ปลุกความสามารถในการควบคุมสัตว์ร้ายระดับ SS ขึ้นมา

เมื่อกู่เทียนเปิดเครื่องทดลองบางอย่างขึ้นมา เสินหย่าก็หมดสติลงไปในทันที ร่างของเธออยู่ในสถานะกึ่งเป็นกึ่งตาย ลมหายใจแผ่วเบาราวกับคนที่ใกล้หมดลมหายใจเต็มที

กู่เทียนกวาดสายตามองหน้าจอของอุปกรณ์ทดลอง ภาพความทรงจำของเสินหย่าเริ่มฉายขึ้นบนหน้าจอทีละฉาก ภาพแต่ละภาพปรากฏขึ้นราวกับเป็นหนังชีวิตของหญิงสาวที่เกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวย กู่เทียนค่อยๆ เลื่อนดูข้อมูลไปเรื่อยๆ

จนกระทั่ง…

ภาพในช่วงอายุ 18 ปีของเสินหย่าปรากฏขึ้น

กู่เทียนเจาะลึกเข้าไปในความทรงจำของเสินหย่า แต่ทันใดนั้นเอง คลื่นพลังบางอย่างก็พุ่งเข้าใส่เขาอย่างรุนแรง พร้อมเสียงที่แฝงไปด้วยความเกรี้ยวกราด "แกเป็นใคร? กล้าแม้แต่จะแตะต้องลูกสาวของข้าคนนี้กัน!"

ตูม!

เครื่องมือที่ใช้ตรวจสอบความทรงจำของเสินหย่าระเบิดทันที กู่เทียนกระโดดหลบออกมาทันที ขณะที่ร่างของเสินหย่าค่อยๆ ลุกขึ้น แต่สิ่งที่ผิดปกติคือบุคลิกของเธอเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและพลังอันแข็งแกร่งที่ไม่ใช่ของเสินหย่าคนเดิมแน่นอน และที่สำคัญ แผลตามร่างกายของเธอที่ควรจะบาดเจ็บสาหัสกลับค่อยๆ ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

กู่เทียนมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาสงบนิ่ง แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร เสียงของเสินหย่าก็ดังขึ้น พร้อมรังสีแห่งความอาฆาตที่กดดันทุกสิ่งรอบตัว "ทำร้ายลูกสาวของข้ายังไม่พอ แกยังกล้าสอดส่องข้อมูลของข้าอีกงั้นเหรอ?"

ข้อมูลบางอย่างก็แสดงขึ้นมาตรงหน้าของกู่เทียนทันที

[ชื่อ: เศษจิตวิญญาณของซาอิ่ง]

[สถานะ: บาดเจ็บสาหัส]

[ระดับพลัง:???]

แม้แต่ดวงตาของกู่เทียนก็ไม่สามารถตรวจสอบข้อมูลของวิญญาณผู้หญิงตรงหน้าได้อย่างชัดเจน สิ่งที่กู่เทียนรู้ตอนนี้คือ คนที่อยู่ในร่างของเสินหย่าไม่ใช่เสินหย่าอีกต่อไป กู่เทียนไม่รอช้า เขาเปิดแหวนมิติและหยิบปืนพกพิเศษขึ้นมาก่อนจะเหนี่ยวไกยิงใส่เสินหย่าทันที

ปัง! ปัง! ปัง!

กระสุนสีดำพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ราวกับจะแหวกทุกสรรพสิ่งที่ขวางหน้า ซาอิ่งที่ควบคุมร่างของเสินหย่า ตอนแรกเตรียมตั้งท่าป้องกัน แต่ทันทีที่เธอสัมผัสได้ถึงบางอย่างจากกระสุนเหล่านั้น เธอก็เปลี่ยนใจและเลือกที่จะหลบแทน เธอรู้สึกว่ากระสุนนี้ไม่เพียงแต่จะเป็นอันตรายต่อร่างกายของลูกสาวเธอ แต่มันยังส่งผลต่อวิญญาณของเธอโดยตรง แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ กู่เทียนไม่ได้ยิงกระสุนเพียงเพื่อโจมตีเธอตรงๆ เท่านั้น

