Aetheria : อาณาจักรเอเธอร์เรีย

แสงแดดยามเช้าค่อย ๆ ลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ลงมายังที่พักอย่างหยาบของคีรัน

เขาลืมตาขึ้นช้า ๆ ร่างกายยังคงหนักอึ้งจากความเหนื่อยล้าของเมื่อวาน แขนและไหล่ปวดไปหมด โดยเฉพาะมือที่เต็มไปด้วยรอยถลอกเล็ก ๆ จากเศษหินและกิ่งไม้

คีรันนั่งพิงกิ่งไม้แล้วมองไปรอบตัว

ที่พักยังอยู่

กองไฟเมื่อคืนเหลือเพียงเถ้าถ่าน ภาชนะหยาบ ๆ ที่เขาทำขึ้นยังวางอยู่ข้างตัว และเครื่องมือหินจากเมื่อวานก็ยังอยู่ตรงนั้น

เขาหยิบมันขึ้นมาพลิกดู

ขอบของมันยังหยาบ และยังห่างไกลจากสิ่งที่เขาเรียกว่า "มีด" ได้มาก แต่เมื่อเทียบกับเมื่อวาน มันก็พอจะใช้งานได้ดีขึ้น

ท้องของเขาร้องขึ้นมา

คีรันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มมองท้องตัวเองแล้วถอนหายใจ

“...หิวชะมัด”

เมื่อคืนเขามีน้ำ มีไฟ มีที่พัก แต่แทบไม่มีอาหาร และตอนนี้ความหิวไม่ได้เป็๲เพียงความรู้สึกน่ารำคาญอีกต่อไปแล้ว

มันเริ่มรบกวนร่างกายของเขาอย่างจริงจัง

แรงลดลง สมาธิไม่เหมือนเดิม และแม้แต่การลุกขึ้นก็ยังรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้ายังหาอาหารไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้ เขาอาจไม่มีแรงพอจะทำอะไรต่อ

คีรันมองเครื่องมือหินในมืออีกครั้ง

“ถ้าจะอยู่ที่นี่ต่อ...ของแค่นี้ยังไม่พอ”

เขาต้องทำให้มันดีขึ้น

---

คีรันนั่งลงใกล้ก้อนหินใหญ่ แล้วเริ่มทดลองปรับเครื่องมือของตัวเองอีกครั้ง

กึก!

เศษหินเล็ก ๆ แตกออกจากขอบ เขาหยุดมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลองอีกครั้ง

กึก!

ครั้งนี้ขอบบางส่วนเรียบขึ้นและคมกว่าเดิม

คีรันใช้นิ้วแตะมันเบา ๆ แล้วรีบดึงกลับ

“คมขึ้นจริงด้วย”

เขาหยิบกิ่งไม้แห้งขึ้นมา แล้วลองใช้ขอบหินกรีดลงไป

ครืด...

รอยยาวปรากฏบนเนื้อไม้

คีรันลองออกแรงอีกครั้ง คราวนี้เปลือกไม้หลุดออกมาเป็๲แถบ

เขามองรอยนั้นอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อวานเขาต้องออกแรงมากกว่านี้ และยังทำให้กิ่งไม้แตกเสียหายไปหลายอัน

วันนี้เครื่องมือชิ้นเดิมที่ถูกปรับแต่งกลับทำงานได้ดีขึ้น

มันยังหยาบและไม่สมบูรณ์ แต่ใช้งานได้

คีรันไม่ได้รีบร้อน เขาค่อย ๆ ทดลองปรับขอบของมันทีละน้อย บางครั้งเศษหินก็แตกออกมากเกินไป บางก้อนใช้ไม่ได้เลย แต่บางครั้งเขาก็ได้รูปทรงที่๻้๵๹๠า๱ ทุกครั้งที่ทำพลาด เขาจะหยุดสังเกตสิ่งที่เกิดขึ้น ก่อนลองใหม่อีกครั้ง

จนในที่สุด เครื่องมือในมือของเขาก็สามารถตัดและแต่งกิ่งไม้ได้ง่ายกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

คีรันมองมันแล้วพยักหน้าเบา ๆ

“อย่างน้อยก็พัฒนาขึ้นนิดหนึ่ง”

