โรงเตี๊ยมเมฆาเย็นซึ่งเดิมเป็เพียงโรงเตี๊ยมชั้นกลางในเมืองจิ่นหลิง
ตอนนี้กลับกลายเป็จุดศูนย์กลางพลังงานบ้าคลั่งที่สุดในอาณาจักรต้าโจว
ลานกว้างหน้าร้านเต็มไปด้วยผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูง ธงของสำนักต่าง ๆปักแน่นราวกับมาทำา
— เสียงคนะโรายงาน
— กลิ่นหมึกจากคัมภีร์ที่ถูกคัดลอกต่อกันไม่หยุด
— ผู้ฝึกยุทธ์ทั้งหลายกำลังสร้าง "ค่ายกลปรับอุณหภูมิ"อยู่รอบเมือง
เด็กวิ่งส่งข่าวแต่ละคนสวมผ้าคาดหน้าวิ่งไปมาเหมือนบริษัทโลจิสติกส์วุ่นวาย่เทศกาล
ส่วนเจียงฟาน…
นั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม
ใช้พัดกระดาษพัดหน้า พร้อมคิดในใจว่า
“ทำไมชีวิตฉันมันไม่เหมือนในนิยายเล้ย… ฉันแค่อยากอยู่เงียบ ๆ…”
เสียงประชุมกันด้านล่างดังขึ้นอีกชุด
“ท่านอาจารย์เคยตรัสว่า ‘เสียงดังน่ารำคาญ’ แปลว่าความวุ่นวายคือศัตรูของเต๋า!”
“ใช่! ทุกคนเบาเสียง! เบา! เสียง! เข้าใจไหม!?”
โรงเตี๊ยมเงียบลงทันทีจนได้ยินเสียงแมลงกระทบกระจก
เจียงฟานกุมขมับ
“ฉันต้องไปจากที่นี่จริง ๆ ละ…”
เจียงฟานเปิด “แผนที่ปราณเซียนทวีป” ที่หลินเทียนให้
เขามองๆ เหมือนมองแผนที่ท่องเที่ยวธรรมดา แต่จริง ๆแล้วมันคือคัมภีร์โบราณที่แม้แต่ราชสำนักยังเก็บในคลังสมบัติลับ
บนแผนที่ มีเมืองหนึ่งเล็กจิ๋วอยู่มุมบนทางตะวันตกเฉียงเหนือ
เมืองซีเหอ
เมืองที่ดูเล็กจนแทบไม่มีใครรู้จัก
เจียงฟานจิ้มไปแล้วพูดเบา ๆ
“นี่แหละ… เมืองเงียบสงบที่ฉันฝันถึง”
หลินเทียนที่กำลังบันทึกคัมภีร์เต๋าฉบับ 32 อยู่ เงยหน้าขึ้นทันทีตาเบิกกว้างเหมือนได้ยินการเปิดเผยสัจธรรมของจักรวาล
“ท่าน… ท่านอาจารย์จะ ออกเดินทาง!?”
เจียงฟาน: “ใช่ ฉันจะไปเที่ยว—เอ่อ ไปพักผ่อนนิดหน่อย”
หลินเทียนสั่นทั้งตัวเหมือนถูกพัดลมรุนแรง(จากพัดลมเชือกของเมื่อวาน)
“ท่านอาจารย์จะละทิ้งศูนย์กลางแห่งเต๋า!? จะปลีกวิเวก!?จะมุ่งสู่ทางเหนือของ์!?”
เจียงฟาน: “หยุด! หยุดตีความ! ฉันแค่เบื่อเสียงดัง!”
“เบื่อเสียงดัง…”
หลินเทียนพึมพำเหมือนท่องคัมภีร์โบราณ
นี่คือ “วิถีแห่งการละทิ้งโลกียะ” อย่างแท้จริง!
ผู้บรรลุเต๋าแท้ต้องหนีจากความวุ่นวาย!
นี่เป็ขั้นตอนสุดท้ายก่อน “การกลับคืนสู่ฟ้า”!
หลินเทียนยืนขึ้นอย่างสง่างาม ราวกับได้รับโองการ์
“ข้าน้อยจะไปเตรียมการเดินทางทันที!”
เจียงฟานชี้แล้วะโอย่างจริงใจที่สุดในสามภพ
“เอาตั๋วเกวียนนะ! เกวียนธรรมดา ๆ! ไม่เอาเรือบิน!ไม่เอาอะไรที่ดูวิเศษ! เกวียนที่สั่น ๆ ไปร้านตลาดยังดีกว่า!”
หลินเทียนตีความทันที:
“ท่านอาจารย์้ายานพาหนะที่ต่ำต้อยที่สุด…
เพื่อแสดง ‘ความถ่อมตนสูงสุด’ ต่อ์!”
เจียงฟาน: “ไม่—มันถูกต่างหาก!!!”
สถานีขนส่งของเมืองจิ่นหลิงคือพื้นที่กว้างที่เต็มไปด้วยเกวียนหลายสิบเล่ม
บางคันใช้วัว บางคันใช้ม้า บางคันฝืนใช้หมีปราณลาก(ซึ่งหมีดูเหนื่อยมาก)
หลินเทียนเดินเข้าไปด้วยท่าทางสง่างามจนทุกคนลุกขึ้นคำนับ
เ้าหน้าที่ขนส่งหน้าเสีย:
“ท่านศิษย์เอก! ข้ารับใช้ท่าน! ท่าน้าอะไร!?”
“ข้า้าตั๋วเดินทางของท่านอาจารย์!”
