13 1-2
บทที่25 ชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ (1)
จางอวิ๋นม่านที่เพิ่งกลับมาจากแม่น้ำพร้ะกร้าเสื้อผ้าที่ซักสะอาดแล้ว เมื่อเดินเข้าบ้านมาก็พลันสังเกตเห็นหลินอวี้กำลังร้องไห้ขี้มูกโป่งฟ้องหลินต้าฉางอยู่พอดี
“เป็ฝีมือของนังสามตัวนั่นแน่ๆ! สัตว์นรกพวกนั้นมันแอบรังแกหนูทีเผลอ! พวกมันเอากระสอบป่านมาคลุมหัวหนูไว้ แล้วก็รุมทำร้ายร่างกายหนูไม่หยุดเลย!”
“พ่อ พ่อต้องช่วยหนูด้วยนะ! หนูไม่ยอมให้สัตว์นรกพวกนั้นมารังแกหนูได้ง่ายๆแบบนี้หรอก!”
“รีบๆไปเรียกพี่รองของแกกลับมา พ่อจะสั่งให้เ้ารองตีพวกมันเป็การสั่งสอน!”
คล้อยหลังรับฟังคำพูดเ่าั้ จางอวิ๋นม่านถึงกับต้องขมวดคิ้วถักแน่น แม้ยังไม่รู้ว่าเกิดเื่อะไรขึ้นก็ตาม แต่ฟังจากคำพูดของหลินอวี้แล้ว ดูท่าจะเกี่ยวข้องกับลูกสาวทั้งสามของเธออย่างแน่นอน
“อ้าว? หลินอวี้จ๊ะ เมื่อกี้เธอบอกเองไม่ใช่เหรอจ๊ะว่าถูกกระสอบป่านคลุมหัวอยู่? แล้วแบบนั้นจะไปรู้ได้ยังไงว่าคนที่ทำร้ายเธอเป็สามคนนั้น?”
ถ้อยวาจาเสียดสีเจือผสมแววเย้ยหยันเปล่งดังขึ้นจากปากหวงอิง ที่ไม่รู้ว่าจู่ๆก็โผล่หน้ากลับมาั้แ่เมื่อไหร่ เธอยืนกอดอกเฝ้ามองอยู่ด้านหนึ่ง ทำราวกับเป็ผู้ชมเหตุการณ์ด้วยความสนุกสนาน
“ถ้าไม่ใช่พวกมันแล้วจะเป็ใครไปได้อีกล่ะ?! ตาบอดสินะ! ถึงได้มองไม่เห็นว่าฉันถูกทำร้ายมาหนักขนาดไหน!!”
หลินอวี้โกรธเกรี้ยวจนแทบคลั่ง ยกมือขึ้นชี้ไปที่ใบหน้าของตัวเองซึ่งบวมช้ำเป็สีเขียวอมม่วง พร้อมกันนั้นยังร้องไห้น้ำตาไหลพรากไม่หยุดอีกด้วย
ชั่วชีวิตของเธอ ยังไม่เคยมีใครกล้าสร้างความอัปยศอับอายถึงเพียงนี้ให้กับเธอมาก่อนเลย นี่หากแม่ของเธออยู่บ้าน รับรองว่าเหตุการณ์ทำนองนี้ไม่มีวันได้เกิดขึ้นกับเธอแน่!
“หลินอวี้จ๊ะ ในเมื่อมั่นใจว่าเด็กสามคนนั่นทำร้ายร่างกายเธอ แล้วเธอมีหลักฐานอะไรรึเปล่าล่ะจ๊ะ?”
