“ท่านกลัวได้ชายารองฝาแฝดอีกหรืออย่างไร”ถางซือเซินอดหัวเราะเบา ๆ มิได้ เขาจำได้ว่าฉินอ๋องมีสีหน้าเช่นไรเมื่อต้องแต่งชายารองพร้อมกันถึงสองคน
“กลัว” ผู้เป็อ๋องยอมรับอย่างง่ายดาย แต่ริมฝีปากบางหยักขึ้นเล็กน้อยคล้ายกับไม่แยแสสิ่งใด
“ซือเซินเห็นว่าชายารองฝาแฝดของท่านก็งดงามมากบุรุษมากมายในเมืองหลวงล้วนอิจฉาฉินอ๋องกันทั้งนั้นไม่ดีหรือที่มีสตรีปรนนิบัติทั้งซ้ายขวา”
“ขอยอมรับว่าพวกนางให้ความรู้สึกแปลกใหม่กับข้ามิน้อย”แววตาของมู่เลี่ยงหรงส่องประกายวิบวับแวบหนึ่ง “แต่สำหรับข้านั้นสตรีใดก็มิได้ต่างกัน พวกนางมีหน้าที่ปรนนิบัติบุรุษ เป็สมบัติในเรือนจะมีประโยชน์ที่สุดก็ตรงให้กำเนิดทายาทได้กระมังดังนั้นจะมีหนึ่งคนหรือสองคนก็เพื่อจุดประสงค์เดียว” เขาค่อยๆ วางจอกหยกลงกับโต๊ะเล็กที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะกระดานหมาก
“...”ถางซือเซินเลือกที่จะไม่บอกความรู้สึกของตนเอง คำพูดเ่าั้ฟังดูเ็าเกินไป
“เ้ากำลังตำหนิข้าอยู่สินะคงคิดว่าข้าไร้หัวใจ” ั์ตาเข้มลึกจดจ้องอัครเสนาดีฝ่ายซ้ายอย่างรู้ทัน “ไม่ใช่เช่นนั้นหรอกซือเซินอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ พระชายารองทั้งสาม้าความโปรดปรานก็เพื่อให้ข้าสนับสนุนครอบครัวของพวกนางเห็นหรือไม่ทุกอย่างล้วนเป็เื่ของผลประโยชน์ทั้งสิ้น”
“ท่านอ๋องเพียงยังไม่พบสตรีที่พึงใจอย่างแท้จริงก็เท่านั้นเอง”
“ความรักคืออะไรซือเซินมันคงมีเพียงในโคลงกลอนอันเพ้อฝันเท่านั้น”
เมื่อก่อนนั้นบทประพันธ์ต่าง ๆ ชวนให้อ๋องหนุ่มหวังว่าจะได้ัักับรักแท้พอนานเข้า ก็รับรู้ได้ว่าหน้าที่ของตนเองสวนทางกับเื่ในหนังสือ หญิงสาวมากมายที่รายล้อมล้วนเอาใจเขาเพื่อแลกกับบางสิ่งบางอย่างเสมอในเมื่อทุกอย่างเป็เช่นนี้จะไม่ให้รู้สึกด้านชาได้อย่างไร
ในโลกของความเป็จริง ด้วยฐานันดรศักดิ์ของเขาย่อมมีสตรีอยากถวายตัวให้ลิ้มลอง
เริ่มั้แ่ยังไม่ออกจากวังหลวงมาอยู่จวนส่วนตัวบรรดานางกำนัลทั้งหลายที่อยากยกฐานะ รวมไปถึงบรรดาขุนนางต่าง ๆก็อยากจะยกบุตรสาวให้เพื่อผลประโยชน์จากการเชื่อมสัมพันธ์กับเชื้อพระวงศ์ สิ่งเดียวที่เขาได้จากเื่นี้คือความสุขทางกายดังนั้นฉินอ๋องจึงกลายเป็บุรุษช่างเลือกสตรีที่เขายอมให้ปีนขึ้นเตียงล้วนโฉมงามทั้งสิ้นยามความ้าของบุรุษเรียกร้องก็แค่เลือกมาสักคน
นานวันเข้าท่านอ๋องหนุ่มได้เรียนรู้ว่าแม้พวกนางจะช่วยปลดเปลื้องความ้าของบุรุษเพศได้แต่ก็ไม่อาจเติมเต็มความรู้สึกอันล้ำลึกที่ตนเฝ้าปรารถนา หนักเข้าก็ยิ่งพบว่ายังไม่มีสตรีใดดึงดูดใจได้มากพอไม่เคยรู้สึกรักใคร่ผู้ใดเป็พิเศษ จนท้ายที่สุดชายผู้สูงศักดิ์จึงลงความเห็นว่าพวกนางต่างก็เหมือนกัน
