ฮูหยินข้าคือนักวิทยาศาสตร์ 【จบ】

        หวาชิงเสวี่ยถึงกับงงงันไปในทันทีราวกับตกอยู่ในห้วงภวังค์

        นี่เป็นพิธีการพิเศษอะไรหรือไม่?เหตุใดถึงได้จ้องมองนางเช่นนี้?

        หวาชิงเสวี่ยลังเลว่าจะลุกขึ้นยืนดีหรือไม่หรือว่าเวลานี้ควรจะต้องทำความเคารพต่ออูซินเหยา นางไม่รู้เรื่องขนบธรรมเนียมโบราณพวกนี้เลยแม้แต่น้อย

        “ซือปิงฟูเหรินอายุน้อยยิ่งนัก”อูซินเหยาเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน บนใบหน้าคล้ายจะมีรอยยิ้มจางๆ “แตกต่างจากข่าวลือที่ได้ยินมามากทีเดียว”

        หวาชิงเสวี่ยรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยหน้าแดงแล้วตอบกลับว่า “ทำให้องค์หญิงรู้สึกขบขันแล้วเพคะ”

        อูซินเหยายิ้มตอบ หมุนตัวเดินไปยังที่นั่งของตนและนั่งลงประจำที่

        หวาชิงเสวี่ยรู้สึกแปลกๆถามฟู่ถิงเย่ที่อยู่ข้างๆ เสียงเบา “เมื่อครู่ข้าเสียมารยาทไปหรือไม่?เวลาเจอองค์หญิงควรทำความเคารพอย่างไรหรือเจ้าคะ?”

        “เจ้าได้รับพระราชทานแต่งตั้งเป็นท่านหญิงแล้วมีฐานันดรศักดิ์ใกล้เคียงกับองค์หญิง ไม่จำเป็นต้องทำความเคารพ” ฟู่ถิงเย่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ

        หวาชิงเสวี่ยหลงเชื่อจึงพยักหน้า

        ความจริงแล้วฟู่ถิงเย่พูดจาเหลวไหลทั้งเพหากเป็นขุนนางชั้นหนึ่งมาเจอเชื้อพระวงศ์ก็ยังต้องทำความเคารพ แต่หวาชิงเสวี่ยนั้นกลับเชื่อเขาอย่างง่ายดาย

        งานเลี้ยงในช่วงเวลาต่อมาก็เป็นไปอย่างราบเรียบ

        ทุกคนกินเนื้อดื่มสุรากันอย่างเอร็ดอร่อยการแสดงต่างๆ ก็เน้นไปในลักษณะของผู้ชายที่แข็งแกร่ง มีคนออกมาฟ้อนรำดาบ เพราะว่าเป็นงานเลี้ยงที่จัดขึ้นในค่ายทหารจึงไม่มีเพลงและการร่ายรำที่อ่อนหวานมากนัก

        ถึงแม้งานเลี้ยงจะไม่ได้มีการชนแก้วกันอย่างสนุกสนานแต่ก็ถือว่าครึกครื้นพอสมควร

        เพียงแต่รูปแบบอาหารนั้นค่อนข้างจะหยาบกระด้างสำหรับหวาชิงเสวี่ยเนื้อย่างชิ้นใหญ่ขนาดนั้นนางไม่รู้ว่าจะกินอย่างไรดี จึงแอบชำเลืองมองคนอื่นแล้วพบว่าทุกคนต่างฉีกเนื้อกินกันอย่างใจกล้า

        แบบนั้นจะไม่เลอะมือหรือ?หรือว่าพวกเขาไม่สนใจกันนะ...

        นางชำเลืองมององค์หญิงแห่งหนานจ้าวที่อยู่อีกด้านหนึ่ง—เอาเถอะ คนนั้นมีนางกำนัลคอยใช้มีดเงินเล็กๆ หั่นเป็นชิ้นๆ ให้อยู่

        ที่ตัวหวาชิงเสวี่ยเองก็มีมีดเล็กๆแบบนั้นอยู่เหมือนกัน ก็คือ...ของแทนใจ

        แต่พอคิดว่ามันเคยใช้ตัดหัวคนมาก่อนไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่กล้าใช้มัน

        ในขณะที่กำลังกลุ้มใจอยู่นั้นเองเนื้อย่างที่อยู่ตรงหน้าก็ถูกฟู่ถิงเย่ใช้มีดจิ้มไป—

        มีดที่คมกริบหั่นเนื้อย่างออกเป็นชิ้นบางๆน้ำจากเนื้อสดใหม่ฉ่ำเยิ้มไหลออกมา จากนั้นก็ส่งจานกลับมาให้นาง

