บทที่ 01
“เพรียว แกไม่ต้องเซอร์ไพร์สนะ ไม่มีอารมณ์สนุกเลยอะ”
มารีหรือมิลค์บอกกับเพรียว เพื่อนรักของเธอ มารีดูไม่สบอารมณ์กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าสักเท่าไหร่
วันนี้เป็วันเกิดอายุครบยี่สิบเอ็ดปีของมารี เพื่อน ๆ ก็มาร่วมเลี้ยงฉลองวันเกิดให้ที่คลับ M งานนี้ไม่ต้องจ่ายอะไรซักบาท เพราะอลันหรือแอล แฟนหนุ่มวัยยี่สิบหกของมารีนั้นเป็เ้าของที่นี่ร่วมกับเพื่อนของเขา
เพรียวยิ้มที่เพื่อนรู้ทัน ก็อีกเดี๋ยวไฟในห้องวีไอพีนี้จะดับ แล้วต่อมาก็จะมามีคนจุดเทียนถือเค้กมาเซอร์ไพร์สมารีดังเช่นทุกปีที่ผ่านมา
หากแต่ปีนี้เหมือนจะต่างออกไปนิดหน่อย เพราะคนปกติแล้ว คนที่ทำหน้าตรงนั้นจะเป็อลัน แต่ปีนี้มีการเปลี่ยนตัวกะทันหัน เพรียวจึงถูกวางตัวเอาไว้แทนที่อลันที่ไม่ว่าง เนื่องจากเขาต้องไปงานเลี้ยงกับอรัญญา ผู้เป็แม่ของเขา
“โหววว! ฉันก็อุตส่าห์ซ้อมมาอย่างดี” เพรียวแกล้งว่า เธออยากให้เพื่อนยิ้ม เนื่องจากวันนี้อีกฝ่ายดูหงอยไปเลย ั้แ่สองชั่วโมงก่อนหน้านี้
เมื่อสองชั่วโมงก่อนงานจะเริ่มดื่มเริ่มกินกัน มารีก็ชะเง้อคอหาอลันตลอด เพราะเขาไม่มาเสียที กระทั่งได้รับโทรศัพท์จากอีกฝ่าย ซึ่งโทรมาบอกว่า เขาต้องไปงานเลี้ยงกับแม่กะทันหัน เนื่องจากพ่อของเขาป่วย
มารีหัวเราะน้อย ๆ กับเพื่อน เธอมีเพื่อนสนทิสองคน คือเพรียว และระริน ซึ่งวันนี้อีกคนไม่ได้มา เนื่องจากไม่ค่อยสบายเท่าไหร่
“ไปเป่าเค้กกันสามคนดีมั้ย จะได้ไปดูรินมันด้วย ไม่รู้เป็ไงบ้าง” มารีนึกเป็ห่วงเพื่อนขึ้นมา
“ป่านนี้แล้ว รินมันคงจะนอนแล้ว อย่าไปกวนมันเลย เอาไว้มันดีขึ้นก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไปดู แล้วเป่าย้อนหลังกันก็ได้”
เพรียวบอก มารีพยักหน้าเห็นด้วย สีหน้าหงอย ๆ ยังไม่จางหาย เธอรู้สึกว่าวันเกิดปีนี้ไม่สนุกเลย นอกจากคนรักจะมาไม่ได้แล้ว เพื่อนรักอีกคนก็ดันมาป่วยอีก
พอเป็แบบนี้ มารีก็อดคิดอย่างอคติไม่ได้เลย หญิงสาวคิดว่าอรัญญา แม่ของอลันนั้นจงใจแกล้งเธอ เพราะว่าแม่ของเขาไม่เคยชอบหน้าเธอั้แ่แรกอยู่แล้ว
“ฉันว่าแม่พี่แอลจงใจแน่ ๆ เค้ารู้ไงว่าวันนี้พี่แอลต้องมาวันเกิดฉัน ก็เลยหาทางขวางไม่ให้มาเจอฉัน”
เพรียวส่ายหน้าน้อย ๆ เธอคิดว่าเพื่อนของเธออคติเกินไป ถึงอรัญญาจะไม่ชอบหน้ามารี แต่ก็คงไม่ใช่วิธีการแบบนี้หรอก
“ก็แกบอกฉันเองไม่ใช่เหรอว่าพี่แอลไปเป็เพื่อนแม่ เพราะว่าพ่อของเค้าป่วย คนจะป่วยมันห้ามได้ที่ไหนกันล่ะ” เพรียวว่า
มารีพ่นลมหายใจออกมา เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหาอลัน
มิลค์ : คิดถึง
ข้อความไม่ได้ถูกเปิดอ่านในทันที มารีเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า คิดว่าอลันคงยังอยู่ในงานเลี้ยง เขาน่าจะไม่สะดวกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหรอก
“เพรียว...”
