หลังจากที่กองทัพเจียงหนานเริ่มเป็รูปเป็ร่างและมีฐานที่มั่นที่แข็งแกร่งแล้ว หลงเฟยก็เริ่มมองหาพันธมิตรเพื่อเพิ่มกำลังรบและขยายอิทธิพล ซือหม่าคุนแนะนำให้เขาไปพบกับ หลงฮวน (龙桓) หัวหน้าเผ่าพยัคฆ์ทมิฬ ซึ่งเป็ชนเผ่าที่อาศัยอยู่ในป่าลึกทางตะวันตกของแคว้นฉู่ ชนเผ่านี้เป็ที่รู้จักในเื่ความสามารถในการรบที่ดุดัน และความคล่องแคล่วว่องไวในการสู้รบในป่า หลงฮวนเป็ชายหนุ่มผู้มีอายุไล่เลี่ยกับหลงเฟย มีรูปร่างสูงใหญ่ กล้ามเนื้อเป็มัดๆ ดวงตาที่ดุดันราวกับพยัคฆ์ แต่มีบุคลิกที่ลึกลับและยากจะเข้าถึง
"หากเราได้เผ่าพยัคฆ์ทมิฬมาเป็พันธมิตร" ซือหม่าคุนกล่าวขณะที่พวกเขากำลังดูแผนที่ป่าทึบ "เราจะได้กำลังรบที่เชี่ยวชาญการรบในป่า ซึ่งจะทำให้เราได้เปรียบอย่างมากในการป้องกันการบุกโจมตีจากเป่ยหลิง และสามารถใช้เป็แนวหน้าในการรุกคืบเข้าไปในดินแดนของศัตรูได้อย่างง่ายดาย"
หลงเฟยเดินทางไปยังป่าทึบพร้อมกับเหลียงกังและิเหยา หลังจากเดินทางมาหลายวัน พวกเขาก็ได้พบกับหมู่บ้านของเผ่าพยัคฆ์ทมิฬที่ถูกซ่อนอยู่กลางป่า ล้อมรอบด้วยกำแพงไม้ที่แข็งแรงและกับดักที่ซ่อนอยู่ หลงฮวนเดินออกมาต้อนรับพวกเขาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย "พวกท่านมาที่นี่มีธุระอะไร ? ข้าพิจารณาแล้วพวกท่านมิใช่พ่อค้าหรือชาวบ้านที่พลัดหลงมา " น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและทรงพลัง หลงเฟยเดินเข้าไปหาเขาอย่างกล้าหาญ "ข้าหลงเฟย ขอคารวะท่านหลงฮวน ข้าน้อยมาที่นี่เพื่อขอให้ท่านและชนเผ่าของท่านมาร่วมเป็พันธมิตรกับเจียงหนานเพื่อต่อสู้ร่วมกัน"
หลงฮวนหัวเราะเบาๆ แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความระแวง "พันธมิตร? เ้าจะให้เราเป็พันธมิตรกับกองทัพที่อ่อนแออย่างเจียงหนาน? อย่ามาพูดเื่ตลกให้ข้าฟังเลย พวกเราเผ่าพยัคฆ์ทมิฬไม่เคยเป็พันธมิตรกับใคร เราต่อสู้เพื่อตัวเองเท่านั้น"
"หากข้าจะกล่าวว่าเรามีแต่เรามีศัตรูร่วมกันเล่า" หลงเฟยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "กองทัพเป่ยหลิงที่ทำลายบ้านเกิดของข้า คือกองทัพที่เคยบุกเข้าป่าและสังหารผู้คนในชนเผ่าของท่านเช่นกัน" เมื่อเอ่ยถึงเื่นี้ แววตาของหลงฮวนก็เปลี่ยนไปเป็ความโกรธแค้น ความทรงจำอันเ็ปจากการสูญเสียผู้คนในชนเผ่าของเขาได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง หลงฮวนกำหมัดแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ของตนเอง
หลงฮวนยังคงไม่ไว้ใจ "แล้วเ้ามีอะไรมาพิสูจน์ให้ข้าเห็นว่าเ้าสามารถนำทัพเข้าสู้กับเป่ยหลิงได้? เ้าดูเหมือนเด็กที่ยังไม่ประสาในา" หลงเฟยไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่ชี้ไปที่เหลียงกังและิเหยา "นี่คือแม่ทัพของข้า เหลียงกัง พยัคฆ์ป่าเถื่อน และิเหยา พยัคฆ์ซ่อนเล็บ" การปรากฏตัวของทั้งสองทำให้หลงฮวนใ เพราะเขาเองก็เคยได้ยินชื่อเสียงของทั้งสองมาบ้าง โดยเฉพาะเหลียงกังที่เป็อดีตนักรบชนเผ่าเช่นเดียวกับเขา "หากยังมิเพียงพอข้าใคร่ขอโอกาสให้ตัวข้านี้ได้แสดงฝีมือให้ท่านได้รับรู้"
หลงฮวนจึงได้พาหลงเฟยไปยังลานฝึกซ้อมของชนเผ่า และได้ให้หลงเฟยต่อสู้กับยอดนักรบที่เก่งที่สุดของเผ่า การต่อสู้เป็ไปอย่างดุเดือดและรุนแรง หลงเฟยต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่เขามีในการต่อสู้กับนักรบที่แข็งแกร่งและดุดันของเผ่าพยัคฆ์ทมิฬ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดจนกระทั่งหลงเฟยสามารถเอาชนะนักรบของเผ่าพยัคฆ์ทมิฬได้อย่างน่าประทับใจด้วยกระบวนดาบที่เฉียบคมและแม่นยำ หลงฮวนมองหลงเฟยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพและความประหลาดใจ "ขอภัยในความหยาบคายของข้า ข้าหลงฮวนยินยอมเป็พันธมิตรกับท่าน ! และเผ่าพยัคฆ์ทมิฬจะต่อสู้เคียงข้างท่านในาที่ท่าน้า!"
การได้เผ่าพยัคฆ์ทมิฬมาเป็พันธมิตร ทำให้กองทัพเจียงหนานมีกำลังรบที่เชี่ยวชาญการรบในป่าเพิ่มขึ้น และมีผู้นำอย่างหลงฮวนมาเป็แม่ทัพอีกคนหนึ่ง นับเป็ก้าวสำคัญบนเส้นทางสู่การกอบกู้เจียงหนาน หลงเฟยได้เรียนรู้ว่าการรวบรวมผู้คนที่มีความสามารถมารวมกันเพื่อเพิ่มกำลังรบนั้นคือสิ่งสำคัญที่สุดในการทำา
27
![[จบ] ศิษย์น้องสายฮากับศิษย์พี่สายสปอยล์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737008997_78960366.webp)