        หวาชิงเสวี่ยยิ้มหวานๆแล้วคีบเนื้อขึ้นมากิน

        “ไม่คิดเลยว่าแม่ทัพฟู่ก็มีช่วงเวลาเอาใจคนอื่นเช่นนี้ด้วย”จู่ๆ อูซินเหยาพูดขึ้นมา แล้วหันมามองด้วยรอยยิ้ม

        หวาชิงเสวี่ยพอได้ยินคำพูดของอูซินเหยาก็ถึงกับชะงักงันไปกัดเนื้ออยู่ในปากก็ไม่รู้ว่าจะคายออกมา หรือจะกลืนลงไปดี...

        “ข้าอายุมากกว่านางหลายปีก็ควรดูแลนางหน่อย” ฟู่ถิงเย่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

        อูซินเหยาหัวเราะเบาๆ“แม่ทัพพูดได้ถูกต้องแล้ว”

        คิดไปเองหรือเปล่านะ?เหตุใดถึงรู้สึกว่าน้ำเสียงขององค์หญิงแห่งหนานจ้าวผู้นี้ มันแปลกๆ ไปกันล่ะ?

        หวาชิงเสวี่ยเคี้ยวเนื้อสองสามคำอย่างฝืนๆในใจก็คิดว่าจะทักทายกับองค์หญิงผู้นี้อย่างไรดี พอเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง กลับพบว่าองค์หญิงกำลังดูการแสดงอยู่ไม่แม้แต่จะหันมาเหลือบแลนาง

        เกิดอะไรขึ้นกัน...

        นางไม่น่าจะเคยทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคืองใจมาก่อนนะ?

        “กินเนื้อย่างให้น้อยหน่อยเดี๋ยวจะมีอาหารอย่างอื่นอีก” ฟู่ถิงเย่พูดเบาๆ อยู่ข้างๆ นาง

        หวาชิงเสวี่ยได้สติกลับคืนมาตอบ ‘อืม’ เบาๆ แล้วเก็บความคิดแปลกๆ ในใจเหล่านั้นไป...

        ก่อนที่งานเลี้ยงจะจบลงคนของหนานจ้าวก็ออกมาแสดงเพื่อเป็นการตอบแทนบ้าง ว่ากันว่าเป็นการตีกลองร้องรำของชนเผ่า

        หวาชิงเสวี่ยดูไม่ออกว่ามีการแสดงอะไรเพียงแต่ได้ยินเสียงตีกลองแล้วก็รู้สึกสนุกไปด้วย

        นางดื่มสุราผลไม้ไปนิดหน่อยมีอาการเมาเล็กน้อย ฟู่ถิงเย่จึงให้คนพานางกลับไปพักผ่อนที่กระโจม

        ในกระโจมมีการนำน้ำแข็งมาวางไว้ก่อนแล้วอุณหภูมิเย็นสบาย

        หวาชิงเสวี่ยประคองสติอาบน้ำแต่งตัวพอเอนตัวลงนอนก็หลับไปอย่างรวดเร็ว...

        ในขณะที่กำลังหลับ นางที่สติเริ่มเลือนรางครุ่นคิดว่าสุราผลไม้นี่แรงใช่เล่นเหมือนกันนะ...

        ...

        นางนอนไม่ค่อยหลับ ฝันร้ายสารพัดหนังตาก็หนักอึ้ง เหมือนจะตื่นขึ้นมาแล้ว แต่ก็ตื่นไม่ได้เสียที

        ในช่วงเวลาที่งุนงงสับสนนั้นนางเห็นผู้หญิงสองคนจากหนานจ้าวสวมชุดเหมือนหญิงรับใช้ขององค์หญิง

        พวกนางพูดคุยกันเสียงเบาทั้งสองคนพูดจาโต้ตอบกันไปมา เสียงนั้นลอดเข้ามาในหูของหวาชิงเสวี่ย—

        “ข้าเห็นว่าองค์หญิงดูเหมือนไม่ค่อยพอพระทัย”

        “จะพอพระทัยได้อย่างไร?แม่ทัพฟู่ไม่ได้แต่งงานมาหลายปี องค์หญิงคิดมาตลอดว่าแม่ทัพฟู่รอคอยพระนางอยู่ปรากฏว่า...จู่ๆ มาหมั้นหมายกับซือปิงฟูเหรินผู้นั้น เจ้าได้ยินคนเขาพูดกันหรือไม่?ดูเหมือนว่าคนในค่ายทหารของต้าฉีจะรู้เรื่องนี้กันหมดแล้ว”

        “ใช่แล้ว แปลกจริงๆข้าว่าสตรีผู้นั้นก็หน้าตาทั่วๆ ไป ถ้าพูดถึงรูปร่างหน้าตา นับว่าห่างไกลจากองค์หญิงมากนัก...”

