หนิงลี่ใช้กิ่งหลิวแปรงฟันอยู่อย่างใช้ความคิด นางข้ามเวลามาอยู่ในยุคโบราณได้ไม่นาน แต่เหตุการณ์ความเปลี่ยนแปลงต่างๆ รอบตัวกลับมีมากมายหลายเื่ เริ่มั้แ่ที่นางถูกชาวบ้านรุมทำร้ายเพราะข้อหาหนีตามผู้ชาย ถูกครอบครัวฝ่ายพ่อตัดความสัมพันธ์เครือญาติ ต้องแต่งงานกับผู้ชายที่เพิ่งจะเคยเจอหน้ากันแค่ไม่กี่ครั้ง และยังสูญเสียคนในครอบครัวอย่างท่านปู่เซียวไปอย่างไม่มีวันกลับอีก
แต่จะว่าไปการที่นางได้แต่งงานกับเซียวหยางฟางก็นับเป็เื่ดี เซียวหยางฟางเป็ชายหนุ่มที่ดีที่เชื่อใจนางที่สุด วันนั้นหนิงลี่ตัดสินใจบอกกับเขาว่าเื่ที่นางกับหวงจื่อหนีตามกันไปนั้นเป็เื่เข้าใจผิด นางถูกหวงจื่อเอาเื่น้องสาวมาบีบบังคับ ตอนนั้นเซียวหยางฟางได้แต่นิ่งไม่พูดอะไร หนิงลี่รอจนแทบจะทนไม่ไหวก็ได้ยินเสียงชายหนุ่มพูดขึ้นมาเสียก่อน ‘ข้าเชื่อเ้า ไม่ว่าเื่ใดข้าก็เชื่อเ้า’
คำพูดที่แสนเรียบง่ายในวันนั้นของเซียวหยางฟาง ทำให้หนิงลี่รู้สึกดีกับสามีในอนาคตคนนี้อย่างบอกไม่ถูก หัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับเต้นไม่เป็จังหวะ หนิงลี่คว้ามือของชายหนุ่มมากุมไว้และบอกกับเขาอย่างให้คำมั่นสัญญา ‘ชั่วชีวิตนี้ข้าจะซื่อสัตย์ต่อเ้าเพียงคนเดียว และเราจะอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่าไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข ข้าขอสัญญา’
“เฮ้อ...จะอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่าทั้งยามทุกข์และยามสุขอย่างงั้นเหรอส้มเปรี้ยว ทำไมถึงพูดอะไรออกไปไม่คิดอย่างนั้นนะ ตอนนี้ข้าวสารในบ้านก็แทบจะไม่พอกินแล้ว ก่อนที่จะมีความสุข คงต้องอดตายกันก่อนแหงๆ” หนิงลี่ใช้กิ่งหลิวถูฟันตัวเองอย่างแรงเพื่อระบายอารมณ์
ติ๊ง
‘คุณหนิงลี่ ตอนนี้ระบบตลาดค้าส่งในมิติของคุณเปิดทำการแล้วค่ะ ขอให้คุณเข้าไปสำรวจตลาดและทำความเข้าใจกับระบบซื้อขายในตลาดได้แล้วค่ะ’
หนิงลี่ใจนทำกิ่งหลิวในมือหล่นลงพื้น เธอหันซ้ายหันขวาเพื่อมองไปรอบๆ ว่าเสียงที่พูดมาเป็เสียงของใคร
‘คุณหนิงลี่แค่หลับตาลงค่ะ’ เสียงในระบบพูดอีกครั้ง
หนิงลี่ใช้มือตบหน้าผากตัวเองเบาๆ “ยัยซื่อบื้อเอ๊ย เธอลืมมิติตลาดค้าส่งของเธอไปได้ยังไง เอาวะ...ลองหลับตาดูซิว่าจะมีอะไรในนั้นบ้าง”
‘ยินดีต้อนรับคุณหนิงลี่สู่ระบบตลาดค้าส่งของเราค่ะ ตลาดค้าส่งแห่งนี้เป็ตลาดค้าส่งที่คุณเคยทำงานอยู่ในฐานะนางสาวส้มเปรี้ยว คุณคงคุ้นเคยกับตลาดแห่งนี้ดีอยู่แล้ว และคุณสามารถซื้อสิ่งของทุกอย่างในตลาดออกไปใช้ได้ทั้งหมด โดยคุณหนิงลี่สามารถชำระเงินผ่านตู้รับเงินอัตโนมัติได้เลยค่ะ’
