ตลอดระยะเวลาเกือบ20นาที ระหว่างที่เขากำลังถูกโจมตีอย่างต่อเนื่องอยู่นั้น เขาเริ่มรู้สึกชินชากับการโจมตีของแมวดำตัวนี้ และสายตาก็เริ่มปรับมองตามการเคลื่อนไหวของมันได้ทันแล้ว ในขณะที่เขากำลังมองหาแมวตัวนี้อยู่นั้นเอง สิ่งที่ชินไม่ได้ให้ความสนใจมานานก็ปรากฏขึ้นมาในหางตาของเขา
'หือ นั้นมัน'
[คุณกำลังอยู่ใน่ปรับรากฐาน สู่ระดับ2 85%]
เขาไม่ทันได้สังเกตดูมันเนื่องจากความมืด หากเพ้งมองให้ดีๆแล้ว ก็จะพบกับการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง มีควันสีดำลอยขึ้นมาอย่างเบาบางตามร่างกาย ถ้าจำไม่ผิดก่อนหน้านี้เขามีค่าทักษะทั้งหมดที่(291/300)
"อย่าบอกนะว่า ผีดิบระดับ2ตัวเดียวให้ค่าทักษะมากถึง10แต้ม" เมื่อคิดได้เช่นนั้น ชินจึงยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างชั่วร้าย เขารีบยกดาบขึ้นมาบังไว้ด้านหน้าพร้อมกับตั้งท่าเตรียมป้องกันจุดสำคัญต่างๆ ขณะที่แมวป่าเริ่มบ้าครั่งและโจมตีหนักขึ้นๆและรวดเร็วขึ้นเลื่อยๆ
ทว่าชินนั้นกลับดูสงบนิ่งดังูเาท่ามกลางพายุการโจมตีที่บ้าระห่ำและรุนแรงของแมวตัวนี้ สายตาของเขานิ่งสงบมาก การโจมตีของแมวเริ่มไร้ผลต่อเขา แต่เสื้อผ้าของเขายังคงถูกฉีกขาดออกเป็ชิ้นๆจากการโจมตีใส่แบบรั่วไม่ยั้งของมัน ตรงกันข้ามกับเสื้อผ้าที่ฉีกขาด ิัสีแทนของชินจากที่เคยเต็มไปด้วยรอยแผลมากมายจากการข่วนกัดจำนวนมาก เริ่มฟื้นฟูกลับมาจนเหลือเพียงแค่รอยแดงจางๆเท่านั้น
แมวป่าเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีโดยสัญชาตญาณ อยู่ๆมันกับรู้สึกถึงภัยคุกคามที่ร้ายแรง ออร่าแห่งความตายที่รุนแรงถูกส่งมาจากมนุษย์ที่มันกำลังโจมตีอย่างบ้าคลั่งตรงหน้า มันเริ่มรู้สึกอยากจะล้มเลิกความพยายามทั้งหมดลง แล้วหนีออกไปหาเหยื่อใหม่แทนในทันที ทว่าเมื่อคิดได้เช่นนั้นมันก็สายเกินไปเสียแล้ว
แมวป่าที่เคลื่อนตัวถีบไปมาด้วยความเร็วสูงสุด กับมนุษย์ที่ไม่เคยตามการเคลื่อนไหวของมันได้ทันเลยแม้แต่น้อย มันกลับถูกสบสายตาด้วยในระยะประชิด จนสัญชาตญาณสัตว์ป่าของมันกู่ร้องดังลั่นขึ้นมาทันทีด้วยคำว่า
หนี!
การพุ่งตัวครั้งนี้มันไม่้าที่จะโจมตีอีกต่อไป ทว่าจะทำอย่างไรได้ตัวมันอยู่ลอยกลางอากาศไปแล้ว มันพยายามจะพุ่งผ่านมนุษย์ผู้นี้ไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่แล้วก็เป็ดั่งสิ่งที่มันกลัวที่สุดในชีวิต ก็ได้เกิดขึ้น
หมับ!