        “มีอะไรแปลกกันเล่าต้องเป็นเพราะเห็นอาวุธพวกนั้นเข้าตาแน่อยู่แล้ว! ไม่เช่นนั้นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นจะไปแต่งงานกับสตรีที่ไม่มีฐานะไปเพราะเหตุใด?”

        “จริงอย่างที่เจ้าว่า...หากว่ากันตามจริงแล้วแม่ทัพฟู่เหมาะสมกับองค์หญิงของพวกเราที่สุดแล้ว ทั้งสองคนต่างก็เก่งกาจในการทำสงครามถ้าได้เป็นสามีภรรยากันคงจะดีไม่น้อย...”

        “เงียบหน่อย อย่าให้องค์หญิงได้ยิน...”

        หวาชิงเสวี่ยเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากลแล้ว

        หากนี่เป็นความฝัน ก็คงเป็นฝันที่เหมือนจริงเกินไปแล้ว...

        นางพยายามที่จะมองสถานการณ์ของตัวเองให้ชัดเจนขึ้นแต่พบว่าไม่ได้มีเพียงแค่หนังตาของนางที่หนักอึ้ง มือเท้าก็ยังรู้สึกอ่อนแรงเหมือนกัน

        นี่มันเรื่องอะไรกัน?...หรือว่าฟู่ถิงเย่เห็นว่านางเมาแล้ว เลยให้สาวใช้ขององค์หญิงหนานจ้าวมาปรนนิบัตินาง?

        มันไม่สมเหตุสมผลเลย!เขาเรียกหญิงรับใช้ชราที่เคยปรนนิบัตินางมาดูแลก็ได้นี่นา!

        หวาชิงเสวี่ยเปิดเปลือกตาขึ้นมาได้ในที่สุดและได้เห็นภาพที่ผิดคาด สาวใช้ทั้งสองคนนั้น หนึ่งในนั้นสวมชุดของนางอยู่?!

        หวาชิงเสวี่ยจึงมองลงไปที่ตัวเอง...เสื้อผ้าของนางหายไปแล้ว!กลายเป็นเสื้อสั้นกระโปรงแคบที่ผู้หญิงหนานจ้าวสวมใส่แทน!

        เหตุใดถึงได้เปลี่ยนเสื้อผ้ากันล่ะ?

        หวาชิงเสวี่ยตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้นแต่กลับไม่มีแรงจะดิ้นรนแม้แต่น้อย ความจริงแล้วเพียงแค่การลืมตาขึ้นก็ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดของนางแล้ว—

        นางหลับตาลงอีกครั้งแล้วรีบคิดหาทางหลบหนี

        ทุกอย่างผิดแปลกจนเหลือเชื่อองค์หญิงหนานจ้าวต้องการทำอะไรกันแน่? ลักพาตัวนางไปจากสายตาของฟู่ถิงเย่เนี่ยนะ?!

        บางที...มันก็อาจจะเป็นไปได้เพราะว่าถ้าเป็นรถม้าที่องค์หญิงหนานจ้าวใช้เดินทางกลับคงจะไม่มีใครขวางทาง หรือตรวจสอบใดๆส่วนทางด้านนาง เพราะว่านางเมา ฟู่ถิงเย่ก็คงจะกำชับคนอื่นๆ ไม่ให้รบกวนการพักผ่อนของนางต่อให้ตื่นสายก็คงจะไม่มีใครสงสัย

        แต่หลังจากนั้นล่ะ?

        หรือว่าองค์หญิงหนานจ้าวไม่กลัวว่าเรื่องจะถูกเปิดโปงหากฟู่ถิงเย่รู้เข้าแล้วโมโหจนยกทัพไปตีหนานจ้าวเล่า?

        ...เดี๋ยวก่อน!

        ไม่สิ นางคิดผิดแล้ว!

        การที่องค์หญิงหนานจ้าวลักพาตัวนางไม่ใช่เพื่ออาวุธ! แต่เพื่อจะนำตัวนางไปมอบให้ต้าเหลียว!

        เมื่อเป็นเช่นนั้น กองทัพเหลียวจะได้รับประโยชน์แล้วถอนทัพข้อได้เปรียบของต้าฉีก็จะสูญเสียไป ฟู่ถิงเย่ก็จะมัวแต่ระแวดระวังทัพเหลียว ไม่มีเวลาไปเอาเรื่องกับหนานจ้าว!