“เรือเหาะเซียนชั้นพิเศษมีที่นั่งว่างพอดี—”
หลินเทียนยกมือห้ามอย่างเด็ดขาด เหมือนหยุดลมได้ทั้งสาย
“ไม่! ท่านอาจารย์้า ยานพาหนะที่ต่ำต้อยที่สุด!”
ทั้งสถานีตกตะลึง
แม่ค้าคนหนึ่งถึงกับล้มจานเกี๊ยวลงพื้น
“ต่ำต้อยที่สุด…? หมายถึง…เกวียนสินค้าของลุงจ้าว?”
เ้าหน้าที่หันไปมองเกวียนของลุงจ้าว
ซึ่งกำลังมีไก่สองตัวทะเลาะกันอยู่บนหลังเกวียน
ล้อหลังทำท่าเหมือนจะหลุดอยู่ทุกเมื่อ
และควันบาง ๆ ลอยออกมาจากส่วนที่ไม่ควรมีควัน
หลินเทียนพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ใช่! เกวียนที่ช้าที่สุด!
เส้นทางไกลที่สุด!
และสั่นที่สุด!”
เสียงของเขาดังก้องเหมือนประกาศราชโองการ
“ท่านอาจารย์้าเดินทางสามวันสามคืนเพื่อ พิสูจน์จิตแห่งการละทิ้งโลก!”
เ้าหน้าที่ถึงกับสั่น
ก่อนจะคุกเข่าแล้วยื่นใบบันทึกการเดินทางให้
“ตั๋วนี้…ขอถวายโดยไม่คิดเงินแม้แต่น้อย…!”
เมื่อหลินเทียนกลับมาที่โรงเตี๊ยม
ผู้ติดตามหลายร้อยคนรวมตัวอยู่รอบลาน
หลินเทียนชูตั๋วขึ้นสูง
ลมพัดจนผ้าคลุมของเขาปลิวไสวเหมือนฉากเปิดตำนาน
“ทุกท่าน! จงฟังคำประกาศของท่านอาจารย์!”
เสียงผู้ฝึกยุทธ์เงียบสนิท
แม้แต่เสียงแมลงวันยังหยุดบิน
“ท่านอาจารย์… จะเริ่มการเดินทางแห่งการถ่อมตน
บนเส้นทางสู่การกลับคืนสู่์!”
เสียงร้องไห้ดังระงมทันที
“ท่านอาจารย์จะละทิ้งพวกเราไปแล้ว!”
“โปรดพาข้าไปด้วยเถิด!”
“ข้าอยากดึงเชือกพัดลมให้ท่านอีกครั้ง!”
และบางคนตีความล้ำขั้นไปอีก
“นี่คือการเดินทางก่อนเป็ะ!”
“เขากำลังเตรียมจะเหาะขึ้น์แล้ว!”
หลินเทียนประกาศเพิ่ม:
“ท่านอาจารย์เลือก เกวียนสินค้าธรรมดา
เพื่อแสดงว่าเต๋านั้นไม่้าความหรูหรา!”
ฝูงชนร้องไห้หนักกว่าเดิม
โดยเฉพาะช่างฝีมือที่ทุ่มชีวิตทำ ‘พัดลมค่ายกล’ ถึงกับกอดกันสะอื้น
เกวียนสินค้าของลุงจ้าวจอดอยู่หน้าประตูโรงเตี๊ยม
ล้อหนึ่งเอียง 20 องศา
ไก่ยังคงเดินไปมาเหมือนไม่ยอมย้ายบ้าน
เจียงฟานมองเกวียนแล้วพึมพำ:
“โอ้โห…ชำรุดของจริงนะเนี่ย หวังว่าจะไม่พังระหว่างทาง”
หลินเทียนเข้าใจว่าเป็การทดสอบสติขั้นสูง
จึงพยักหน้าอย่างนอบน้อม
“ท่านอาจารย์กำลังสวดมนต์ในใจเพื่อทดสอบจิตของตนเอง…”
เจียงฟาน: “ฉันแค่กลัวมันพัง!!!”
เจียงฟานปีนขึ้นเกวียน
ไก่สองตัวเบี่ยงหนีให้เขาอย่างเคารพ (หรือเพราะใ)
เมื่อเกวียนเริ่มเคลื่อนตัว…
ไม่มีใครรู้ว่า
ใต้กองฟางด้านหลังซูเม่ยกำลังซ่อนตัวอยู่
ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยฝุ่นปราณฟาง
แต่ดวงตาวาววับด้วยความมุ่งมั่น
“ท่านอาจารย์… ข้าจะติดตามท่าน
แม้ท่านจะไม่เอ่ยคำเชิญก็ตาม…”
นางกำหมัด
เชื่อเต็มหัวใจว่ากำลังเดินตามเส้นทางแห่งเต๋าที่บริสุทธิ์ที่สุด
เกวียนสั่นทุกสามวินาที
บางครั้งล้อเอียงจนเจียงฟานเกือบตกลงไป
“โอ๊ย…ทำไมมันทรมานแบบนี้…”
ขณะที่เขาบ่นอย่างสิ้นหวัง
เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่มาส่งะโพร้อมกัน:
“ท่านอาจารย์! ขอให้การบำเพ็ญระดับใหม่ของท่านสำเร็จ!”
“ขอให้ท่านพบ์!”
“ขอให้ท่านหาสัจธรรมที่สูงกว่าเดิม!”
เจียงฟานหงุดหงิดสุดชีวิต
“ฉันแค่ย้ายบ้านเว้ย!!!”
แต่เสียงของเขาถูกลมปราณตะวันตกเฉียงเหนือพัดกลืนไปหมด
และไม่มีใครได้ยินเลยแม้สักคนเดียว
11K
