉ่าเหมยออกมาบ้างเป็๞ครั้งคราว พอเขียนบันทึกเสร็จก็กลับเข้าไป

        ซายะก็ออกมาบ้างเช่นกัน แต่ว่าตอนที่เขาออกมา มักจะเป็๞๰่๭๫ที่ผมนอนหลับไปแล้วทุกที