Book & Coffee 1 : รักใสๆกับนายหมาป่า ตอน ความจริงของรักเรา

    Chapter 1 : เช้าวันใหม่

            “ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ”เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นภายในห้องนอนของหญิงสาว ปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาจากภวังค์

           “อืม...ไอ้นาฬิกาบ้าเอ้ย”เธอบ่นอย่างงัวเงียก่อนที่จะเอื้อมมือไปปิดนาฬิกาแล้วลุกขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยสภาพที่ดูโทรม

           “อืม...”เธอบิด๳ี้เ๠ี๾๽ขนานใหญ่ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ที่ชาร์จแบตอยู่ขึ้นมาดูตามปกติ เธอเห็นข่าวหนึ่งถูกแชร์ไปทั่วทั้งโซเชียล

           “โครงการแลกเปลี่ยนระหว่างเผ่าพันธุ์หรอ? ฮึ” เธอพูด “โลกเรากลายเป็๞อะไรไปกันหมดแล้วเนี่ย”

           จากนั้นเธอก็ปฎิบัติภารกิจส่วนตัวของเธอจนเสร็จในขณะที่เธอกำลังแต่งชุดเพื่อที่จะไปเรียนอยู่ “ก๊อกๆ” มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา“พี่คะ คุณแม่ทำอาหารเช้าไว้แล้วนะคะ”เสียงใสเล็กๆของเด็กผู้หญิงตัวน้อยดังขึ้นมาจากอีกฝั่งของประตู “รีบๆเข้านะคะเดี๋ยวไปเข้าสายนะคะ”

            “จ้าๆ รอแปปนึงนะ พี่ใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ” เธอพูดพลางแต่งตัวจนเสร็จจากนั้นเธอก็รีบหอบข้างของที่จำเป็๞ต่อการเรียนใส่กระเป๋าจากนั้นเธอก็เดินออกจากห้องลงมาที่ห้องทานอาหาร บนโต๊ะมีอาหารเช้าวางอยู่และมีเด็กหญิงตัวเล็ก กำลังนั่งกินอาหารอยู่พร้อมกับหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างๆกัน

           “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณแม่”

           “อ้าวอรุณสวัสดิ์จ่ะเมย์ กินอะไรหน่อยไหม?”

           “ก็ดีเหมือนกันค่ะ”เธอพูดก่อนที่จะหยิบจานอาหารเช้าที่วางอยู่บนโต๊ะมา

           “พี่เมย์คะพี่ได้ยินเ๹ื่๪๫การแลกเปลี่ยนระหว่างเผ่าพันธุ์ไหมคะ?” หญิงร่างเล็กถามเธอ

           “อืม...พี่ได้ยินแล้วแหละ”เธอพูด “ข่าวออกจะดังขนาดนั้น”

           “แล้วพี่คิดว่าเราจะได้เป็๞โฮสต์หรือเปล่าคะ?” หญิงร่างเล็กถาม“หนูคงจะตื่นเต้นน่าดูเลย”

           “นี่ลูกเดี๋ยววันพรุ่งนี้แม่จะไปต่างประเทศกับพ่อเขานะลูก” หญิงวัยกลางคนบอก

           “แล้วแม่ไปนานแค่ไหนหรอคะ?”

           “ประมาณสองอาทิตย์น่ะลูก”

           “แม่คะแล้วแม่จะซื้อของฝากกลับมาไหมคะ?”เด็กสาวถามด้วยความตื่นเต้น

           “อยู่แล้วจ่ะลูก”เธอพูดพลางลูบหัวด้วยความเอ็นดู

           หลังจากนั้นไม่นานเมย์ก็ทานอาหารจนเสร็จ“หนูต้องไปแล้วนะคะแม่”เธอพูดก่อนที่จะรีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับรถมอเตอร์ไซค์ “จ่ะดูแลตัวเองด้วยนะลูก”

    .

    .

    .

    .

    .

    .

    .

    .

           ไม่นานนักเธอก็ขับมาถึงที่หน้าตึกของคณะเธอ

           “เอี๊ยด....ด”เมย์จอดรถมอเตอร์ไซค์ของเธอที่บริเวณที่จอดรถของตึกก่อนที่จะเดินเข้าไปในตึกของคณะ

           “อ้าวว่าไงเมย์” เพื่อนสาวของเธอทัก

           “อ้าวว่าไงเจส” เมย์ทักกลับ “เป็๞ยังไงบ้างล่ะ”

           “ก็สบายดีแหละ”เจสตอบ “ปิดเทอมแค่แปปเดียวเอง”

           “เออว่าแต่เธอทำการบ้านหรือยัง?” เจสถาม

           “งานอะไรหรอ?” เมย์ถาม

           “อ้าวก็งานทำแผนภาพที่อาจารย์ก่อนปิดเทอมไงสั่งไง” เจสพูด

           “โอ้ยตายแล้ว ฉันลืม” เมย์พูดออกมา

           “เธอรีบเอาของฉันไปลอกเลยเร็ว”เจสพูดก่อนที่จะยื่นงานให้กับเมย์เพื่อเอาไปลอกบนโต๊ะไม้ที่อยู่ข้างๆกัน


     

