แดดอ่อน ๆเคล้าลมพัดระเรื่อ ประกอบกับเสียงลมพัดใบไม้ไหวปลิวตามแรงลม ไร้ซึ่งทิศทางและการควบคุม ใน่เย็นวันศุกร์สุดท้ายของการสอบสิ้นสุดกันเสียทีชีวิตเด็กม.4 คงไม่ต้องมาตามแก้ 0 ร มผ.อย่างใครอื่น เพราะตามประวัติเด็กห้องคิงอย่างธีร์แล้วคงไม่ต้องตามแก้ปัญหาพรรค์นั้น
จะว่าไปเด็กมัธยมฯของประเทศนี้ก็เก่งไม่เบาเชียว ถึงคราวสอบก็สอบวันละ 4– 6 วิชา หนักเป็บ้าเป็หลัง ก็เห็นปริปากบ่นกันเกือบทุกคนแหละสุดท้ายก็เห็นนั่งยิ้มได้ หัวเราะได้กันทั้งนั้น
ใช่สิ!การสอบมันไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิตไม่มีใครมานั่งตัดสินคนอื่นเพียงเพราะคะแนนสอบหรอก ถึงจะมีก็ไม่พ้นคนวิปลาสหรือวิกลจริตเป็แน่ จะให้เก่งไปเสียทุกอย่างคงไม่มีก็เอาแต่ทางที่ตนถนัด ชื่นชอบและสามารถนำความรู้ไปสร้างประโยชน์ให้กับสังคมก็เป็พอ
“ใครมันช่างจัดตารางสอบให้วันสุดท้ายมีสอบคณิตฯ กับฟิสิกส์เนี่ยอย่างกับไม่เคยผ่านชีวิตมัธยมฯ ไม่รู้พิษสงของสองวิชานี้หรือยังไง” เสียงบ่นของเด็กชายคนหนึ่งแว่วมาจากหลังตึกอำนวยการ
บนม้าหินอ่อนเก่า ๆ หลังอาคารปูนสองชั้นโทรม ๆ หลังหนึ่งไร้ซึ่งความงามทางสถาปัตยกรรม แต่คงมากด้วยทรงจำอันล้นเปี่ยมศิษย์เก่าที่กลับมาเยี่ยมโรงเรียนมักจะมาถ่ายภาพกับอาคารเก่า ๆ หลังนี้ พร้อมพูดพร่ำพรรณนาถึงความงามและทรงจำที่มีแต่ความรู้สึกของเด็กอายุ 16 คงไม่มีอะไรน่าจดจำกับอาคารรูปร่างแข็งทื่อและแปลกตาเช่นนี้ ไม่เกิน 5 ปี ผอ.คงทุบทิ้งแล้วสร้างใหม่ให้เป็หน้าเป็ตาแก่โรงเรียน หรือหากจะอนุรักษ์ก็ตกแต่งให้มันน่าอภิรมย์ใจกว่านี้ก็ดีทอดผ้าป่าปีสองปีก็คงสร้างหรือปรับปรุงเสร็จเป็แน่ยิ่งโรงเรียนจัดร่วมกับวัดแล้วยิ่งสร้างศรัทธาได้เป็กอบเป็กำเชียว
หันไปมองนาฬิกานี่เรานั่งรอต้นน้ำมาเป็ชั่วโมงแล้วหรือนี่โธ่เพื่อน วันนี้มีนัดฉลองหมูกระทะเ้าเก่าเสียด้วย ต้นน้ำขึ้นไปสอบสวดมนต์กับครูบรรจง หรือที่นักเรียนแทบทุกคนมักเรียกติดปากกันว่าอุบาสิกาบรรจงไม่ต้องสืบหรอกว่าใครเป็คนต้นคิดชื่อนี้ คงเป็ศิษย์รุ่นแรก ๆ ของแกเป็แน่
ต้นน้ำกับธีร์สนิทกันมาั้แ่มัธยมฯต้นด้วยความที่ธีร์บ้านใกล้จึงขี่มอไซค์มาทุกวัน ส่วนต้นน้ำบ้านอยู่นอกเมืองหน่อยจึงนั่งรถโดยสารมา แต่ก็น่าแปลกเหมือนกัน ต้นน้ำมาถึงโรงเรียนก่อนธีร์เสมอทั้งที่บ้านธีร์อยู่ห่างจากโรงเรียนเพียง 3 กิโลเมตร อาจเป็เพราะคนอยู่ใกล้มักมองว่าสิ่งนั้นใกล้ไงจึงให้ความสำคัญไม่มากนักส่วนคนอยู่ไกลมองว่าสิ่งนั้นไกลไงจึงให้ความสำคัญมากกว่า
นั่งบ่นอะไรคนเดียวว่ะ / มาได้แล้วเหรอครับคุณ นึกว่าต้องรอถึงชาติหน้าหิวจนตัวสั่นไปหมดแล้วเนี่ย /ก็อุบาสิกาบรรจงแกให้ช่วยแยกสมุดของแต่ละห้องตามเลขที่อ่ะดิ เหนื่อยเป็บ้า /แกไม่บ่นเหรอ / บ่นดิ เสียงบ่นยังกับเสียงประชาสัมพันธ์ของห้างแหละ นุ่ม ๆ เบา ๆฟังไม่ได้ความ / เอ็งนี่ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย มีอย่างที่ไหนโดนครูบรรจงบ่นต้องบันทึกลงกินเนสส์บุ๊คแล้วละมั้ง แล้วเสียงหัวเราะก็ดังลั่นไปตามท้องถนนที่ทอดยาวสู่โรงจอดรถของโรงเรียน
3K
