“ตอนนี้พึ่งจะสี่ทุ่มเองนะคะ ถ้าฉันอยากจะตื่นสายมันก็ต้องมีอะไรที่คุ้มค่าให้ฉันต้องทำแบบนั้น”
“ตัวฉัน มันคู่ควรพอมั้ย”
“คุณจะทำยังไงบ้างค่ะ”
“บรรยายอย่างเดียวมันไม่สนุกหรอก...มันต้องสาธิตไปพร้อมๆกัน”
“สาธิต ลองทำให้ฉันดูหน่อยได้มั้ยคะ” คีน ยิ้ม และส่ายหน้า
“การสาธิตของฉัน มันพ่วงมาด้วยการขัดคำสั่งของพ่อ”
“น่าเสียดายจังนะคะ เพราะฉันอยากรู้จริงๆเสียด้วย” คีนจุมพิตที่ข้อนิ้วเล็กๆนั้นอีกครั้ง
“เธอก็เป็ฝ่ายปฎิบัติการสาธิตแทนสิ ฉันจะได้ไม่ต้องขัดคำสั่งของพ่อ” ตะวันยิ้มออกมาอีกครั้ง
“คุณลองบอกรายละเอียดมาสักสองสามบรรทัดให้ฉันได้ฟัง และฉันจะตัดสินใจอีกทีว่าจะสาธิตมั้ย?”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า...ฉันไม่เคยต้องตกเป็ฝ่ายรอคำตอบเลย ฉันไม่ชินนะ เธอมีทางเดียวคือต้องทำตามรายละเอียดที่ฉันบอกเท่านั้น”
“ฮิ ฮิ ฮิ คุณคีน...คุณลืมไปแล้วเหรอค่ะว่าฉันไม่ชอบผู้ชายแบบคุณ ถ้าคุณไม่ชินและไม่เคยก็ไม่เป็ไร ฉันขอตัวไปนอนก่อนนะคะ” คีนยิ้มกับเสียงหัวเราะหวานๆของตะวัน แต่เขาไม่ยังไม่ยอมปล่อยให้ตะวันไปง่ายๆ
“ถ้างั้นก็ฝันดี...” คีนพูดจบพร้อมกับดึงร่างเล็กแนบลำตัว ริมฝีปากหยักประทับลงบนริมฝีปากอิ่ม ที่เผยอเปิดทางรับอย่างเต็มใจ จุมพิตส่งเข้านอนของคีน ไร้ซึ่งความอ่อนโยน เมื่อเรียวลิ้นที่ซอกซอนอยู่ในโพรงปากหวานขับเคลื่อนลื่นไหลอย่างชำนาญ ทำให้ร่างเล็กสั่นสะท้านหลงลืมเวลาปล่อยให้ร่างกายรับการรุกรานที่ปากและคำพูดปฎิเสธเขาตลอดเวลา โดยที่ร่างกายของเธอกลับตอบรับเชื้อเชิญเขาให้เข้าหาได้ทุกขณะจิตที่อยู่ใกล้กัน ไม่ต่างกับแม่เหล็กต่างขั้วที่ใกล้ในระยะดึงดูดมันก็จะเกาะติดยากต่อการแยกจากกัน
จุมพิตส่งเข้านอนเหมือนจะเลยเถิด เมื่อทั้งคีนและตะวันยังไม่หยุดและจบััเร้าร้อนที่คีนเหมือนจะเป็ครูดี หลอกล่อให้ตะวันเป็ฝ่ายดูดดื่มเขาบ้าง ลิ้นเล็กที่อยู่ในโพรงปากของคีนถูกกักไว้เมื่อตะวันรวบรวมกำลังใจอันแรงกล้า ถอยห่างจากคีนที่ทำไม่ง่ายเลย แค่บังคับตัวเองก็ยากมากพอแล้ว แล้วนี้เธอยังถูกต่อต้านการแยกกันจากเขา ด้วยฝีมือเขาที่กระชับฝ่ามือที่วางอยู่บนสะโพกกลมได้รูปของตะวันแน่นมากขึ้น เมื่อเขายังไม่อยากให้เธอแยกจากไป ฝ่ามือแข็งแรงนั้นกลับบีบสะโพกเล็กนั้นอย่าง้ากระตุ้นอารมณ์ความ้าให้กับเธอมีมากขึ้นเรื่อยๆ แบบที่มากพอที่ตะวันยอมอยู่ใต้ร่างเขาร้องครวญครางในคืนนี้
“อ๊ะ!…” กริ๊ก
