หลังจากข้าวฟ่างและเพื่อนๆ มาถึงร้าน “ห้องสมุด” บรรยากาศในร้านก็คึกคักขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงหัวเราะและเสียงดนตรีเริ่มเพิ่มระดับให้บรรยากาศยิ่งมีชีวิตชีวามากขึ้น ข้าวฟ่างเดินเข้าไปในร้านพร้อมกับชิชาและไอรีน ทุกคนต่างทักทายและยิ้มแย้มให้กันอย่างอารมณ์ดี
ภีม: (ยิ้ม) “น้องข้าวฟ่าง มานั่งที่โต๊ะพี่เลยครับ เพื่อนพี่รออยู่แล้ว”
ข้าวฟ่างพยักหน้าให้ภีมแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะ เธอรู้สึกตื่นเต้นและประหม่าเล็กน้อยแต่ก็พยายามทำให้ตัวเองผ่อนคลายที่สุด โต๊ะที่นั่งค่อนข้างใหญ่ มีทั้งพี่ๆ ที่คณะและเพื่อนๆ ที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วัน
ชิชา: (ยิ้มและกระซิบแซว) “โอ้โห ข้าวฟ่าง! มานั่งใกล้พี่ภีมเลยนะวันนี้ แกจะไม่กลัวเหรอ?”
ไอรีน: (หัวเราะเชียร์) “เอาเลย ข้าวฟ่าง! นั่งโต๊ะนี้ดีที่สุดแล้ว!”
ข้าวฟ่างหัวเราะเบาๆ และทำเป็ไม่สนใจคำแซวของเพื่อนๆ แต่ในใจของเธอกลับรู้สึกเขินขึ้นมานิดหน่อย ความรู้สึกที่อยู่ใกล้พี่ภีมในบรรยากาศแบบนี้มันทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง ข้าวฟ่างพยายามหันไปคุยกับเพื่อนๆ แทนการมองพี่ภีมมากเกินไป เพื่อไม่ให้ตัวเองดูตื่นเต้นจนเกินไป
เพื่อนในกลุ่ม: (พูดคุยกัน) “วันนี้ได้มาเที่ยวกับเด็กปี1นี่กระชุ่มกระชวยมากนะ รู้สึกเหมือนได้เป็เฟรชชี่อีกครั้งเลยนะ!”
ทุกคนต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนานและไม่ลืมที่จะชวนน้องๆคุยอยู่เรื่อยๆ เวลาผ่านไปไม่นาน ข้าวฟ่างเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเมาเล็กน้อยจากการดื่มไปหลายแก้ว ร่างกายเริ่มรู้สึกเบาๆ หัวหมุนเล็กน้อย แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกสนุกและผ่อนคลายขึ้น พอเพลง EDM ที่ดังขึ้นในร้านเริ่มกระตุ้นอารมณ์ให้เธออยากลุกไปเต้น ข้าวฟ่างหันไปมองไอรีนและชิชาที่กำลังเต้นด้วยความสนุกสนาน
ชิชา: (ยิ้มกว้าง) “ข้าวฟ่าง มาเต้นกับเราสิ! ไม่ได้เต้นด้วยกันมานานแล้ว!”
ไอรีน: (พูดขำๆ) “เอาเลย ข้าวฟ่างไปกัน!”
ข้าวฟ่างสะดุ้งเล็กน้อยจากการโดนชิชาและไอรีนดึงไปกลางฟลอร์เต้นรำ ท่ามกลางเสียงเพลงที่สนุกสนาน ข้าวฟ่างยิ้มให้ตัวเองก่อนจะเริ่มเต้นไปตามจังหวะที่พวกเพื่อนๆ เต้นอยู่ อย่างไรก็ตาม ร่างกายของเธอเริ่มรู้สึกถึงความเบาหวิวจากแอลกอฮอล์ ทำให้เธอเริ่มขยับตัวตามจังหวะเพลงอย่างขาดๆ หายๆ
ภีม: (มองมาที่ข้าวฟ่างอย่างห่วงใย) “น้องข้าวฟ่าง เหมือนจะเริ่มเมานะครับ ไปพักดีกว่าไหม?”
ข้าวฟ่าง: (หัวเราะเบาๆ) “พี่ภีม... ไม่มีอะไรหรอกค่ะ! กำลังสนุกเลย!”