กู่เทียนได้คำนวณการเคลื่อนไหวของซาอิ่งล่วงหน้าแล้ว และยิงกระสุนไปยังทุกจุดที่เป็นไปได้ที่เธอจะทำการหลบ

ซาอิ่งเบิกตากว้างขึ้น ก่อนจะสร้างม่านพลังขึ้นมาปกป้องตัวเองทันที ม่านพลังนี้แข็งแกร่งจนแม้แต่ผู้ควบคุมสัตว์ร้ายระดับจักรพรรดิก็ไม่สามารถทำลายมันได้ง่ายๆ แต่กระสุนของกู่เทียนเองก็ไม่ใช่กระสุนธรรมดา

ฉึก!

กระสุนนัดหนึ่งพุ่งทะลุม่านพลังของซาอิ่งไปได้ และถึงแม้เธอจะหลบได้ทันเวลา แต่มันก็เฉียดแขนของเธอไปอยู่ดี

ซาอิ่งกลับมาทรงตัวด้วยท่าทางปกติ พร้อมใช้พลังบางอย่างรักษาแผลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปพูดกับกู่เทียนด้วยรอยยิ้มเยาะ "ใช้ได้นี่….." แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ

ตุบ!

ร่างของเสินหย่าก็ล้มลงกระแทกกับพื้นอย่างแรง ซาอิ่งรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ ร่างกายของเธอเริ่มไร้เรี่ยวแรง และพลังของเธอกำลังถูกกัดกร่อนอย่างช้าๆ

"พิษ?" ซาอิ่งกัดฟันพูด "แต่... นี่มันคือพิษบ้าอะไรกัน ทำไมฉันถึงไม่สามารถสัมผัสถึงมันได้เลย?"

กู่เทียนยิ้มเย็น ก่อนจะเล็งปืนไปที่ศีรษะของเสินหย่าเพื่อปิดฉาก แต่ก่อนที่เขาจะได้เหนี่ยวไก

ฉึก!

พลังแห่งความมืดบางอย่างแทงทะลุหัวใจของกู่เทียนทันที

ม่านตาของกู่เทียนหดตัวลง เลือดไหลออกจากปากของเขา และหมดลมหายใจไปในทันที ซาอิ่งที่แม้จะอยู่ในสภาพที่อ่อนแอลง แต่แววตาของเธอกลับมีเพียงรอยยิ้มเย็นชา "ดูเหมือนว่าเจ้าเองก็จะไม่รอบคอบพอสินะ"

ซาอิ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะพูดขึ้น "เฮ้อ... เกือบไปแล้วสิ แต่ว่าอาวุธที่เจ้าเด็กนั้นใช้คืออะไรกัน ทำไมมันถึง..."

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้เล็งไปที่ศีรษะของเธอ แต่มุ่งตรงไปที่หน้าท้อง ซาอิ่งสะดุ้งเล็กน้อย ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แม้เธอจะพยายามเก็บสีหน้าให้เรียบเฉย แต่ความร้อนวูบวาบจากบาดแผลและพลังงานบางอย่างที่กัดกินร่างของเสินหย่าทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าความตายของลูกสาวเธออยู่ใกล้แค่เอื้อมเท่านั้น

ทันใดนั้น ซาอิ่งสัมผัสได้ถึงเงาดำสองร่างที่ยืนอยู่ด้านหลัง ในตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอไม่สามารถช่วยชีวิตลูกสาวของตัวเองได้อีกแล้ว เพราะเธอไม่สามารถใช้พลังทั้งหมดผ่านร่างกายของเสินหย่าได้ หากทำเช่นนั้น ร่างของลูกสาวเธอจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ และอีกสองคนที่เดินมาก็แข็งแกร่งเหมือนกัน

"เจ้าสามารถปล่อยลูกสาวของข้าไปได้หรือไม่?" ซาอิ่งพูดขึ้นด้วยเสียงที่แผ่วเบาแต่หนักแน่น