แต่ถึงกระนั้นมู่เลี่ยงหรงก็ตระหนักดีว่าการแต่งงานของเขาเป็เื่สำคัญตนเองเป็ถึงพระอนุชาร่วมพระมารดากับฮ่องเต้ ดังนั้นหากจะรับชายาเอกหรือแม้แต่ชายารองย่อมต้องเป็บุคคลที่พระเชษฐาเห็นสมควรอีกทั้งต้องคำนึงถึงส่วนได้ส่วนเสียและผลกระทบในราชสำนักเป็ที่ตั้ง
เหตุผลต่าง ๆเหล่านี้ทำให้ฉินอ๋องยังไม่ตัดสินใจยกตำแหน่งฉินหวางเฟยให้สตรีใดทั้งสิ้น
ไม่เพียงเท่านั้น มู่เลี่ยงหรงอยู่ในวังหลวงมานานเหตุใดจะไม่รู้ถึงความวุ่นวายในวังหลังเพียงคิดว่าจะต้องเสียเวลามาคอยควบคุมสตรีคลั่งรัก อ๋องหนุ่มก็รู้สึกปวดตุบ ๆบนศีรษะ สู้เอาเวลาไปทำงานช่วยเหลือราษฎรยังมีค่ายิ่งกว่า
เมื่อไม่ใช่พวกลุ่มหลงอิสตรีฉินอ๋องจึงไม่มีความคิดเื่เติมเรือนหลังให้เต็มอย่างองค์ชายอื่น ๆ นอกจากสตรีที่เคยถวายตัวและอาศัยอยู่อย่างไรฐานะจำนวนหนึ่งจนถึงตอนนี้ในจวนก็มีชายารองเพียงสามคนเท่านั้น ซึ่งล้วนแต่เป็สาวงามที่ฮ่องเต้ทรงพระราชประทานมาให้ทั้งสิ้น
“ปีนี้ท่านอ๋องไม่ควรพลาด”ถางซือเซินอมยิ้ม
“ทำไมกันซือเซินดูเหมือเ้าอยากให้ข้าไปร่วมงานครั้งนี้เป็หนักหนา หรือว่ามีอะไรเป็พิเศษ”มู่เลี่ยงหรงหรี่ั์ตา บรรยากาศพลันเย็นะเืรู้สึกว่าวันนี้สหายจะพูดมากเกินไปแล้ว
“ปีนี้ท่านอ๋องก็อายุยี่สิบสองปีแล้วตามความเห็นของซือเซินก็ถึงเวลาอันควรที่จะแต่งพระชายาเอกเข้าจวนเสียทีเรือนจะได้เต็มเรือน มีหวางเฟยช่วยดูแลเื่ต่าง ๆ ภายใน ท่านก็จะได้เอาเวลาไปทุ่มเทกับงานราชการอย่างไรเล่า”อัครเสนาบดีให้เหตุผล “อีกอย่างปีนี้ข้าเห็นว่ามีสตรีที่น่าจะทำให้ท่านอ๋องสนใจอยู่คนหนึ่งด้วย”
“...” มู่เลี่ยงหรง
“ซือเซินคิดว่าพอรู้ใจท่านอ๋องอยู่บ้างขอเอาสายตาของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายแห่งแว่นแคว้นเป็ประกัน นางผู้นี้น่าจะใกล้เคียงกับสตรีในฝันผู้นั้นของท่าน”
“ซือเซิน! แต่ไหนแต่ไรมาเ้าไม่เคยยุ่งเื่เรือนหลังของข้า”น้ำเสียงของมู่เลี่ยงหรงเย็นเฉียบ นั่นแปลว่าเขาเริ่มเดือดดาลแล้วความอดทนใกล้จะหมดเต็มที
“กระหม่อมมิกล้า”เมื่อเห็นท่านอ๋องเริ่มมีโทสะอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายก็ใช้มุขขุนนางผู้น้อยหวาดกลัวผู้เป็นายเข้าว่า“แต่กระหม่อมมั่นใจว่าท่านอ๋องจะพึงใจสตรีนางนี้อย่างแน่นอน”สหายกล่าวด้วยท่าทางนอบน้อม เขาค้อมศีรษะลงต่ำแสดงอาการราวกับกริ่งเกรงจะโดนลงอาญา
“เ้าไม่ต้องมาทำท่าขุนนางผู้ภักดีใส่ข้าบอกมาเดี๋ยวนี้ว่าคิดจะทำอะไรกันแน่” ปกติถางซือเซินไม่เคยยุ่งเื่ในม่านมุ้งของเขาเหตุใดถึงกระตือรือร้นอยากให้ไปร่วมงานชมดอกเหมยเลือกคู่ท่าทางมั่นอกมั่นใจนั่นอีก แค่เห็นก็รู้สึกหวาดระแวง
“กระหม่อมขอทูลถามท่านอ๋องท่านจำสัญญาของเราได้หรือไม่” ผู้เป็สหายเงยหน้าขึ้นสบตาสีดำเข้มของมู่เลี่ยงหรงตรงๆ แล้วส่งยิ้มเ้าเล่ห์ไปให้
1K