คีนหยุดการกระทำของตัวเองทันที เมื่อสิ่งที่เขาไม่คิดว่าจะเกิดขึ้น ตะวันชักปืนที่เขาเหน็บไว้ที่ขอบเอวกางเกงด้านหลังออกมาพร้อมปลดเซฟอย่างชำนาญและรวดเร็ว ปลายกระบอกจ่อที่ซี่โครงข้างลำตัวเขา
“ถอย ออกไป ถ้าคุณไม่อยากให้ร่างกายต้องมีรู” ตะวันพ่นเสียงกลับ พร้อมหอบหายใจ คีนยกมือทั้งสองข้างขึ้นและถอยห่างออกมาสองก้าว เขาไม่ได้กลัวว่าเธอจะยิงเขา แต่อะไรก็เกิดขึ้นได้ ปืนผ่าหน้าไม้ มันลั่นเปรี้ยงปร้างได้เหมือนกัน
“ทำแบบนี้ไม่ฉลาดเลยสาวน้อย ส่งปืนคืนมาให้ฉันซะดีๆ”
“ฉันคืนแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ฉันจะวางไว้ที่หน้าประตูห้องนอน คุณก็ไปเอาคืนจากตรงนั้นแล้วกัน” ตะวันพูดจบถอยหลังอย่างรวดเร็ว และวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อกลับห้องนอนตัวเองอย่างรวดเร็ว เธอไม่อยู่ต่อเสวนาต่อรองกับคีน เพราะตะวันรู้ตัวเองดีว่าเธอต้องพ่ายแพ้ เธอไม่มีทางชนะหัวใจตัวเองได้อยู่แล้ว เื่นี้ตะวันรู้ดี เธอคิดว่าจะเล่นบทผู้หญิงร่านกับคีนได้ แต่สุดท้ายเธอก็แพ้ในที่สุด
ตะวันเซฟปืนถอดปลอกะุออกมา และวางไว้กับพื้นหน้าประตูห้องนอนก่อนที่เธอจะปิดประตูห้องอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังใกล้เข้ามาทางนี้
คีนก้มหยิบอาวุธที่วางไว้หน้าประตูห้อง ใส่ปลอกะุเข้ากลับ สายตามองที่ประตูห้องนอนที่ปิดสนิท แต่สัญชาติญาณบางอย่างของคีนบอกให้เขารู้สึกว่า ตะวันยังยืนอยู่ที่หน้าประตูอีกฝั่ง คีนหันหลังพิงประตูกระแทกไม่แรงนักเป็การจงใจ และการทำแบบนั้นทำให้ตะวันสะดุ้งเล็กน้อย แต่เสียงที่ดังออกมาจากคีน ทำให้ตะวันตื่นเต้นยิ่งกว่า
“ปกติฉันจะล็อคประตูห้องนอน แต่คืนนี้คิดว่าคงไม่...หวังว่าเธอคงเข้าใจนะตะวัน” คีนพูดจบ ขยับตัวและเดินกลับไปยังห้องของตัวเองที่อยู่อีกฟาก เพราะคีนคิดว่าต่อไปถ้าจะเข้าใกล้ตะวันอีก ร่างกายเขาไม่ควรมีอาวุธอย่างอื่นที่ไม่จำเป็ต้องใช้กับหญิงสาวคนนี้
ตะวันคิ้วขมวดอย่างครุ่นคิด คีนร้ายกาจมาก เขาหย่อนเบ็ดติดเหยื่อชิ้นโตล่อเธออย่างจัง คนอย่างเขาต้องรู้อยู่แล้วว่าเธอเองก็้าเขา มั่นใจตัวเองซะ เหลือเกินผู้ชายคนนี้ ซึ่งแน่ละเขาทำได้ เพราะเขาหล่อกระชากใจผู้หญิงได้อย่างไม่ต้องสงสัย ตะวันอยากลบคำสบประมาทของเขาซะในคืนนี้ คำที่เขาเคยพูดกับเธอไว้เมื่อห้าปีก่อน ว่าเขาไม่มีทางนอนกับคนใช้ในบ้าน แน่นอนเธอไม่ใช่คนใช้ในบ้านเขาแล้ว เธอถูกเลื่อนขั้นเป็ของบรรณาการไปแล้ว เขาจะรู้บ้างมั้ยว่าเธอกำลังต้องเจอกับอะไร แต่เขาจะสนใจเหรอ ในเมื่อเขาไม่ได้รักเธอแบบที่เธอเฝ้ารักเขามาตลอดสิบปีนี้