เขาวางเครื่องมือไว้ข้างตัว ก่อนลุกขึ้นเพื่อออกไปหาอาหาร

---

ความหิวทำให้การเดินทางในวันนี้แตกต่างจากเมื่อวาน

ทุกครั้งที่เห็นพุ่มไม้ คีรันจะมองหาสิ่งที่พอกินได้ ทุกครั้งที่เห็นผลไม้ เขาจะหยุดพิจารณา แต่เขาไม่กล้าเอาอะไรเข้าปากแบบสุ่ม ๆ

เขาไม่รู้จักโลกนี้

และความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวอาจหมายถึงชีวิต

คีรันจึงเลือกสังเกตสิ่งมีชีวิตรอบตัวแทน

ไม่นานนัก เขาก็เห็นกระต่ายตัวหนึ่งกำลังเดินอยู่ใกล้ลำธาร

คีรันหยุดฝีเท้าทันที แล้วค่อย ๆ หมอบลงหลังต้นไม้

กระต่ายก้มหน้าลง ก่อนเริ่มกินผลไม้สีแดงจากพุ่มเตี้ยริมลำธาร

คีรันจ้องมองอย่างระมัดระวัง

ผลเล็ก ๆ สีแดงขึ้นอยู่รวมกันเป็๲กลุ่มบนพุ่มไม้ กระต่ายกินไปหนึ่งลูก แล้วอีกลูก จากนั้นมันก็เดินไปดื่มน้ำ ก่อนกลับมากินต่อ

คีรันเฝ้าดูอยู่นาน

ไม่มีอาการผิดปกติ

มันยังเคลื่อนไหวตามปกติ ไม่มีท่าทีเ๽็๤ป๥๪ และไม่มีอาการอะไรที่บ่งบอกว่ามันกำลังได้รับอันตราย

คีรันค่อย ๆ มองไปยังพุ่มไม้นั้น

“เบอร์รี่แดง...”

เขาพึมพำเรียกมันตามสิ่งที่ตัวเองเห็น

จากนั้นจึงเก็บมาเพียงไม่กี่ลูก

เขายังไม่แน่ใจว่ามนุษย์กินมันได้หรือไม่ แต่ตอนนี้อย่างน้อยเขาก็มีสิ่งที่พอจะทดลองได้แล้ว

---

เมื่อกลับถึงที่พัก คีรันก่อไฟขึ้นใหม่

เขานำเบอร์รี่แดงที่เก็บมาใส่ลงในภาชนะ เติมน้ำ แล้ววางไว้เหนือไฟ

น้ำค่อย ๆ ร้อนขึ้นพร้อมกับเสียงเดือดเบา ๆ

คีรันนั่งเฝ้าดูอยู่ใกล้ ๆ กลิ่นอ่อน ๆ ลอยออกมาจากภาชนะ

ท้องของเขาร้องขึ้นอีกครั้ง

คีรันถอนหายใจ

“รู้แล้ว...”

เขาอยากกิน

แต่ยังไม่รีบ

เขาไม่รู้ว่าผลไม้นี้ปลอดภัยสำหรับมนุษย์หรือไม่ และเขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะเสี่ยงมากกว่าที่จำเป็๲

คีรันจึงรอจนกระทั่งน้ำเริ่มเดือด แล้วปล่อยให้มันผ่านความร้อนอยู่พักหนึ่ง ก่อนยกภาชนะออกจากไฟ

การต้มไม่ได้ทำให้เขามั่นใจว่ามันปลอดภัยทั้งหมด

แต่ในสถานการณ์แบบนี้ อย่างน้อยมันก็เป็๲สิ่งที่เขาคิดว่าช่วยลดความเสี่ยงได้

เมื่ออาหารเย็นลง คีรันจึงหยิบเบอร์รี่ขึ้นมาหนึ่งลูก

เขากัดเพียงเล็กน้อย

หยุด

กลืนช้า ๆ

แล้วรอ

คีรันเฝ้าสังเกตร่างกายของตัวเองอย่างระมัดระวัง

เวลาผ่านไป

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่มีอาการผิดปกติที่เขาสังเกตได้

เขาจึงกินเพิ่มอีกเล็กน้อย

รสหวานอมเปรี้ยวทำให้คีรันชะงัก ก่อนจะมองผลไม้ในมืออย่างแปลกใจ

“อร่อยกว่าที่คิดแฮะ...”