หนิงลี่มองเข้าไปในมิติก็เห็นว่าเป็ตลาดค้าส่งที่นางเคยทำงานอยู่จริงๆ ข้าวของทุกอย่างในตลาดแห่งนี้มีมากกว่าห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆ เสียอีก และที่สำคัญนางมองเห็นตู้สีแดงสดที่เขียนตัวหนังสือบอกเอาไว้อย่างชัดเจน ตู้นั้นแบ่งออกเป็สามช่อง โดยช่องแรกเป็ช่องสำหรับรับชำระค่าสินค้า ช่องที่สองเป็ช่องสำหรับรับจำนำทรัพย์สิน และช่องที่สามเป็ช่องสำหรับขายทรัพย์สิน
“คุณระบบคนสวย ช่องรับชำระค่าสินค้ากับช่องขายทรัพย์สินนี่ก็ยังพอเข้าใจได้นะคะ แต่ช่องรับจำนำทรัพย์สินมันคืออะไรเหรอ” ส้มเปรี้ยวถามระบบ
‘ หากคุณหนิงลี่มีเงินสดหรือตั๋วแลกเงินอยู่ในมือก็สามารถนำเงินนั้นมาชำระค่าสินค้าได้โดยตรงที่ช่องที่หนึ่งค่ะ แต่ถ้าหากคุณหนิงลี่ยังไม่มีเงินสดหรือตั๋วแลกเงิน คุณหนิงลี่สามารถนำทรัพย์สินอื่นมาจำนำเพื่อนำสินค้าออกไปใช้ก่อนได้ตามมูลค่าของทรัพย์สินนั้นค่ะ และเมื่อคุณหนิงลี่มีเงินเพียงพอสำหรับการไถ่ถอน คุณหนิงลี่ก็นำเงินมาใส่คืนในช่องที่สองได้ แต่เงื่อนไขของการรับจำนำ ระบบจะรับจำนำสิ่งของได้แค่ครั้งละหนึ่งชิ้นเท่านั้นค่ะ รอจนกว่าจะไถ่ถอนครบจึงจะสามารถนำทรัพย์สินชิ้นต่อไปมาจำนำได้’
“คุณระบบคนสวย ฉันทดลองใช้ตู้อัตโนมัตินี้ได้ไหมคะ”
‘เชิญคุณหนิงลี่ทดลองใช้ได้ตามสบายเลยค่ะ ระบบตลาดค้าส่งพร้อมใช้งานแล้วค่ะ’
หนิงลี่คิดถึงเงินห้าร้อยอีแปะในกระเป๋าที่เซียวหยางฟางให้เธอไว้ติดตัว อย่างแรกที่หนิงลี่นึกถึงคือข้าวสาร เนื้อหมู ผัก และเครื่องปรุง ไม่ว่าจะเป็น้ำตาลทราย เกลือ น้ำปลา ซอสถั่วเหลือง ซีอิ๊วขาว น้ำมันหอย น้ำมันพืช และที่ขาดไม่ได้เลยก็คือผงปรุงรสและซุปก้อน
หนิงลี่เลือกซื้อของมาได้หนึ่งตะกร้าใหญ่ ก่อนที่จะเอาสิ่งของในตะกร้าไปวางไว้ที่ตู้อัตโนมัติเพื่อคิดเงิน ไม่นานตู้รับเงินอัตโนมัติก็แสดงตัวเลขค่าสินค้าออกมาให้เห็น
“หนึ่งร้อยอีแปะ!” หนิงลี่ะโด้วยความใ “คุณระบบคนสวยคิดเงินถูกจริงๆ ใช่ไหมคะ ทำไมข้าวของตั้งมากมายถึงมีราคาแค่นี้เอง”
‘สินค้าในตลาดค้าส่งก็จะมีราคาถูกกว่าตลาดข้างนอกอยู่แล้วค่ะ อีกอย่างหนึ่งเงินที่คุณหนิงลี่เอามาใช้ชำระค่าสินค้าก็เป็เหรียญโบราณ ระบบสามารถนำเหรียญโบราณเหล่านี้ไปเก็งกำไรต่อได้ที่ระบบแลกเปลี่ยนอีกที่หนึ่งค่ะ ฉะนั้นคุณหนิงลี่สบายใจได้ว่าระบบจะไม่ขาดทุนแน่นอนค่ะ’