เมี้ยวว~
หัวใจของแมวป่าถูกกลืนกินด้วยเงามัจจุราชแห่งความาในทันที ขาของมันถูกจับด้วยฝามือที่แข็งแกร่งดุจหินภา มันถูกบีบขาอย่างแรงด้วยแรงบีบที่มหาศาลดังคีมตัดเหล็กจนขาของมันเหลกลงคามือ
ชินมองไปที่ [แมวป่ากลายพันธุ์ระดับ2] ตัวเท่าเสือชีต้าห์ตัวนี้ด้วยความเ็าแห่งความตาย ถึงแม้ตอนนี้ชินจะเห็นแล้วว่าแท้จริงแล้วมันคือตัวอะไร แต่นั้นก็ไม่มีสำคัญอะไรในสายตาของเขาอีกต่อไปแล้ว
ชินถ่ายเทความเก็บกดทั้งหมดลงไปในฝ่ามือข้างเดียว ด้วยพละกำลังที่มหาศาลเขาฟาดร่างมันลงไปกับพื้นด้วยกำลังทั้งหมดที่มี ให้สมดังความเ็ปของเขาที่ทนรับการโจมตีมาเกือบครึ่งชั่วโมง
ปังงงงงงงง~
เสียงกระแทกพื้นดังสนัน ผืนดินใต้ฝ่าเท้าถูกกระแทกจนแตกออกเป็ใยแมงมุม เศษดินมากมายปลิวว่อนไปทั่วอากาศ พร้อมกับเืเนื้อและกระดูกถูกบดจนแตกละเอียด มันกระจายออกราวกับลูกแตกโมที่ถูกสิบล้อเยียบจนแบนราบไปกับพื้น
[การสร้างรากฐานสู่ระดับ2 เสร็จสมบูรณ์]
และแล้วในที่ทุกอย่างก็กลับสู่ความว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์ เสียงการต่อได้หยุดลง พร้อมกับหน้าต่างแจ้งเตือนสู่การเลื่อนระดับ ชินกับแมวป่าตัวนี้ได้ต่อสู้กันมาร่วม30นาที จนห่างออกมาไกลจากศาลาเกือบ3กิโลเมตร และพบว่าตนเองอยู่ในป่าที่ไหนสักแห่งนอกบริเวณวัด
ทันใดนั้นก็มีแสงฝีเท้าดังวุ่นวายเขามาจากด้านหลังของเขา แสงสว่างจ้าของไฟสปอตไลท์ ส่องมาทางชินจนแสบตา เขาจึงทำได้เพียงหลับตาลงขณะที่ยกมือขึ้นมาบังแสงจากสปอตไลท์
"พี่ใหญ่"
"พี่ชาย" เสียงร้องเรียกอย่างดีใจดังออกมาจากกลุ่มคนเ่าั้ ก่อนที่จะได้ทำอะไร ทั้งหมดต่างยืนตะลึงช็อคค้างแน่นิ่งไปกับที่ การต่อสู้ระดับไหนกันที่รุนแรงได้ขนาดนี้ ต้องแข็งแกร่งขนาดไหนถึงจะทำแบบนี้ได้
กลุ่มคนจ้องมองไปที่พื้นที่เต็มไปด้วยเืและเศษเนื้อมากมาย ซากสัตว์ตรงฝ่าเท้าของชินไม่สามารถบอกได้แล้วว่ามันคือตัวอะไรกันแน่ และด้วยรอยร้าวจากพื้นดินที่กินรัศมีวงกว้างเกือบสิบเมตร ไม่แปลกใจเลยที่มันจะถูกฆ่าด้วยสภาพเช่นนี้
ตอนนี้ไม่มีใครสนใจสภาพเสื้อผ้าที่ขาดเป็ผ้าขี้ริวของชินเลยแม้แต่คนเดียว มาร์ครีบวิ่งเข้ามาหาชินเป็คนแรกตามมาด้วยแม็คกับแอนนี่ ลุงชัยและณรินพร้อมกับหลวงพี่เดินตามมาหลังสุด
"น้องชายปลอดภัยดี ใช่ไหม" ลุงชัยเดินถือแบตเตอรี่ขนาดใหญ่ในมือมา ขณะที่มองไปยังสภาพที่รุ่งริ่งมันเต็มไปด้วยคราบเืกับรอยขวนมากมายบนร่างกาย เขาจึงเอ๋ยถามออกมาอย่าเป็กังวล เพราะหลังจากที่เกิดการต่อสู้ขึ้นพวกเขาทั้งก็ตามหาชินมาได้สักพักแล้ว
" โยมไม่เป็ไรนะ" หลวงพี่เดินถือไฟสปอตไลท์ตามมาจากทางด้านหลังเอ๋ยถามขึ้น
