“มาเรีย! มาเรีย! ”
หญิงสาวนักบวชค่อยลืมตาตื่นขึ้นช้าๆ เนื่องจากมีบางคนได้เขย่าร่างของเธออย่างรุนแรง เมื่อเธอลืมตาขึ้นพบว่าบริเวณรอบด้านต่างมืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ มันมืดยิ่งกว่าสถานที่ไหนๆ ที่เธอเคยไปภายในโลกใต้พิภพแห่งนี้เสียอีก
“คูณยูริ…”
หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง นั่นทำให้ยูริรู้สึกโล่งอกและถอนหายใจออกมาเพื่อปลดปล่อยความกังวลที่มีอยู่ภายในใจก่อนหน้านี้ไปทั้งหมด เนื่องจากมาเรียตอนนี้นั้นได้สติแล้ว และดูเหมือนจะไม่ได้เป็อะไรมาก
ยูริได้ประคองร่างของมาเรียขึ้นท่ามกลางความมืด ก่อนที่จะกล่าวขึ้นมาว่า
“เราค่อนข้างตกลงมาลึกมาทีเดียว ดูจากระยะเวลาที่ดิ่งลงมา…เราคงหมดหวังที่จะปีนกลับขึ้นไปพบสมทบกำลังกับพวกเขาแล้วล่ะ…”
มาเรียพยักหน้าอย่างเข้าใจ สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็รู้สึกผิด อย่างไรก็ตามท่ามกลางความมืดนั้นยูริไม่สามารถรับรู้ถึงมันได้
“ก่อนอื่นเธอควรจะใช้เวทย์แสงสว่างก่อนเถอะ ในนี้มืดเกินไป…เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราตกลงมาที่ไหน”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
มาเรียตอบรับคำขอ ก่อนที่เธอจะยื่นมือของเธอออกไปข้างหน้าพร้อมกับค่อยๆ ปรากฏวงกลมสีขาวส่องแสงสว่างขนาดเท่าหัวแม่มือ ก่อนที่จะขยายไปเท่ากับฝ่ามือเล็กๆ ของเธอพร้อมกับสาดแสงสว่างไปทั่วทั้งถ้ำ
“หืม? ”
เมื่อแสงสว่างได้ส่องรอบทิศทางที่พวกเธออยู่ ยูริพลันรู้สึกประหลาดใจ มือของเธอกำดาบที่เหน็บเอาไว้ข้างเอวแน่น ในขณะเดียวกันมาเรียกลับมีสีหน้าหวาดกลัว แต่แม้ว่าเธอจะหวาดกลัวแต่ไมได้แตกตื่นแต่อย่างใด เพราะเธอนั้นค่อนข้างจะผ่านเหตุการณ์เช่นนี้มาหลายร้อยครั้งแล้ว และรู้ตัวเองดีว่าควรจะทำสิ่งใดในสถานการณ์เช่นนี้
รอบกายของหญิงสาวทั้งสองเต็มไปด้วยเศษซากของกระดูกมนุษย์ ซึ่งดูเหมือนจะเป็โครงกระดูกของมนุษย์ในยุคโบราณ เมื่อมองดูจากเกราะเหล็กที่ขึ้นสนิมซึ่งตกอยู่ไม่ไกลจากเหล่ากองกระดูกพวกนั้น หากให้นับจำนวนโครงกระดูกพวกนี้นั้นมีมากกว่าร้อยตนเสียอีก แต่ทุกตนล้วนแล้วแต่ถูกทำลายเสียย่อยยับจนยากที่จะระบุจำนวนของมันแน่ชัดได้
เมื่อยูริเห็นว่าพวกโครงกระดูกเ่าั้ล้วนแล้วแต่ถูกทำลายไปหมดแล้วเธอจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก เพราะหากมันยังไม่ถูกทำลายด้วยจำนวนโครงกระดูกที่มากถึงขนาดนี้เธออาจจะแย่ก็ได้
มอนสเตอร์ในโลกใต้พิภพแห่งนี้นั้นล้วนแล้วแต่เป็โครงกระดูก หรือที่เรียกว่าสเกเลตัน หรือพวกนักรบโครงกระดูกที่มีชีวิต
“ใครกันที่สามารถทำลายพวกโครงกระดูกทั้งหมดนี้ได้…ในสถานที่มืดแบบนี้เนี่ยนะมนุษย์ไม่น่าจะสามารถอยู่ในที่แบบนี้ได้นานนัก…”
ยูริกล่าวขึ้นซึ่งทางมาเรียเองก็พยักหน้าเห็นด้วยก่อนที่จะกล่าวเสริมบางอย่าง ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีว่า
“หรือบางทีอาจจะเป็มอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่าก็ได้”
ด้วยความมืดและภาพการทำลายล้างที่ปรากฏขึ้นรอบตัวทำให้พวกเธอ ต่างพากันจินตนาการถึงสิ่งที่น่ากลัวไปต่างๆ นาๆ ความเงียบถูกปกคลุมไปทั่วทั้งสองคนต่างไม่กล้าที่จะพูดอะไร และการที่พวกเธอเงียบนั้นทำให้พวกเธอได้ยินเสียงบางอย่างที่ดังสะท้อนมาจากพื้นที่ไม่ไกลจากพวกเธอมากนัก ซึ่งต้นเสียงนั้นมาจากบริเวณเบื้องหน้าเธอ
“เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ....”