หนิงลี่พยักหน้าอย่างเข้าใจ ของยุคโบราณก็ต้องมีมูลค่าสูงสำหรับคนในยุคสมัยใหม่อยู่แล้ว เมื่อเข้าใจอย่างนั้นหนิงลี่ก็เริ่มคิดถึงช่องรับจำนำ หนิงลี่ลองเอาหยกครึ่งชิ้นใส่เข้าไปในช่องรับจำนำอย่างกล้าๆ กลัวๆ ไม่นานระบบก็แจ้งยอดเงินที่หนิงลี่จะได้รับ
“ห้าร้อยตำลึง! เยอะขนาดนั้นเลยหรือคะคุณระบบ”
‘หยกชิ้นนี้น้ำงามใช้ได้เลยค่ะ แต่ยังมีตำหนิอยู่ที่หยกชิ้นนี้มีรอยหัก ซ้ำยังมีเพียงแค่ครึ่งชิ้นเท่านั้น หากหยกชิ้นนี้มีสภาพเต็มสมบูรณ์ ราคาหยกจะได้มากถึงหนึ่งพันห้าร้อยตำลึงเลยค่ะ ไม่ทราบว่าคุณหนิงลี่จะรับเงินออกไปเลยไหมคะ’
“ไม่ค่ะไม่ ฉันยังไม่้าใช้เงินตอนนี้ค่ะ”
‘ตกลงค่ะเราจะคืนหยกให้คุณ แต่คุณยังต้องชำระค่าธรรมเนียมสำหรับการประเมินทรัพย์สินด้วยนะคะ ทุกครั้งที่คุณหนิงลี่นำทรัพย์สินมาประเมินราคา ระบบจะคิดค่าธรรมเนียมครั้งละหนึ่งร้อยอีแปะค่ะ’
“หนึ่งร้อยอีแปะ!” หนิงลี่ตะลึงไปอีกเป็ครั้งที่ร้อย ก่อนจะพูดด้วยเสียงหวาน “คุณระบบคนสวยอย่าเพิ่งใจร้ายเลยได้ไหมคะ ของตะกร้าใหญ่นี่คุณยังคิดแค่หนึ่งร้อยอีแปะ แต่ทำไมค่าประเมินราคาทรัพย์สินถึงแพงอย่างนี้ล่ะค่ะ”
‘นี่เป็กฎค่ะ’ ระบบตอบกลับมาสั้นๆ
หนิงลี่จ่ายเงินหนึ่งร้อยอีแปะออกไปอย่างเสียดาย “ยัยโง่เอ๊ย เพราะความอยากรู้แท้ๆ เสียเงินไปฟรีๆ เลยเนี่ย”
‘ต่อไปนี้คุณหนิงลี่สามารถเข้ามาใช้บริการในระบบตลาดค้าส่งได้ตลอดเวลานะคะ และหากคุณหนิงลี่มีข้อสงสัยใด คุณหนิงลี่สามารถสอบถามระบบได้ตลอดเวลาเช่นเดียวกัน ตอนนี้ระบบขอตัวลาไปก่อนนะคะ’
ยังไม่ทันให้หนิงลี่ได้กล่าวลา เสียงในระบบก็หายไปแล้ว หนิงลี่เดินซื้อของใช้อยู่ในระบบต่ออีกสักพักก็ออกจากระบบ หนิงลี่นั่งมองข้าวของที่วางอยู่บนแคร่อย่างพอใจ ไม่นานเซียวหยางฟางก็เดินเข้ามาหา มือของเขาข้างหนึ่งหิ้วไก่ฟ้ามาสองตัว และมืออีกข้างหนึ่งยังแบกลูกหมูป่ามาอีกตัวหนึ่ง
“เ้าไปเอาสิ่งของพวกนี้มาจากที่ใดหรือ”
“หยางฟาง มานั่งกับข้าก่อน ข้ามีอะไรอยากจะพูดกับเ้า” หนิงลี่ส่งยิ้มและคว้าข้อมือชายหนุ่มไว้อย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะเล่าเื่มิติวิเศษให้เขาฟัง ในเมื่อเลือกที่จะเชื่อใจเขา หนิงลี่ก็ไม่คิดที่จะปิดบังเื่ของตัวเองอีกต่อไป และนางก็อยากรู้ด้วยว่าเขาจะกลัวเธอหรือไม่เมื่อเขาได้รู้ความจริง
10K
![ครอบครัวของข้า นอกจากข้า ล้วนข้ามมิติมาทั้งครอบครัว [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727100_84772278.webp)