แต่พี่ภีมก็ยังคงมองมาทางนี้อย่างห่วงใย เพราะเขารู้ว่าการดื่มมากเกินไปอาจทำให้ข้าวฟ่างรู้สึกไม่สบายตัวได้ในภายหลัง
ภีม: (พูดเบาๆ) “ถ้าน้องเมาแล้วเดี๋ยวพี่ไปส่งน้องกลับเอง”
ข้าวฟ่างเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่ไหวแล้ว เลยพยักหน้ารับ
ข้าวฟ่าง: “ได้ค่ะ... ขอบคุณพี่ภีมมากนะคะ”
ชิชา: (ยิ้มและแกล้งพูด) “ฝากให้พี่ช่วยดูแลหน่อยได้ไหมคะ”
ไอรีน: (หัวเราะ) “ใช่ค่ะ พี่ภีม พี่ดูแลข้าวฟ่างดีๆ นะคะ ส่วนเราจะอยู่ที่นี่แป๊บเดียวค่ะกำลังสนุกเลย เดี๋ยวมีคนมารับพวกเราทั้งสอง”
ข้าวฟ่างรู้สึกหน้าแดงกับคำพูดของเพื่อนๆ แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ เมื่อพี่ภีมยื่นมือมาช่วยพยุงเธอขึ้นรถ ฉันรู้สึกดีใจที่ได้อยู่ใกล้พี่ภีมใน่เวลานี้ ทั้งๆ ที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้อยู่ด้วยกันมากขนาดนี้
—--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ข้าวฟ่างนั่งหลับมาระหว่างทางกลับหอพัก บรรยากาศในรถเงียบสงบและอบอุ่นมากขึ้น เธอพยายามข่มตานอน แต่ในขณะที่รถเคลื่อนที่ไปตามท้องถนน ความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการดื่มเริ่มหลอมรวมกับความรู้สึกสบายจากการนั่งในรถของพี่ภีม เสียงเพลงเบาๆ ในรถช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นจนหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ระหว่างที่ข้าวฟ่างหลับไป พี่ภีมขับรถอย่างระมัดระวัง เขามองไปที่ข้าวฟ่างที่นั่งหลับอยู่ข้างๆ บางครั้งเขาก็หันไปมองเธอในระยะสั้นๆ ด้วยสายตาห่วงใย
พอรถมาจอดที่หอพัก ข้าวฟ่างสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดับลง เธอเงยหน้าขึ้นมองรอบๆ และเห็นว่ามาถึงแล้ว
ข้าวฟ่าง: (ยิ้ม) “ถึงแล้วเหรอคะ... ขอบคุณพี่ภีมมากค่ะ” เธอพูดพลางเปิดประตูรถแล้วค่อยๆ ลงจากรถ
พี่ภีม: (ยิ้มอ่อนๆ) “ไม่เป็ไรครับ น้องข้าวฟ่าง ไปพักผ่อนเถอะครับ”
ข้าวฟ่างเดินไปไม่ไกลจากรถ แต่ความเมาและความเหนื่อยทำให้เธอรู้สึกเซไปนิดหน่อย ก่อนที่พี่ภีมจะเดินตามมาข้างๆ ข้าวฟ่างก็หันไปยิ้มให้พี่ภีมอย่างประหม่า
ข้าวฟ่าง: (พูดเสียงเบาๆ) “พี่ภีมค่ะ... ขึ้นไปส่งหน่อยได้ไหมคะ?”
ภีม: (เล็กน้อย) “ไปที่ห้องเหรอครับ?”
ข้าวฟ่าง: (ยิ้มเขิน) “ค่ะ... หนู... ขอโทษนะคะ... พอดี... ยังเดินไม่ค่อยไหว”
พี่ภีมพยักหน้าและยิ้มให้เธอ ก่อนจะเดินพาข้าวฟ่างไปที่ห้องพัก ระหว่างทางข้าวฟ่างเดินสะเปะสะปะ แต่ก็ยังคงพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด
พอถึงหน้าห้อง ข้าวฟ่างยืนอยู่ข้างๆ ประตู ก่อนจะหันมามองพี่ภีมและพูดเสียงเบา
ข้าวฟ่าง: (ยิ้มอย่างอายๆ) “พี่ภีมค่ะ... พี่หล่อมากเลยนะ... หน้าตาพี่ตรงสเปคหนูเลยค่ะ”
เหมือนฉันจะเห็นพี่ภีมแอบยิ้มมุมปากเล็กน้อ เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉันชิงพูดออกไปก่อน
ข้าวฟ่าง: (มองพี่ภีมด้วยแววตาจริงจังแต่ยังเต็มไปด้วยความเขิน) “หนูรู้สึกว่า... คงจะแอบชอบพี่เข้าแล้วแหละค่ะ”
พี่ภีมยิ้มขำกับคำพูดนั้นของข้าวฟ่าง ก่อนที่จะเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ
ภีม: (ยิ้มเบาๆพร้อมก้มมากระซิบข้างแก้มและเอามือมาจับไหล่ของฉันทั้ง2ข้างดันเข้ามาในห้องพร้อมใช้เท้ายันปิดประตู) “ถ้าแอบชอบ... ก็ต้องไม่บอกกันสิครับ”
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
อร๊ายยยย พี่ภีมน่าจะไม่ได้หล่อสุภาพแบบที่คิดแล้วใช่ไหม ตอนต่อไปแซ่บแน่นอนเตรียมทิชชู่ไว้ซับเืกันได้เลยค่ะรีดดดด
สวัสดีค่า~ นิยายเื่นี้เป็ผลงานเื่แรกของไรท์ ไรท์ตั้งใจเขียนมากเลยค่ะ ???? ถ้าชอบ ฝากกดใจ ❤️ รีวิว ⭐️ หรือคอมเมนต์เป็กำลังใจให้ด้วยนะคะ ไรท์อ่านทุกข้อความแน่นอน~ ขอบคุณทุกการสนับสนุนค่ะ ❤️
3K