" อ่ะหลวงพี่ครับ ผมขอโทษด้วยที่คิดว่าท่านวิ่งหนี จนจีวรปลิวไปเสียแล้ว" มาร์คเกาหัวด้วยท่าทางที่เขินอาย เขารู้ผิดเมื่อรู้ว่าแท้จริงแล้วหลวงพี่รูปนี้วิ่งไปเอาสปอตไลท์มาต่างหาก
"ไม่เป็ไรหรอกโยม"
"ผมไม่เป็ไรแล้วครับ" ชินตอบพวกเขากลับไปด้วยท่าทีสบายๆ ขณะที่สายตาบังเอิญเหลือบไปสบเข้ากับดวงตาที่สวยงามคู่นึง
ณรินหันสายตาไปมองทางอื่นทันทีที่เห็นว่าสายตาของชินจ้องมองมาที่เธอ แต่เมื่อรู้สึกตัวว่าทำไมเธอจึงต้องหลบหน้าเขาเธอจึงรีบหันสายตากลับมา ทว่าชินนั้นก็หันกับไปพูดคุยกับคนอื่นแล้วเช่นกัน ด้วยท่าทางสบายๆของเขามันทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิด แต่ถึงอย่างงั้นเธอก็ยังคงแอบตรวจสอบร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่สวยงามและน่าดึงดูดของเขาโดยไม่รู้ตัว
"ณริน ลูกโอเครไหม?" เมื่อเห็นว่าณรินลูกสาวของตนทำท่าทีเหม่อลอย ชัยจึงเอ๋ยถามขึ้นมาอย่างกระทันหัน
"เอ๋~ โอเครบ้าอะไร ไม่เห็นจะน่าดู..." ณรินรู้สึกทันทีว่า ตนได้พูดบางอย่างที่มันดูน่าอายออกไป ใบหน้าของเธอจึงเริ่มแดงขึ้นมาอย่างกระทันหันขณะที่กล่าวคำแก้ตัวออกมาอย่างฟังไม่ได้ใจความ " ไม่คือว่า ไม่ใช้ ฉันแค่คิดอะไรไปเลื่อยเปลื่อยน่ะ อ่ะจริงๆแล้สไม่ใช้ว่าฉันคิดอะไรแบบนั้นนะ คือ..."
ทุกคนมองไปที่เธอด้วยท่าทางแปลกๆ แต่มีอยู่คนนึงที่เข้าใจทุกอย่างอย่างชัดเจน แอนนี่แอบหัวเราะคิกคัก เธอยิ้มออกมาด้วยความน่าสนใจขณะที่มองดูท่าทางน่ารักของณริน และมองกับมายังชินอีกครั้ง
มาร์คพูดบางอย่างออกมาทำรายบรรยากาศที่แปลกประหลาดเหล่านี้ว่า " ว่าแต่พี่ชาย พี่สุดยอดไปเลยนะเ้าตัวนี้มันคืออะไรงั้นเหรอ" มาร์คชี้ไปยังซากเนื้อที่เละเทะจนไม่สามารถมองออกว่ามันคือตัวอะไรกันแน่
"มันคือแมวป่าระดับ2ตัวเท่าเสื้อชีต้าร์น่ะ..."
"แมวป่าระดับ2! ตัวเท่าเสือ? "
ชินทิ้งมาร์คให้ยืนอึ้งอยู่อย่างนั้น และหันกลับมาพูดบางอย่างกับลุงชัยแทน "อ่ะจริงสิลุงชัย เ้าตัวนี้แหละที่ขโมยศพดนัยไป ผมว่ามันน่าอยู่แถวนี้นะ"
" ว่าไงนะ ตกลงมันเป็เ้าตัวนี้จริงๆงั้นเหรอ" ลุงชัยถามออกมาด้วยร่างกายที่สั่นไหว
"ครับ มันน่าจะทำไปเพื่อเหตุผลบางอย่างผมว่าเราเริ่มหากันเถอะ" ชินแนะนำจุดหาตามทฤษฏีความเข้าใจของเขา
เนื่องจากแมวป่าตัวนี้พยายามลากเขาเข้ามาในป่า แต่มีทิศเดียวที่มันพยายามโจมตีเขาและผลักดันให้เขาออกห่างมาจากตรงนั้นด้วยการพุ่งกระแทกถึงสามครั้งติดต่อกันในทิศทางเดียว ซึ่งมันดูผิดวิสัยตามปกติมาก
เนื่องจากมันจะไม่โจมตีอะไรที่ซ้ำซ่อนและเดาง่าย เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกโจมตีสวนกลับ เพราะฉนั้นเขาจึงมั่นใจมากว่ามันต้องเป็ทางนั้นอย่างแน่นอน
.....
162