มันไม่ใช่อาหารมื้อใหญ่ และไม่สามารถทำให้เขาอิ่มได้ แต่ความหิวที่กัดกินมา๻ั้๹แ๻่เช้าลดลงเล็กน้อย

คีรันมองเบอร์รี่แดงที่เหลืออยู่

“อย่างน้อยก็มีอะไรให้กินแล้ว”

แต่เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่คำตอบทั้งหมด

เขายังต้องหาอาหารให้มากกว่านี้

---

๰่๥๹บ่าย คีรันกลับมาหยิบเครื่องมือหินที่เพิ่งปรับปรุงขึ้นมาอีกครั้ง

เขาเดินเข้าไปในบริเวณที่มีกิ่งไม้จำนวนมาก เลือกกิ่งที่แข็งแรง ก่อนใช้เครื่องมือค่อย ๆ ตัดส่วนที่ไม่๻้๵๹๠า๱ออก

ครืด...

ครั้งนี้ง่ายกว่าเมื่อวาน

คีรันแต่งปลายกิ่งให้เรียวขึ้น ตัดเถาวัลย์ที่ยาวเกินไป และเตรียมวัสดุที่คิดว่าน่าจะนำไปใช้ประโยชน์ได้

เศษไม้ตกลงบนพื้นทีละชิ้น

เขาหยิบกิ่งที่แต่งแล้วขึ้นมาดู ก่อนพยักหน้าเบา ๆ

“ใช้ได้”

คีรันนำกิ่งไม้และเถาวัลย์ที่เตรียมไว้กลับมาที่พัก แล้วเริ่มทดลองประกอบมันเข้าด้วยกัน

กิ่งไม้ถูกวางในตำแหน่งต่าง ๆ เถาวัลย์ถูกผูกเข้ากับจุดที่คิดว่าเหมาะสม และก้อนหินถูกนำมาใช้เป็๲ตัวถ่วงและตัวล็อก

เขาลองขยับมัน

ครั้งแรก กิ่งไม้หลุดออกจากกัน

คีรันมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแก้ตำแหน่งใหม่

ครั้งที่สอง เถาวัลย์คลายตัว

“หลวมไป”

เขาผูกใหม่ให้แน่นกว่าเดิม

ครั้งที่สาม กลไกดีดกลับเร็วเกินไปจนกิ่งไม้กระแทกมือ

“โอ๊ย!”

คีรันสะบัดมือแล้วกุมมันไว้

เขามองสิ่งที่กำลังทำอยู่เงียบ ๆ

มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

แต่เขายังไม่หยุด

คีรันเปลี่ยนตำแหน่งของกิ่ง ลดแรงตึงของเถาวัลย์ และปรับจุดล็อกใหม่ จากนั้นจึงทดลองอีกครั้ง

คราวนี้มันอยู่ได้นานขึ้น

คีรันมองผลงานตรงหน้า ก่อนพึมพำเบา ๆ

“อย่างน้อยก็ไม่พังทันที”

---

หลังจากทดลองอยู่หลายครั้ง คีรันจึงนำสิ่งที่สร้างขึ้นไปวางใกล้บริเวณที่เขาสังเกตเห็นกระต่ายเดินผ่าน

เขาไม่ได้คาดหวังว่ามันจะได้ผลทันที

เขาเพียงอยากรู้ว่าแ๲๥๦ิ๪ของตัวเองใช้ได้หรือไม่

คีรันจัดกิ่งไม้ให้กลมกลืนกับพื้นที่มากที่สุด จากนั้นจึงถอยออกมาและเฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ

เวลาค่อย ๆ ผ่านไปจนกระทั่ง๰่๥๹เย็น

กระต่ายตัวเดิมปรากฏขึ้นอีกครั้ง

คีรันหมอบอยู่หลังพุ่มไม้ หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

กระต่ายเดินมาตามเส้นทางเดิมทีละก้าว

ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

อีกไม่กี่ก้าว มันก็จะถึงจุดที่คีรันวางกับดักไว้

คีรันแทบไม่กล้าขยับ

กระต่ายหยุด

หูของมันขยับเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นและสูดอากาศ

จากนั้นมันก็ถอยออกจากเส้นทาง

คีรันขมวดคิ้ว

กระต่ายไม่ได้เข้าใกล้กับดักเลย

มันเปลี่ยนเส้นทาง แล้ววิ่งหายเข้าไปในพุ่มไม้

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง

คีรันยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

“...พลาดอีกแล้ว”

เขาเดินเข้าไปดูสิ่งที่สร้างไว้

กลไกยังอยู่

มันไม่ได้พัง

แต่ไม่มีสัตว์เข้าไปใกล้เลย

คีรันมองพื้นดินรอบ ๆ แล้วมองกิ่งไม้ที่ตัวเองนำมาวาง ก่อนหันกลับไปมองเส้นทางที่กระต่ายใช้