จังหวะใกล้เคียงกันนั้น จางอวิ๋นม่านก็ได้พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอไม่สนหรอกว่าใครจะเป็คนลงมือ แต่เธอไม่มีวันยอมให้หลินอวี้มากล่าวหาสาดโคลนสกปรกใส่ลูกๆของเธออย่างแน่นอน
หลินอวี้ปล่อยโฮน้ำตาไหลอาบสองแก้ม ประดับคู่ใบหน้าที่บวมเป่งราวกับหัวหมูตาย ภาพฉากนี้เมื่อประกอบรวมกัน ยิ่งเพิ่มความน่าสมเพชระคนขบขันในสายตาของทุกคนตอนนี้มากขึ้น
“แน่จริงก็เรียกพวกมันโผล่หัวออกมาสิ! ฉันมั่นใจซะยิ่งกว่าอะไรดี ว่าต้องเป็ฝีมือของลูกๆแกนั่นแหละนังพี่สะใภ้ตัวดี!!”
เสียงร้องะโแหลมบาดแก้วหูของหลินอวี้ดังลั่น จนทำให้ใครต่อใครเริ่มรู้สึกรำคาญ
และทันใดนั้นเอง ประตูห้องนอนก็เปิดออก ปรากฏเป็ศีรษะน้อยๆของสามสาวที่กำลังชะโงกโผล่ออกมา ทั้งผมเผ้าทั้งใบหน้าของแต่ละคน ล้วนกำลังงัวเงียคล้ายคนที่เพิ่งตื่นนอนหยกๆ
“เสียงดังหนวกหูอะไรกันคะ? อ้าว? คุณอาเล็ก นั่นหน้าไปโดนอะไรมาคะ?” เป็เสียงเล็กๆน่ารักไร้พิษภัยของหลินเสี่ยวอวี่ ที่เปล่งดังออกมาด้วยความประหลาดใจ
“ยังจะกล้าถามอีกเหรอว่าฉันเป็อะไร?! พวกแกทำความผิดแล้วคิดจะปัดความรับผิดชอบงั้นเหรอ?!”
หลินอวี้ที่กำลังเดือดดาลสุดขีด ถลาพุ่งเข้าใส่หลินเสี่ยวอวี่ ตั้งท่าเตรียมตัวจะตบเข้าที่ใบหน้าของเธอ
แต่จางอวิ๋นม่านรีบขยับตัวเข้าขวางหน้าหลินเสี่ยวอวี่ไว้ได้ทันท่วงที
“หลินอวี้ เธอไม่มีหลักฐานอะไร ไม่มีแม้กระทั่งเหตุผลที่จะสามารถพิสูจน์ได้ว่า เด็กสามคนนี้เป็คนทำร้ายเธอ! เพราะฉะนั้น เธอจะตบตีคนอื่นส่งเดชแบบนี้ไม่ได้!”
“ห๊า? ทำไมคุณอาเล็กถึงต้องตีพวกเราด้วยล่ะคะ?” หลินเสี่ยวจือร้องถามพลางขยี้ตาด้วยท่าทีงัวเงียคล้ายจะงุนงง
“พวกเราสามคนนอนหลับอยู่ในห้องนี้ตลอดเลยนะคะ ไม่ได้ออกไปไหนเลย”
“ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ อีกอย่างเราจะทำร้ายร่างกายคุณอาเล็กไปทำไม? เราสามคนไม่เคยมีปัญหาอะไรกับคุณอาเล็กซะหน่อย”
หลินเสี่ยวเย่ที่อยู่ด้านหลังช่วยพูดสนับสนุนอีกแรง
จางอวิ๋นม่านยังคงยืนบังลูกสาวทั้งสามของเธอไว้อย่างมิดชิด ไม่เปิดช่องโหว่ให้หลินอวี้ที่กำลังคลุ้มคลั่งสามารถเข้าถึงตัวลูกๆของเธอได้เลย
“หลินอวี้ เธอไม่มีหลักฐานอะไรสักอย่าง! ทำไมถึงได้อคติกับเด็กๆพวกนี้นักห๊ะ?”
“ใครบอกฉันไม่มีหลักฐาน! แน่จริงก็ถอดรองเท้าของพวกแกออกมาพิสูจน์สิ! พวกแกกล้ารึเปล่าล่ะ? ฉันก็อยากจะรู้นักว่า พื้นรองเท้าของพวกแกมีโคลนจากแปลงผักหลังบ้านติดอยู่รึเปล่า!”