“...”
“หรือว่าพี่แอลจะโกหกวะ”
มารีตั้งข้อสงสัย เธอรู้นิสัยของอลันดี เพราะเขาค่อนข้างเป็คนเ้าชู้ หลายครั้งที่เธอจับได้ว่าเขาแอบมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น ทะเลาะกันใหญ่โต ถึงขั้นที่มารีบอกเลิก สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการที่เขามาขอคืนดี และรับปากว่าจะไม่ทำอีก
แต่นั่นไม่ใช่แค่ครั้งเดียว เหตุการณ์แบบนั้นยังมีให้เห็นอีกหลายครั้ง เพียงแต่่นี้ไม่ค่อยมีเหตุการณ์อะไรแบบนั้นแล้ว หรือจับไม่ได้ มารีเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน และวันนี้ มารีก็อดหวั่นใจไม่ได้เลย
“ฉันจะไปรู้ได้ไง” เพรียวว่า
มารีบอกหน้าเพื่อน...
“ถ้าพี่แอลมีคนอื่นจะทำไงดีอะ?”
เพรียวส่ายหน้าอย่างเอือมระอา เธอไม่อยากจะพูดถึงเื่นี้สักเท่าไหร่ เบื่อจะพูดแล้วจริง ๆ
“แกจะมาถามฉันทำไม เวลาดีกัน พวกฉันก็หมา!”
ทุกครั้งที่มารีทะเลาะกับอลันเื่ผู้หญิง ทั้งเพรียวและระรินก็มีเห็นตรงกันว่ามารีควรเลิกกับอลัน เพราะอลันทำผิดซ้ำซาก แต่สุดท้าย มารีก็เลือกที่จะกลับไปอยู่กับวังวนเดิม ยอมเชื่อในคำสัญญาที่อลันไม่เคยทำได้เลย
มารีหน้าเจื่อนไป กระเถิบไปหาเพื่อนอย่างเอาใจ ยอมรับเลย ถ้าเป็เื่นั้น มารีก็ทำให้เพื่อนเอือมอยู่บ่อย ๆ
“ยังไงฉันก็รักพวกแกนะ”
เพรียวส่ายหน้าเล็กน้อย เอาจริง ๆ แม้จะเอือมระอา และรำคาญเพื่อนไปบ้าง แต่อย่างไร เพื่อนก็คือเพื่อนนั่นแหละ
“แกจะไปซีเรียสอะไรกับอีแค่ซิง”
เพรียวรู้ว่าอีกเหตุผลหนึ่งสำคัญที่มารีตัดกับอลันไม่ขาด นอกจากคำว่ารักแล้ว มารียังจริงจังกับเื่พรหมจรรย์มาก เพียงเพราะอลันเป็ผู้ชายคนแรก มารีก็ยังก้าวผ่านเื่นั้นไม่ได้
“ลองไปมีผัวใหม่ดิ แกอาจจะติดใจคนอื่นก็ได้ ที่แกเลิกกับเค้าไม่ได้ เพราะแกยังไม่เคยลองกับคนอื่นไง!” เพรียวเอ่ยทีเล่นทีจริง
มารีหน้าร้อนผ่าว แต่ที่แขนของเพื่อน หากไม่แรงนัก
“แกจะบ้าเหรอ!”
“เตโชก็ดีนะ!” เพรียวแกล้งหยอก
เตโช เป็หนุ่มรุ่นน้องในคณะที่เคยจีบมารี แต่พออีกฝ่ายรู้ว่ามารีมีอลันอยู่แล้ว ทั้งสองก็ยังคงเป็พี่น้องที่ดีต่อกัน
“ถ้าดีแกไม่คบเองล่ะ!”
“ก็เค้าไม่ชอบฉัน!”
“แล้วถ้าเค้าชอบแกล่ะ?”
“โว๊ะ! ไม่คุยละ”
วันต่อมา...