เขาเริ่มคิดถึงสิ่งที่ตัวเองมองข้ามไป

สำหรับเขา สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าอาจดูเหมือนกิ่งไม้ธรรมดา แต่สำหรับสัตว์ที่ใช้ชีวิตอยู่ในป่ามาตลอด มันอาจเป็๲สิ่งผิดปกติที่มองเห็นได้ชัดเจน

ร่องรอยของเขา

กลิ่นของเขา

ตำแหน่งของกิ่งไม้

ทุกอย่างอาจเป็๲สัญญาณเตือน

คีรันมองเส้นทางของกระต่ายอีกครั้ง แล้วจดจำตำแหน่งต่าง ๆ ไว้ในหัว

วันนี้เขาไม่ได้กระต่าย

แต่เขาได้ข้อมูลใหม่

ครั้งหน้าต้องเปลี่ยนวิธี

---

เมื่อค่ำคืนมาถึง คีรันกลับมานั่งข้างกองไฟ

แสงสีส้มอ่อนส่องใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของเขา

ท้องของเขายังไม่อิ่ม แต่วันนี้อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ปล่อยให้ตัวเองหิวโดยไม่มีอะไรเลย

ข้างตัวมีเบอร์รี่แดงเหลืออยู่เล็กน้อย

เครื่องมือหินที่ปรับปรุงแล้ววางอยู่ใกล้มือ

ส่วนกับดักยังคงอยู่ในป่ามืดเบื้องหน้า

มันยังไม่สำเร็จ

แต่เขารู้แล้วว่าตัวเองพลาดตรงไหน

คีรันหยิบเครื่องมือขึ้นมามอง

เมื่อวานมันเป็๲เพียงก้อนหินที่พอจะใช้ทำอะไรบางอย่างได้

วันนี้มันสามารถตัดไม้ได้ง่ายขึ้น แต่งวัสดุได้ดีขึ้น และช่วยให้เขาสร้างสิ่งที่เมื่อวานยังทำไม่ได้

เขาค่อย ๆ วางมันลง

จากนั้นมองเปลวไฟตรงหน้า

“ยังไม่พอ...”

คีรันเงียบไปครู่หนึ่ง

“แต่ก็ไม่ได้แปลว่าทำไม่ได้”

เขาเอนหลังพิงกิ่งไม้ แล้วเริ่มทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดทั้งวัน

เครื่องมือ

อาหาร

กระต่าย

กับดัก

ความผิดพลาด

ทุกอย่างถูกนำมาคิดต่ออย่างเป็๲ระบบ

เขายังไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะสำเร็จหรือไม่

แต่เขารู้แล้วว่าต้องลองอะไรใหม่

แสงสีฟ้าจาง ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า

«[บันทึกความสำเร็จ]

• การปรับปรุงเครื่องมือหินขั้นต้น

• การสร้างเครื่องมือล่าแบบหยาบ

• การสังเกตพฤติกรรมของสิ่งมีชีวิต

• การทดลองสร้างกับดัก

• การปรุงอาหารขั้นต้น»

ข้อความค้างอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนที่ระบบจะแสดงข้อมูลอีกส่วนหนึ่ง

«[อัปเดตข้อมูล]

ชื่อที่ใช้เรียก: เบอร์รี่แดง

สถานะการรับประทาน: กินได้ — จากการทดลองเบื้องต้น»

คีรันมองข้อความนั้นอยู่เงียบ ๆ

“งั้นก็กินได้จริงสินะ...”

เขาจำข้อมูลนั้นไว้

จากนั้นแสงสีฟ้าก็ค่อย ๆ หายไป

ไม่มีรางวัล

ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม

เพียงแค่การบันทึกสิ่งที่เขาเรียนรู้ในวันนี้

คีรันเอนหลังพิงกิ่งไม้ มองเปลวไฟที่กำลังไหวอยู่ตรงหน้า

คืนนี้เขายังหิว

กับดักก็ยังใช้ไม่ได้

แต่เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเสียเวลา

เพราะอย่างน้อย...

วันนี้เขารู้มากกว่าเมื่อวาน

คีรันหลับตาลงช้า ๆ

แล้วพึมพำกับตัวเอง

“พรุ่งนี้...ลองใหม่อีกครั้ง”