           ระหว่างนั้น

           “เมย์เธอดูนั่นสิ” เจสทักเมย์พลางชี้ไปที่ชายรูปงามคนหนึ่ง เขาคือจอห์น เรย์มอนด์ชายหนุ่มผู้ที่ถือได้ว่าทรงเสน่ห์ที่สุดในคณะ

           “อ้าย...เขามองมาทางนี้ด้วย”เจสพูดด้วยความตื่นเต้น หน้าขึ้นสี ตัวก็บิดไปมาด้วยความเขิญอายแต่มย์กลับไม่รู้สึกอะไรเลย

           จอห์นค่อยๆเดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆเจสแทบจะละลายไปตรงนั้นกลับความฮ็อตของเขา “ว่าไงจ่ะ?” เขาพูดทัก

           “เออ....คือ....”เจสพูดอย่างกระอักกระอ่วน “ก็...สบายดีค่ะ...แหะๆ”

           “แล้วเธอล่ะจ๊ะ”จอห์นพูดถามเมย์

           “ก็...เออ....สบายดี”เมย์ตอบก่อนที่จะหันไปทำงานต่อ

           เมื่อเห็นดังนั้นจอห์นเลยเดินมานั่งข้างๆเมย์“คืนนี้จะไปกินข้าวที่ไหนไหม? ฉันเลี้ยงเอง” เขาพูด“คือ..ฉันต้องกลับบ้านน่ะ เพราะฉันต้องทำงานที่บ้านต่ออีก”

           “ให้ฉันช่วยไหม?” เขาถาม

           “ไม่เป็๞ไร”เธอพูด “ฉันจัดการได้”

           “เอาน่าให้ฉันช่วยเถอะ”

           “ไม่ต้อง!” เธอขึ้นเสียงเพราะทนกับความขี้หลีของเขาไม่ได้อีกต่อไปจากนั้นเธอก็หยิบเอกสารทั้งหมดขึ้นมา “ฉันจัดการเองได้ ฉันไปล่ะ”เธอพูดก่อนที่จะเดินจากเขาไป

     

     

     



           หลังเลิกคาบ

          

           “นี่เมย์ทำไมเธอถึงไปพูดกับจอห์นเขาอย่างนั้นล่ะ?” เจสถาม“เธอไม่ชอบเขาหรอ?”

           “ก็ประมาณนั้นแหละ”เมย์ตอบ

           “เอาน่าผู้ชายก็งี้แหละ”

           “แต่คนนี้ฉันรับไม่ได้จริงๆ”

           “ว่าแต่เย็นนี้เธอจะไปไหนหรือเปล่า?”

           “คงไม่หรอกฉันอยากกลับบ้านมากเลย”

           “โอเคเอาอย่างนั้นก็ได้” เจสพูด “งั้นเจอกัน”

           “โอเคเจอกัน” เมย์พูดก่อนที่จะเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของเธอแล้วขี่ออกไป

     

     

     

           15นาทีต่อมา

     

           “กลับมาแล้วค่า..”เมย์พูดเพื่อบอกคนในบ้านว่าเธอกลับมาแล้วเธอเห็นแม่และน้องสาวของเธอกำลังนั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟา

           “อ่าวมาแล้วหรอจ่ะ?” แม่เธอทัก

           “นี่พี่! เรามีข่าวดีแหละ” น้องสาวของเธอบอก

           “มีอะไรหรอ?”

           “เราได้เป็๲โฮสต์ด้วยแหละ!” น้องสาวบอกด้วยความดีใจ

           “จริงหรอ?”

           “จริงสิลูก”แม่เธอบอก “แต่น่าเสียดายที่แม่อาจจะไม่ได้อยู่ตอนที่เขามา”

           “ไม่เป็๞ไรหรอกค่ะแม่เดี๋ยวตอนแม่กลับมาแม่ก็เจอเขาได้”

           “แล้วเขาชื่ออะไรหรอ?” เมย์ถาม

           “เขาชื่อเดม่อนจ่ะเขาเป็๞มนุษย์หมาป่า”

           “หา? หมนุษย์หมาป่าหรอ? แล้วเขาหน้าตาเป็๲ยังไงหรอ?”

           “หนูก็ไม่รู้เหมือนกันน่ะค่ะ”น้องสาวเธอบอก “ต้องรอดูพรุ่งนี้น่ะค่ะ”

           “อืม...งั้นหนูขอขึ้นไปข้างบนก่อนนะคะ”เมย์พูดก่อนที่จะเดินขึ้นไปที่ห้องนอนของเธอ

          

     

           หลังจากที่เธอเข้ามาในห้องเธอก็วางข้าวของลงบนโต๊ะก่อนที่จะโยนตัวลงบนที่นอนก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูสักพักหนึ่งก่อนที่จะเอาโทรศัพท์ไปเสียบกับสายชาร์จ แล้วเธอก็เดินไปทำภารกิจส่วนตัวของเธอจากนั้นเธอก็เดินมานอนบนเตียงเพราะตอนนี้มันเริ่มมืดแล้ว

           “ทำไมวันนี้มันง่วงแปลกๆแฮะ”เธอคิดก่อนที่จะค่อยๆหลับตาลงไป ปล่อยให้ร่างกายเข้าสู่ภวังค์.....

     

    End

    Chapter 1