        ช่างเป็นกลอุบายที่ชั่วร้ายจริงๆ...

        หวาชิงเสวี่ยทั้งตกใจและทึ่งในเวลาเดียวกันไม่อยากจะเชื่อเลยว่า องค์หญิงผู้นั้นที่ดูเหมือนจะยังเด็กอยู่กลับคิดอุบายที่แยบยลเช่นนี้ได้

        “พร้อมแล้วหรือยัง?”เสียงผู้หญิงเสียงหนึ่งดังขึ้น

        หวาชิงเสวี่ยจำเสียงนี้ได้มันคือเสียงอูซินเหยา

        “พร้อมแล้วเพคะ องค์หญิง”หญิงรับใช้ตอบ

        “หลังจากนี้รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรใช่หรือไม่?”

        “เพคะ หลังจากที่องค์หญิงเสด็จออกไปแล้วบ่าวจะหาโอกาสออกจากค่ายทหาร แล้วสร้างร่องรอยให้เหมือนว่าถูกกองทัพเหลียวลักพาตัวไป”

        หากคนที่ถูกลักพาตัวไปไม่ใช่หวาชิงเสวี่ยตอนนี้หวาชิงเสวี่ยคงอยากจะปรบมือให้พวกนางแล้ว — แผนนี้ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน! เป็นการใส่ร้ายป้ายสีที่แยบยลยิ่งนัก!

        รอให้หนานจ้าวนำนางไปมอบให้ต้าเหลียวเท่ากับยืนยันว่ากองทัพเหลียวเป็นคนลักพาตัวไปจริงๆ หนานจ้าวก็หลุดพ้นจากสถานการณ์ที่ลำบากโดยไม่ต้องลงแรงแถมยังทำให้เหลียวกับฉีเป็นศัตรูกันได้อีกด้วย! แล้วตนเองก็จะอยู่ได้อย่างสบายๆ!

        องค์หญิงผู้นั้นช่างวางแผนเก่งเสียจริง!

        “ไปกันเถอะ” อูซินเหยาสั่ง

        หวาชิงเสวี่ยใจกระตุกวูบไม่จริงใช่ไหม? นี่จะไปกันแล้วหรือ?!

        ทหารองครักษ์ที่ฟู่ถิงเย่จัดให้นางล่ะ?อยู่ที่ไหน? หายไปไหนหมดแล้ว?!

        นางร้อนใจจนแทบทนไม่ไหวอยากจะดิ้นรนให้หลุดพ้น แต่กลับขยับเขยื้อนแม้แต่นิ้วมือก็ยังยาก!

        ด้านนอกพลันมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกันพร้อมกับเสียงกระทบกันของเกราะ

        มีคนเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าที่หนักแน่น

        หวาชิงเสวี่ยรู้สึกใจชื้นขึ้นมาในทันที...

        นางจำเสียงฝีเท้าของฟู่ถิงเย่ได้

        “ท่านไม่ได้เมาหรือ?!”อูซินเหยาถามออกมาด้วยความประหลาดใจ

        ฟู่ถิงเย่ตอบกลับอย่างเย็นชา“กลอุบายเดิมๆ เมื่อสิบปีก่อนท่านก็เคยใช้มันแล้วนะ องค์หญิง”

        อูซินเหยาโกรธจัด“...ที่แท้ท่านจงใจแสร้งทำเป็นเมา! ท่านหลอกข้า!”

        “มิกล้า หากไม่ใช่เพราะองค์หญิงกรุณาสั่งสอนเมื่อสิบปีก่อนข้าก็คงไม่ระมัดระวังตัวขนาดนี้”

        “ท่านจำเรื่องนั้นได้มาตลอด?หลายปีมานี้ยังแค้นเคืองข้าอยู่หรือ?!”

        “องค์หญิงตรัสเกินไปแล้วไม่ถึงขนาดแค้นเคืองหรอก แค่จำไว้เป็นบทเรียนเท่านั้น” ฟู่ถิงเย่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแล้วหัวเราะเบาๆ“คิดไม่ถึงเลยว่าหลายปีมานี้องค์หญิงจะไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย ยังชอบลักขโมยอยู่เหมือนเดิมเมื่อสิบปีก่อนก็ขโมยแผนที่ของข้าไป สิบปีต่อมาก็อยากจะขโมยคู่หมั้นของข้าไป...”

        อูซินเหยาตะคอกเสียงดัง“ฟู่ถิงเย่! ท่านไม่ต้องมาดูถูกข้าถึงขนาดนี้! ตอนนี้ข้าตกอยู่ในมือท่านแล้ว จะลงโทษข้าอย่างไรก็เชิญตามสบาย!”