หลินอวี้อารมณ์พลุ่งพล่านเดือดถึงขีดสุดแล้ว เธอยกมือขึ้นชี้หน้าสามสาว พร้อมกับร้องะโท้าทายเสียงดังลั่นให้ทำการพิสูจน์
ในที่สุดตอนนี้หลินเสี่ยวอวี่ก็เพิ่งจะเข้าใจแจ่มแจ้งว่า ทำไมพี่รองของเธอถึงได้สั่งให้ทุกคนถอดรองเท้าก่อนลงมือ เหตุเพราะหลินต้าเฉิงเพิ่งรดน้ำแปลงผักที่สวนหลังบ้านไปหมาดๆนั่นเอง ท่ามกลางพื้นดินที่ชุ่มแฉะมีแต่โคลนเหลว หากพวกเธอแอบไปที่แปลงผักมาจริง นั่นหมายความว่า รองเท้าของพวกเธอก็จะต้องมีคราบโคลนดำติดอยู่ด้วย
“หึ! ทำไมพวกเราจะไม่กล้าพิสูจน์? ในเมื่อพวกเราไม่ได้ทำก็คือไม่ได้ทำ! พี่ใหญ่ พี่รอง พวกเรามายกเท้าขึ้นท้าพิสูจน์พร้อมกันเถอะ!”
หลินเสี่ยวอวี่กระแทกเสียงยืนยันหนักแน่น เชิดหน้าพร้อมพิสูจน์ความบริสุทธิ์อย่างเต็มที่เช่นกัน
สิ้นคำพูดเท่านั้น สามพี่น้องก็ยกเท้าชูขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน เผยแสดงให้ทุกคนเห็นพื้นรองเท้าที่สะอาดสะอ้านไร้คราบรอยใดๆ จะมีก็เพียงแค่เศษฝุ่นบางๆเกาะอยู่เล็กน้อยเท่านั้น ส่วนดินโคลนอะไรที่หลินอวี้กล่าวหานั้นไม่มีให้เห็นแม้แต่น้อย
“หลินอวี้ เธอเห็นแล้วใช่มั้ย? พื้นรองเท้าของเด็กสามคนนี้ ไม่ได้มีคราบโคลนติดอยู่อย่างที่เธอกล่าวหา”
คราวนี้ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าท่าทางของจางอวิ๋นม่านเปลี่ยนเป็เ็าขึ้นฉับพลัน เผยให้เห็นถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน
“เป็ไปไม่ได้! มันเป็ไปไม่ได้!! ฉันมั่นใจว่าต้องเป็ฝีมือของพวกแก่แน่ๆนังเดรัจฉาน!!”
“พวกแกสามคนต้องแอบเอารองเท้าไปล้างมาก่อนแล้วแน่ๆ!”
หลินอวี้ส่ายหน้าสะบัดสุดแรง เห็นชัดว่าเธอไม่เชื่ออย่างสุดใจ
“คุณอาเล็กคะ แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลยนะคะ จู่ๆก็มากล่าวหาว่าพวกเราทำร้ายคุณอาเล็ก ทั้งที่ความจริงพวกเรายังไม่ได้ออกไปไหนด้วยซ้ำ แต่ในเมื่ออยากพิสูจน์ พวกเราก็ยกเท้าให้ดูแล้ว พวกเราสามคนไม่ได้ทำจริงๆ แต่ก็ยังพยายามจะใส่ร้ายว่าพวกเราแอบไปล้างรองเท้ามาก่อนอีกเหรอเนี่ย?”
หลินเสี่ยวอวี่ชักสีหน้าไม่พอใจอีกคน ยืนจ้องตาหลินอวี้ด้วยท่าทางขึงขังเอาเื่อย่างมาก
9K
![ฝืนชะตาท้าสามภพ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721906142_38669137.webp)
![พันธะรักนักเชิดหุ่น [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710874383_2152656.webp)