“….”
ทั้งสองต่างอยู่ในสภาวะกดดันและตึงเครียดอย่างถึงที่สุดเมื่อเสียงประหลาดดังกล่าวนั้นได้หายไป ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็เสียงก้าวเท้า และเสียงนั้นดูมั่นคงและค่อยๆ เข้ามาใกล้ในทิศทางของพวกเธอเรื่อยๆ
“มาเรียหลบข้างหลังฉันไว้…”
ยูริพูดด้วยน้ำเสียงกระซิบซึ่งเบามากๆ มันพอที่จะได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น เสียงเท้าที่ฟังดูมั่นคงและดูเหมือนจะไม่ใช่เสียงการก้าวเท้าของพวกสเกเลตันแน่นอนทำให้พวกเธอต่างจินตนาการว่ามันคือเสียงเท้าของมอนสเตอร์ที่ดุร้ายมากๆ ซึ่งมันน่าจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าพวกสเกเลตันเสียอีก
อย่างไรก็ตามเมื่อเสียงนั้นเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พวกเธอกลับได้ยินเสียงผิวปากอย่างสบายอารมณ์ของมันที่อยู่ในความมืด นั่นยิ่งทำให้พวกเธอไม่สบายใจหนักขึ้นไปอีก
“ชิ้ง! ”
ดาบที่เก็บเอาไว้ในฝักไม่อาจเก็บเอาไว้ได้อีกต่อไปขณะนี้นักรบโลหิตผู้แข็งแกร่งอย่างยูริได้เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เบื้องหน้าแล้ว
“เอ๋? มีคนอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ? ”
เสียงในความมืดเป็เสียงของชายซึ่งทำให้ทั้งสองประหลาดใจ อย่างไรก็ตามพวกเธอไม่ได้ลดการป้องกันลงแต่อย่างใด เนื่องจากมีมอนสเตอร์หลายชนิดที่มีสติปัญญาและสามารถสื่อสารภาษามนุษย์ได้อย่างลื่นไหล
“เฮ้อ…ให้ตายเถอะโลกใต้ดินนี่น่าเบื่อเป็บ้า…มันไม่มีอะไรเลยนอกจากพวกโครงกระดูกบ้าๆ บอๆ ฉันต้องอยู่ที่นี่อีกเกือบเดือนเลยนี่นะ! พวกเธอมีใครพอจะรู้ทางไปกำจัดบอสบ้างไหม? ”
แสงสว่างจากเวทมนตร์ของมาเรียได้ส่องไปพบกับชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งแต่งกายแสนจะดูธรรมดา และมีสภาพเนื้อตัวมอมแมม ชายคนนี้ได้พาดพิกแอ็กเอาไว้บนหัวไหล่ของเขา ซึ่งเห็นชัดๆ ว่าคนเบื้องหน้านั้นเป็มนุษย์แถวยังเป็แค่คนขุดเหมืองเท่านั้น หญิงสาวทั้งสองจึงสามารถสงบลงได้อย่างรวดเร็วในที่สุด
มนุษย์ที่ปรากฏตัวขึ้นในรูปแบบของคนขุดเหมืองนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็เซนนั่นเอง หลังจากที่เซนได้ยินเสียงภารกิจดังขึ้นในหัว เขาก็เดินวนไปทั่วในโลกใต้ดินแห่งนี้ แต่ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหนทุกที่ล้วนแล้วแต่เหมือนๆ กันทั้งหมด มันดูน่าเบื่อและดูไม่น่าค้นหาเอาเสียเลยในความคิดของเขา
ตลอดทั้งเส้นทางนั้นรอบๆ ต่างเต็มไปด้วยโครงกระดูกหรือสเกเลตันมากมาย ตอนแรกมันก็ทำให้เซนนั้นสนใจไม่น้อย แต่แล้วความสนใจนั้นก็ค่อยๆ หายไปเมื่อชายหนุ่มถูกก่อกวนมากขึ้นจากพวกมัน เขาจึงเลือกที่จะทำลายพวกมันทั้งหมดเมื่อเจอมันระหว่างทาง
คำกล่าวก่อนหน้านี้ของเซนดูเหมือนจะไม่เข้าหูของหญิงสาวทั้งสองเลย พวกเธอกำลังสับสนและคิดคำนวณอยู่ภายในใจของตนเอง ว่าเหตุใดนักขุดเหมืองคนนี้ถึงได้มาอยู่ในสถานที่อันตรายแห่งนี้ แถมยังไร้ซึ่งคนคุ้มกันใดๆ อีกด้วย
“ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่? ”
ยูริเปิดบทสนทนาก่อนเป็คนแรก ซึ่งเซนก็ไม่ได้ลังเลที่จะกล่าวตอบอีกฝ่ายไปในทันทีเลยว่า
“ฉันขุดเหมืองอยู่เพลินๆ แต่ไม่รู้เป็ยังไง พอเงยหน้าขึ้นจากการขุดเหมืองก็มาโผล่ในโลกใต้พิภพแห่งนี้แล้ว…”
มาเรียและยูริต่างขมวดคิ้วเมื่อได้ฟังเื่ราวจากปากของคนขุดเหมืองเบื้องหน้าพวกเธอ ต้องโชคร้ายขนาดไหน เพียงแค่ออกมาขุดเหมืองก็สามารถหลงเข้ามาในโลกใต้พิภพได้ ทั้งๆ ที่ประตูทางเข้านั้นล้วนแล้วแต่ติดป้ายเตือนว่าอันตรายเอาไว้แท้ๆ และชาวบ้านธรรมดามักจะทราบกันดีต่างก็จะพากันหลีกเลี่ยงมันให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
“คุณเข้ามาที่นี่ด้วยตัวคนเดียวหรือคะ? ”
มาเรียกล่าวถามด้วยความสงสัย การที่นักบวชที่บริสุทธิ์ไร้มลทินและมีััพิเศษอย่างสายตาที่สามารถแยกแยะความดีความชั่วในตัวของผู้คนได้แบบเธอ เริ่มสนทนากับคนอื่นก่อนทำให้ยูริประหลาดใจ และมองคนเบื้องหน้าอย่างพิจารณา มาเรียเหมือนจะเห็นอาการของเพื่อนเธอจึงได้กล่าวกระซิบเพื่อนเธอว่า
“เขาเป็คนดีค่ะ…”
ยูริพยักหน้าหนึ่งทีก่อนที่จะหันไปสนใจและรอฟังคำตอบจากปากของนักขุดเหมืองเบื้องหน้าเธอ
“ผมมาที่นี่คนเดียว…ผมไม่มีเพื่อนเลยสักคน”
สีหน้าท่าทางของเซนที่กล่าววาจาดังกล่าวนั้นค่อนข้างจะเ็าและดูห่างเหิน ทำให้ยูริรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับชายเบื้องหน้าเธอ มันเป็ความรู้สึกที่เธอบอกไม่ถูก แต่มันจะเหมือนกับตอนที่เธอเผชิญหน้ากับคนที่แข็งแกร่งกว่าเธอ แต่เธอรีบปฏิเสธความคิดนั้นไปทันที เพราะชายเบื้องหน้าเธอเป็แค่คนขุดเหมืองเท่านั้น
“คุณคงเหงาแย่เลยสินะคะ ที่ต้องอยู่ในที่มืดมิดไร้แสงสว่างตัวคนเดียว…”
มาเรียรู้สึกเห็นใจนักขุดเหมืองเบื้องหน้าเธอเป็อย่างมาก มันทำให้เธอนึกถึงเื่ราวอันแสนน่าเศร้าในสมัยเด็กของเธอ ซึ่งในตอนนั้นเพื่อนของเธอในบ้านเด็กกำพร้ารวมหัวกันจะขโมยของกินในร้านค้าแห่งหนึ่ง แต่เธอนั้นไม่เห็นด้วยและไม่ขอร่วมกระทำผิดครั้งนี้ แม้จะรู้สึกหิวโหยก็ตาม
เมื่อเพื่อนของเธอได้ขโมยอาหารมาสำเร็จ นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดและเลือกที่จะแอบย่องตอนดึกเพื่อที่จะนำเอาอาหารที่เพื่อนๆ เสี่ยงขโมยกันมาอย่างยากลำบากไปคืนเ้าของเดิม
เซนไม่ได้สนใจสายตาของมาเรียที่มองเขาอย่างสงสารเลยแม้แต่นิดเดียว ชายหนุ่มในตอนนี้กำลังพิจารณาอีกฝ่ายอย่างละเอียดไม่ว่าจะเป็การแต่งการหรือความแข็งแกร่งโดยรวมของพวกเธอ เพียงแค่ใช้สายตาเท่านั้นเซนก็สามารถรับรู้ได้ว่าตัวตนของอีกฝ่ายนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน
‘หญิงสาวที่สวมชุดเกราะสีแดงแข็งแกร่งมาก อาจจะแข็งแกร่งมากที่สุดในหมู่มนุษย์ที่เราเคยเจอมา’
แม้เซนจะคิดเช่นนั้นแต่ชายหนุ่มจะได้พบเจอกับมนุษย์สักกี่คนเชียวั้แ่มาบนโลกใบนี้