กู่เทียนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ดึงเงาสีดำที่แทงทะลุหัวใจของเขาออก กวงเยว่เดินเข้ามาใกล้กู่เทียนพร้อมเริ่มรักษาบาดแผลให้เขาทันที กู่เทียนยืนนิ่ง ให้พลังแห่งแสงของกวงเยว่เยียวยาร่างกายของเขาก่อนจะคิดในใจ กระสุนที่ฉันใช้เป็นกระสุนพิเศษที่สร้างจากเขี้ยวของราชันฉลามดำระดับจักรพรรดิ และยังผสมพิษร้ายมากมายลงไป แม้แต่ผู้ควบคุมสัตว์ร้ายระดับจักรพรรดิ ถ้าโดนกระสุนนี้เข้าไปแบบไม่ทันตั้งตัวก็ตายได้เหมือนกัน แต่วิญญาณที่ชื่อซาอิ่ง คนคนนี้กลับทำให้เธอลงไปนอนตัวชาและไม่มีท่าทีว่าจะอ่อนแอลงเลยแถมตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอกำลังรักษาแผลให้เสินหย่าอยู่ด้วย กู่เทียนคิดว่า ซาอิ่งกำลังรอจังหวะอยู่ กู่เทียนเองก็เหมือนกัน

ผ่านไปสักพักไม่มีใครทำอะไรกัน เมื่อบาดแผลหายดีแล้วทั้งของกู่เทียนและเสินหย่า กู่เทียนก็พูดขึ้น "แล้วคูณมีอะไรมาแลกกับชีวิตของลูกสาวคุณล่ะ?"

ซาอิ่งยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเย้ยหยัน "ลูกสาวของฉันไง เจ้าไม่คิดว่าเธอสวยหรือ?"

กู่เทียนเลิกคิ้วด้วยความสับสน ก่อนจะตอบกลับ "ก็สวยดีนะ แต่ฉันกลัวจะโดนแทงข้างหลังมากกว่า"

ซาอิ่งหัวเราะเบาๆ แล้วพูดขึ้น "นายเหมือนสามีของฉันจริงๆ ถึงแม้ตอนนี้เขาจะถูกไอ้สารเลวนั่นแทงข้างหลังไปแล้วก็เถอะ"

กู่เทียนเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะถาม "จักรพรรดิเสินคังน่ะเหรอ?"

ซาอิ่งหัวเราะออกมา "ไม่ใช่ คนนั้นๆ เป็นแค่คนที่ข้าฝากให้ดูแลเสินหย่าเท่านั้น เพราะถ้าหากเธออยู่กับข้า... มันจะอันตรายเกินไป"

กู่เทียนเงียบไปสักพักก่อนจะพูดขึ้น "พูดความลับออกมาง่ายๆ แบบนี้ คุณโกหกผมอยู่รึเปล่า?"

ซาอิ่งหัวเราะก่อนจะตอบกลับ "เรื่องโกหกจะสมจริงก็ต่อเมื่อเราใส่เรื่องจริงลงไปด้วยบางส่วน แล้วเจ้าเดาสิ ว่าส่วนไหนคือเรื่องจริงและส่วนไหนคือเรื่องโกหก?"

กู่เทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย หญิงสาวคนนี้ทำให้เขารู้สึกไม่มั่นใจในสิ่งที่เธอพูดเลยแม้แต่น้อย

ซาอิ่งยิ้มกว้างขึ้นก่อนจะพูดต่อ "ข้าเริ่มจะชอบเจ้าแล้วสิ ถ้าสามีข้าได้พบกับเจ้า เขาคงจะชอบเจ้ามากแน่ๆ"

กู่เทียนนิ่งไปสักพักก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "คุณไม่ใช่คนจากโลกนี้ใช่ไหม?"

ซาอิ่งยิ้มบางๆ พร้อมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยปริศนา "แน่นอนสิ ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ไม่มีที่สิ้นสุดนี้ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์เดียวในจักรวาลงั้นหรือ?"