“อะไร?” คีนตอนอายุยี่สิบห้า ถามตะวันที่เดินเข้าไปหาเขาพร้อมกับถาดเล็กๆในมือที่มีช็อคโกแลตมูส ที่เธอหัดทำและทำเป็ในที่สุด
“ช็อคโกแลตมูส ตะวันตั้งใจทำมาเพื่อคุณค่ะ คุณคีน” ตะวันตอนอายุสิบหก
“เอามาให้ฉันทำไม”
“เอ่อ! วันนี้เป็วันวาเลนไทน์ ตะวันอยากให้ช็อคโกแลตมูสเป็สิ่งแทนใจ ว่าตะวันหลงรักคุณคีน” ตะวันที่ก้มหน้ารวบรวมความกล้าที่จะพูดออกมาในที่สุด โดยที่เธอไม่ได้มองหน้าของคีนสักนิดที่แสดงถึงความไม่พอใจกับสิ่งที่ได้ยิน
คีนหันมามอง มือเอื้อมไปหยิบช็อคโกแลตมูสที่อยู่ในถ้วยรูปหัวใจอย่างน่ากิน แต่...สิ่งที่ไม่คาดคิด คีนใช้อีกมือควักช็อคโกแลตมูสนั้นและเอาไปป้ายหน้าตะวัน
เพล้ง! เสียงถาดที่ล่วงลงสู่พื้นกับจดหมายฉบับเล็กๆในซองสีชมพูล่วงหล่นตามไปด้วย ตะวันใกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่คิดว่าคีนจะตอบแทนความรักของเธอได้ถึงเพียงนี้
แคทรีนวิ่งเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงดังในบ้าน เห็นการกระทำของคีนที่ปฎิบัติต่อตะวัน ที่คีนผลักไหล่ตะวันจนเธอเสียหลักล้มลงกับพื้น ตะวันใกับสิ่งที่เกิดขึ้นเธอทำได้เพียงอย่างเดียวคือร้องไห้ อับอายที่สุดในชีวิต
“เอายายเด็กนี้ไปให้ไกลๆ ยิ่งไกลเท่าไหร่ได้ยิ่งดี” คีนะโเสียงดัง ต่อหน้าแคทรีนและตะวันที่เสียใจมากจนพูดไม่ออก
“คีน มันไม่มากเกินไปเหรอ แกไม่รัก ไม่ชอบ ตะวัน ก็ไม่มีใครด่าว่าแก สักนิด ทำไมต้องทำร้ายและด่าว่าตะวันมากมายขนาดนี้”
“ยายเด็กนี้ เป็แค่คนใช้ในบ้าน ไม่เจียมตัว ผมแค่ย้ำให้เธอรู้และอย่าลืมสถานะของตัวเอง มีหน้ามา บอกรัก มาเสนอตัว คนอย่างผมไม่สิ้นท่าถึงต้องนอนกับคนใช้ในบ้าน” คีนหน้าแดงด้วยความโกรธ สายตาที่มองตะวัน ไม่มีปิดบังความรู้สึกของตัวเองสักนิดว่าเขารังเกียจตะวันแค่ไหน
ตะวันไม่ลืมสีหน้าและแววตานั้นของคีนเช่นกัน และมันเป็แรงใจให้เธอเปลี่ยนแปลงตัวเอง จนตอนนี้ตะวันรู้ว่าเธอประสบความสำเร็จในเื่นี้แล้ว เพราะคีนสนใจเธอ เขาอ่อยเธออย่างเปิดเผย ทั้งๆที่ตะวันไม่้าอะไรจากคีนเลย เธอก็แค่อยากร่วมเตียงมีสัมพันธ์ทางกายกับเขาลบคำสบประมาทนั้นของเขาเท่านั้น
27K
![ชวนแม่จ๋าหนีป๊ะป๋ามาเฟีย! [ยุค80]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713762626_38851135.webp)