        “ข้าจะกล้าลงโทษองค์หญิงได้อย่างไร?”ฟู่ถิงเย่กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ เลื่อนสายตาไปมองทหารที่อยู่นอกค่าย “เชิญองค์หญิงกลับไปเถิดคนของข้าจะนำท่านออกจากต้าฉีอย่างปลอดภัย”

        อูซินเหยาถึงกับตะลึงงัน

        นางคิดไม่ถึงว่า หลังจากที่เรื่องเปิดโปงแล้วฟู่ถิงเย่จะปล่อยนางไปจริงๆ?!

        เมื่อทบทวนความคิดก็เข้าใจในทันทีฟู่ถิงเย่ไม่ได้อยากปล่อยนางไป! เขาเพียงแค่ต้องการใช้ประโยชน์จากนางเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของกองทัพเหลียวไปก็เท่านั้น!

        เพราะถ้าหากหนานจ้าวไม่มีนางกองทัพเหลียวก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นไปอีก!

        บุรุษผู้นี้ คิดจะใช้ประโยชน์นางมาตั้งแต่ต้นจนจบ!

        อูซินเหยารู้สึกคับแค้นใจกัดริมฝีปากมองฟู่ถิงเย่ด้วยความโกรธ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา แล้วหมุนตัวเดินออกจากค่ายทหารไปอย่างเด็ดเดี่ยว!

        เสียงฝีเท้าดังขึ้นเบาๆทั้งเดินออกไปและเดินเข้ามา หวาชิงเสวี่ยได้ยินคร่าวๆ แล้วก็พอจะจับใจความได้ และยังได้ยินพวกเขาทั้งสองพูดถึงเรื่องเมื่อสิบปีก่อน

        สิบปีก่อนหรือ...

        ในใจหวาชิงเสวี่ยก็รู้สึกขมขื่นอย่างบอกไม่ถูกเมื่อสิบปีก่อนนางเพิ่งจะอายุสิบขวบ แต่เขากลับเริ่มมีเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เสียแล้ว...

        หลังจากนั้นไม่นาน ในกระโจมก็เงียบสนิท

        หวาชิงเสวี่ยนอนนิ่งอยู่บนเตียงขยับเขยื้อนไม่ได้มือเท้านางยังคงชาอยู่ ไม่รู้ว่าเมื่อใดถึงจะขยับได้เสียที

        มีคนประคองนางขึ้นมานั่ง

        นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยกลิ่นสบู่กับสุราผลไม้ ผสมผสานกับกลิ่นอายเฉพาะของบุรุษ ทำให้นางรู้สึกมึนเมาเล็กน้อย

        ฟู่ถิงเย่ถือถ้วยน้ำใบหนึ่งไว้จากนั้นค่อยๆ ป้อนให้นาง

        หวาชิงเสวี่ยกลืนน้ำตามสัญชาตญาณดื่มจนหมดแก้ว หลังจากที่นอนอยู่บนเตียงสักพัก ร่างกายของนางจึงฟื้นตัวขึ้นมาได้

        นางลืมตาขึ้น มองไปยังฟู่ถิงเย่ที่นั่งอยู่ข้างเตียงแล้วถอนหายใจเบาๆ กล่าวว่า “เมื่อครู่ข้าตกใจแทบแย่”

        เกือบคิดไปแล้วว่าตนจะถูกลักพาตัวไปจริงๆ

        แววตาดูแคลนพาดผ่านดวงตาของฟู่ถิงเย่“นางรู้เพียงว่าข้าจัดทหารองครักษ์ไว้ให้เจ้า แต่ไม่รู้ว่าข้ายังจัดองครักษ์เงาไว้ให้เจ้าด้วย”

        “องครักษ์เงา?”หวาชิงเสวี่ยตาเป็นประกาย “แบบที่หายตัวได้หรือ? อยู่ที่ไหนเจ้าคะ?”

        แต่ฟู่ถิงเย่กลับโกรธจัด“ข้าถึงได้บอกไปหลายครั้งแล้วอย่างไรเล่า! ให้ระวังเรื่องการแต่งกาย! เมื่อคืนหลังจากกลับกระโจมไปแล้วเจ้าก็ถอดเสื้อผ้าอีกแล้วใช่หรือไม่?!”

        หวาชิงเสวี่ยถึงกับพูดไม่ออกที่แท้เขาก็กลัวว่าองครักษ์เงาจะมาเอาเปรียบนางสินะ...