พยาบาลโดนนักโทษข่มขืน

เสียงกุญแจไขเข้ากับประตูเหล็กดัง แกร๊ก กลบความเงียบของเรือนพยาบาลกลางแดนขังเดี่ยว พยาบาลสาวร่างบางในชุดขาวสะอาดเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มประวัติในมือ

“ห้องนี้…” เธอพึมพำอย่างไม่มั่นใจ ดวงตากลมใสไล่ไปยังเตียงเหล็กที่ตั้งอยู่ริมผนัง

บนเตียงนั้นมีชายร่างใหญ่กำยำ นอนอยู่โดยข้อมือและข้อเท้าถูกล่ามด้วยโซ่เหล็กแ๲่๲๮๲า ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมเข้มแบบเถื่อนๆ มีหนวดเคราขึ้นคล้ายคนที่เพิ่งหลุดจาก๼๹๦๱า๬ รอยแผลเป็๲พาดข้างแก้มซ้าย บ่งบอกว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา

“ผู้ต้องขังหมายเลข 415… ธันวา ภูวเดช” เธออ่านจากแฟ้ม เสียงแ๵่๭เบาแทบไม่ได้ยิน

ดวงตาคมกริบของเขาลืมขึ้นช้าๆ สายตามองต่ำจากปลายขาเธอ ไล่ขึ้นมาตามเรียวขาในถุงน่องบางเฉียบผ่านกระโปรงพยาบาลจนถึงใบหน้าเรียวหวานที่พยายามเก็บอาการกลัวเอาไว้

“เธอนี่น่ะเหรอ พยาบาลใหม่?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แฝงด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ใช่รอยยิ้ม

“ฉัน…ฉันมาตรวจแผลให้คุณค่ะ” เธอวางแฟ้มลง พยายามไม่สบตาเขาตรงๆ

เขากลับเหยียดยิ้ม “จะตรวจหรือจะเปิดทางให้ฉันขย้ำเธอ?”

“คุณโดนแทงที่สีข้างมาเมื่อวาน ยังไงก็ต้องดูให้แน่ใจว่าไม่มีการอักเสบค่ะ” เธอเอ่ยด้วยเสียงสั่น พยายามควบคุมมือให้มั่นคงขณะหยิบถุงมือขึ้นสวม

ธันวาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่กลับเลื่อนสายตาลงไปยังอกของเธอ ที่ยามโน้มตัวนั้นรอยเสื้อรัดรึงเผยให้เห็นความกลมตึงรำไรผ่านชุดสีขาวสะอาด

มือของเธอสั่นขณะเลิกเสื้อเขาขึ้น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงกับรอยบาดที่ข้างลำตัว เธอแตะเบาๆ ด้วยสำลี แต่ทันใดนั้น…

มือใหญ่ของเขากลับตะปบเข้าที่ข้อมือเธอแน่น

“คุณ! อย่าขยับ!” เธอสะดุ้ง

เขากระตุกยิ้ม “โซ่ล่ามขาฉันไว้ก็จริง… แต่ข้างบนนี่ว่างนะ หมวย”

เขาใช้แรงดึงเธอล้มลงทับบนอกตัวเอง หายใจแรงจากความใกล้ชิดจนหน้าอกของเธอกระเพื่อม มือใหญ่สอดเข้าที่หลังคอ รั้งให้ใบหน้าหวานเข้ามาใกล้ในระยะอันตราย

“อย่าเล่นแบบนี้!” เธอพยายามดิ้น แต่เขาไม่ได้ปล่อย

“เธอคิดจริงๆ เหรอว่าเข้ามาหาฉันคนเดียว ในห้องพยาบาลที่ไม่มีใครอยู่ แล้วจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น?” เขากระซิบชิดริมใบหู เสียงร้อนแรงจนขนอ่อนเธอลุก

“ปล่อย… ฉันจะแจ้งผู้คุม!”

“แจ้งไปสิ… แต่ก่อนนั้น ฉันขอชิมเธอก่อนจะได้มั้ย?”

ปากของเขาประกบลงมาอย่างร้อนแรง ลิ้นหยาบรุกเร้าเข้าหา เธอพยายามเบี่ยงหน้าแต่เขากลับใช้มือข้างเดียวตรึงเธอไว้จนแน่น รสจูบของเขาดิบเถื่อนและร้อนแรงอย่างน่ากลัว แต่ที่น่ากลัวกว่านั้นคือเธอกลับรู้สึกใจเต้นแรงกว่าที่ควร

มือเขาลูบจากแผ่นหลังลงไปยังสะโพกมน และล้วงเข้าสาบชุดพยาบาลที่เริ่มหลุดหลวมจากการดิ้น ดวงตาเขาแดงก่ำเล็กน้อย ขณะที่ลมหายใจร้อนจัดเป่าลงคอเธอ

“ทำไมตัวเธอถึงร้อนขนาดนี้ล่ะ เธอกลัว… หรือว่าเงี่ยน”

“อย่าพูดลามกแบบนั้น…”

“แต่เนินอกเธอแข็งแน่นแนบตัวฉันแบบนี้ มันไม่ได้โกหกหรอก”

เธอเผลอเม้มปากแน่น ร่างกายกำลังสั่นสะท้านในอ้อมกอดของชายที่ควรจะเป็๲อาชญากร แต่กลับปลุกบางอย่างในตัวเธอให้ตื่นขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ถ้าจะร้องขอความเมตตา… ต้องครางก่อนนะคนสวย”

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของคุณ…”

“ตอนนี้ยังไม่ใช่… แต่เดี๋ยวก็จะเป็๞”

เขากระซิบพร้อมทั้งกระตุกสะโพกเธอเข้าหาตัว ชนกับส่วนล่างของเขาที่แข็งแน่นอย่างน่า๻๠ใ๽ เธอร้องเสียงหลง ลมหายใจขาดห้วง มือที่พยายามผลักกลับกลายเป็๲ขยุ้มเสื้อเขาไว้แน่น

ในจังหวะที่ลิ้นหยาบของเขาตวัดเลียจากคอขึ้นมาตามแนวกราม ร่างของเธอก็แทบทรุด…