“การที่นักขุดเหมืองจะอยู่ในที่แห่งนี้เพียงลำพังมันอันตรายเกินไป ทำไมนายไม่มากับพวกเราล่ะ”
สีหน้าของเซนเปลี่ยนเป็ประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนที่จะเปลี่ยนกลับมาเป็ปกติ และทำท่าทางครุ่นคิดก่อนจะกล่าวตอบว่า
“ตกลง ขอบคุณพวกเธอมากที่ให้ผมร่วมทางไปด้วย”
ที่เซนประหลาดใจในตอนแรกนั้นเป็เพราะว่าชายหนุ่มไม่คิดว่าจะมีใคร้าตัวถ่วงอย่างเขาที่ยังไม่ได้แสดงพลังอะไรออกมาให้ทั้งสองเห็น และแน่นอนสถานะของเขาในใจของหญิงสาวทั้งสองต้องเป็แค่นักขุดเหมืองอย่างแน่นอน การที่พวกเธอชักชวนเขาให้ร่วมเดินทางไปด้วยนั้นเพราะพวกเธอกังวลความปลอดภัยของเขา ซึ่งก็เป็แบบนั้นจริงๆ ในใจของหญิงสาวไม่ได้คิดสิ่งใดอื่น ยูรินั้นเชื่อในดวงตาวิเศษของมาเรียเสมอ…
“ผมชื่อเซน เป็นักขุดเหมืองยินดีที่ได้รู้จัก…”
เซนที่มือเปรอะเปื้อนไปด้วยดินนั้นเพียงกล่าวแนะนำตัวเองไม่กล้าที่จะยื่นมือไปจับอีกฝ่าย เพราะกลัวว่าพวกเธอจะรังเกียจเอาได้
“ฉันชื่อมาเรียค่ะยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน! ”
นักบวชสาวมาเรียก้าวมาเบื้องหน้าก่อนที่จะประคองมือของเซนขึ้นทั้งสองข้างและเขย่าเล็กน้อย โดยไร้ท่าทางรังเกียจอย่างสิ้นเชิง
“ฉันยูริ”
ยูริเองก็จับมือของเซนด้วยเช่นกัน ก่อนที่เธอจะขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เพราะอีกฝ่ายนั้นมีมือที่แข็งราวกับคีมเหล็ก แต่ความจริงแล้วนั้นเซนไม่ได้มีแค่ส่วนมือเท่านั้น แต่ทั้งร่างกายของเขานั้นเป็เช่นนี้หมดเนื่องจากผ่านการวิวัฒนาการและฟื้นฟูมานับครั้งไม่ถ้วนจากใต้ทะเลลึก
“พวกเรามากับกองกำลังทหารของอาณาจักรเซนทอร์ แต่ดันบังเอิญเกิดอุบัติเหตุทำให้พวกเราร่วงลงมาที่นี่ เพราะเกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรง และไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในโลกใต้พิภพแห่งนี้”
ยูริที่ดูเหมือนจะเป็คนพูดน้อยขณะนี้กำลังพูดคุยกับเซนอย่างเป็กันเอง ซึ่งสถานการณ์เช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอมาก่อน ไม่ว่าจะตอนสนทนากับใครก็ตาม เนื่องจากผู้คนที่เธอมักคุยด้วยมักจะทำสายตาหื่นกระหายในกามกับเธอ ไม่ก็แอบซ่อนมันเอาไว้ แต่เธอสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนด้วยสัญชาตญาณของผู้หญิง กลับกันเซนนั้นให้ความรู้สึกราวกับว่าเขาอยู่คนละโลกกับเธอ และสีหน้าเ็าของเขาทำให้เธอรู้สึกห่างเหิน แต่มันกลับทำให้ชายหนุ่มดูน่าค้นหาอย่างน่าประหลาด
ในหัวของเซนตอนนี้นั้นกำลังคิดถึงเหตุการณ์แผ่นดินไหว ในขณะเดียวกันเขาก็เหมือนจะคิดบางอย่างออก จึงมองไปที่พิกแอ็กของตนเอง
“พวกคุณโชคร้ายจริงๆ”
ชายหนุ่มกล่าวขึ้น แม้ว่าชายหนุ่มจะรับรู้ว่าเหตุการณ์แผ่นดินไหวนั้นจะเกิดจากฝีมือของตน แต่เขาไม่กล้าจะกล่าวออกไป เพราะถึงกล่าวไปยังไงก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี แถมอาจจะทำให้อีกฝ่ายเกลียดเขาเลยก็ได้
4K