แม้เมื่อคืนจะกลับดึก แต่ก็ไม่มีปัญหาสำหรับการเรียน เพราะวันนี้มีเรียนบ่าย มารีจึงไม่ต้องรีบตื่นเช้า
่สายเธอตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงกอกแกรกดังอยู่นอกห้องนอน จึงลุกออกมาดู
มารียิ้มออกมาด้วยความดีใจ เห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยของคนรัก ดูเหมือนว่าเขากำลังง่วนอยู่กับอะไรบางอย่างในครัว และเ้าตัวก็คงจะรู้สึกว่ามีใครมองอยู่ จึงหันมา
“ตื่นแล้วเหรอ?” อลันถามคนที่ยืนหัวฟูอยู่
มารีอยู่ในชุดนอนกระโปรงลูกไม้สีขาว โนบรา ร่างเล็กของหญิงสาวเดินเข้ามาหาชายหนุ่ม
“พี่แอลทำอะไร?” มารีถาม
“ซักผ้ามั้ง”
อลันตอบกวน ๆ แล้วก็ได้เห็นอีกฝ่ายย่นจมูกใส่ เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือหยิกแก้มเธอเบา ๆ
“รู้อยู่แล้วว่าต้องตื่นสาย ก็เลยซื้ออะไรมาให้กิน”
อลันบอก พลางเทแกงใส่ชามแล้วนำไปอุ่นในไมโครเวฟ แล้วหันกลับมาหาหญิงสาว ตาของเขามองยอดอกของหญิงสาวที่ดันเนื้อผ้าขึ้นมา
“เมื่อคืนไปงานเลี้ยงเป็ไงบ้าง?”
อลันยิ้ม เขารู้ว่าหญิงสาวคิดอะไร
“ไม่ได้มองสาวที่ไหนเลย อยู่แต่กับแม่นั่นแหละครับ”
อลันกลืนน้ำลายลงคอ ขยับเข้าไปกอดร่างบางจากทางด้านหลัง มือหนาซนขึ้นมา เขาบีบยอดอกของหญิงสาวผ่านเนื้อผ้าเบา ๆ
“ขอโทษนะ เอาเป็ว่าเดี๋ยววันเสาร์นี้พี่พาไปเที่ยวเป็การไถ่โทษนะครับ” อลันบอกเสียงนุ่ม
“แต่มิลค์อยากกลับบ้านมากกว่า แม่บ่นคิดถึงแล้ว” มารีว่า
“กลับบ้านมิลค์ก็ได้ ตามใจเลย”
ติ๊ง!
เสียงไมโครเวฟทำงานเสร็จ อลันผละออกจากร่างเล็กอย่างเสียดาย หันไปหยิบถ้วยแกงออกมาไว้ด้านนอก
อลันหันกลับมายิ้มอีก ก่อนจะหยิบกล่องของขวัญเล็กในกระเป๋ากางเกงออกมา
“จะขอแต่งงานเหรอ?” มารีแกล้งถาม
อลันหัวเราะเบา ๆ “ไว้รอเรียนจบก่อนสิ” เขาว่าพลางแกะกล่องของขวัญให้
ข้างในนั้นเป็สร้อยทองคำขาวที่เขาสั่งทำขึ้นมาเป็พิเศษสำหรับมารีเลย
“ของจริงหรือเปล่าเนี่ย”
ถึงจะพูดไปอย่างนั้น แต่มารีก็ยิ้มหน้าบาน เธอพลิกตัวหันหลัง ในขณะที่อลันสวมสร้อยให้จากด้านหลัง แล้วก้มลงจูบที่ลำคอของเธอด้านหลัง
มารีขนลุกเกรียว หันไปมองหน้าอลัน ก่อนร่างเล็กจะเขย่งปลายเท้าขึ้นจุ๊บที่แก้มของเขา พร้อมกล่าวขอบคุณ
“ขอบคุณค่ะ”
อลันเลิกคิ้ว
“พูดค่ะด้วย”
มารีหัวเราะร่วน ปกติเธอไม่ได้พูดคะขากับคนรักอยู่แล้ว อลันยิ้มเอ็นดู ยีศีรษะคนรักเบา ๆ สายตาของเขาก็มองหน้าอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมตอนที่เธอหัวเราะ
“จะกินก่อนหรืออาบน้ำก่อน?”
“มิลค์ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า”
“โอเค...งั้นเดี๋ยวพี่เตรียมให้”
มารีพยักหน้า ก่อนจะย้ายร่างเดินกลับเข้าไปด้านใน และได้ยินเสียงของอลันะโไล่หลัง
“มิลค์ไม่ต้องล็อคประตูห้องน้ำนะ!”
18K
