หลังจากเว่ยฉางเฟิงเตรียมชุดให้ฉีเล่ออันแล้วพาเขาไปห้องรับแขกห้องนี้มีสี่ห้องนอน หนึ่งห้องรับแขกและหนึ่งห้องครัวห้องรับแขกห้องนี้อยู่ติดกับห้องของเว่ยฉางเฟิงพอดี
ในห้องรับแขกไม่มีห้องน้ำ เว่ยฉางเฟิงพูดกับฉีเล่ออันว่า“ในห้องน้ำมีอุปกรณ์อาบน้ำ ถ้าขาดอะไรก็บอกพี่”
ฉีเล่ออันพยักหน้าเว่ยฉางเฟิงกลัวเขาเกรงใจ เขาหัวเราะกลับห้องตัวเองไป
ฉีเล่ออันหยิบชุดอาบน้ำมาเปลี่ยนออกไปอาบน้ำห้องน้ำใหญ่มาก ก็เหมือนกับที่เว่ยฉางเฟิงพูด อุปกรณ์อาบน้ำเป็ของใหม่ ในใจของฉีเล่ออันรู้สึกอบอุ่นมากหลังจากอาบน้ำเสร็จเขาสวมชุดนอนออกไป พบว่าเว่ยฉางเฟิงก็เปลี่ยนชุดอยู่บ้านเส้นผมเปียกชื้น เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้เป่า
เขายืนอยู่ในห้องรับแขกรับโทรศัพท์ ฉีเล่ออันหัวเราะกับเขาหลังจากคุยโทรศัพท์สองสามคำก็วางสายไป
“พรุ่งนี้พี่ต้องบินไปอเมริกานายตื่นแล้วก็โทรเรียกคนขับรถ เขาจะส่งนายกลับโรงแรม”เว่ยฉางเฟิงพูดไปก็เขียนหมายเลขโทรศัพท์บนเศษกระดาษบนโต๊ะน้ำชาจากนั้นหยิบเศษกระดาษส่งให้ฉีเล่ออัน
ฉีเล่ออันรับมา พูดอย่างเกรงใจว่า “ผมจะไปเอง”
เว่ยฉางเฟิงหัวเราะ พูดว่า “ไม่เป็ไรรีบเข้านอน คืนนี้พักผ่อน”
ฉีเล่ออันไม่เกรงใจแล้ว
ห้าทุ่มกว่าแล้วไฟในห้องหนังสือยังสว่างอยู่ เว่ยฉางเฟิงเคาะประตูห้องหนังสือ พูดกับเซิ่งฉางอันว่า“พวกเราไปนอนก่อน ถ้าพี่หิวก็เอาของในตู้เย็นมาอุ่นกิน”
ฉีเล่ออันมองไปทางห้องหนังสือเซิ่งฉางอันยังนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวใหญ่หน้าคอมพิวเตอร์ เขาสวมแว่น มองๆ ไปดูไม่ค่อยดุ
เซิ่งฉางอันถอดแว่นออก สายตากลับมาดุดันเขาพูดว่า “โอเค”
จากนั้นกวาดตามองไปที่ฉีเล่ออัน แล้วถอนสายตาออกไปอย่างรวดเร็วคล้ายกับว่าเป็คนที่ไม่คู่ควรแก่การใส่ใจ
เว่ยฉางเฟิงพูดอย่างไม่วางใจว่า “พี่อย่าทำงานจนดึก”
เซิ่งฉางอันสวมแว่นตากลับไปมองคอมพิวเตอร์ตอบรับเบาๆ เว่ยฉางเฟิงส่ายหน้าอย่างหมดทาง ปิดประตูให้เซิ่งฉางอัน
ฉีเล่ออันพบว่าความอ่อนโยนของเขาคล้ายกับเป็นิสัยเขาอ่อนโยนกับคนที่สนิทกัน และก็ใส่ใจกับคนไม่คุ้นเคยด้วยเช่นกัน ในใจของฉีเล่ออันไม่รู้ว่าจะรู้สึกขมหรือหวาน
นายไม่ใช่คนพิเศษ คนคนนี้เพียงแค่ดีกับทุกคน
แน่นอนว่าเว่ยฉางเฟิงไม่รู้ว่าฉีเล่ออันกำลังคิดอะไรเขาหัวเราะแล้วพูดกับเด็กหนุ่มตรงหน้าว่า “ฝันดี”
ฉีเล่ออันก็พูดกับเว่ยฉางเฟิงว่า“ฝันดี”
เว่ยฉางเฟิงพยักหน้าเดินไปยังห้องของตัวเอง จู่ๆ ฉีเล่ออันก็พูดว่า “พี่เว่ย!”
เว่ยฉางเฟิงหยุดเดิน หันกลับมามองเขาด้วยสีหน้าสงสัย
“...ไม่มีอะไร”
เว่ยฉางเฟิงหัวเราะอีกครั้ง พูดว่า“พักผ่อนๆ”
จากนั้นหมุนตัวเดินเข้าห้องไป
ฉีเล่ออันยืนนิ่งอยู่ที่ทางเดินจากนั้นกลับห้องรับแขก
เตียงอ่อนนุ่มได้กลิ่นไอแดดฉีเล่ออันสวมเสื้อยืดของเว่ยฉางเฟิง แต่เสื้อตัวนี้ดูแล้วคล้ายกับใส่เพียงไม่กี่ครั้งแต่ฉีเล่ออันยังอดม้วนเสื้อขึ้นมาจากชายเสื้อ พยายามสูดดม
คล้ายกับเขาสามารถได้กลิ่นกายของเว่ยฉางเฟิง
ฉีเล่ออันในเวลานี้ยังไม่สามารถรู้สึกถึงว่าการกระทำนี้หมายถึงอะไรเขาได้แต่เพียงฝืนคิดว่าเขาต้องตอบแทนเว่ยฉางเฟิง
คืนนี้นอนหลับไม่ฝัน
วันต่อมากว่าฉีเล่ออันจะตื่นก็แปดโมงกว่าแล้วเขาเดินออกมาจากห้องรับแขกพบว่าในห้องไม่มีใคร นอกจากห้องหนังสือแล้วประตูทุกห้องล้วนเปิดออก แสงแดดส่องเข้ามาในห้องนอน มีแสงสะท้อนอยู่ในอากาศ
ฉีเล่ออันเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำจากนั้นเปลี่ยนมาใส่เสื้อของตัวเอง โทรศัพท์หาคนขับรถตามหมายเลขโทรศัพท์ในกระดาษ
เมื่อเดินมาถึงห้องโถงเขาเห็นอาหารเช้าชุดหนึ่งบนโต๊ะ ด้านข้างอาหารเช้ายังมีกระดาษอยู่หนึ่งแผ่นเขียนว่า กินก่อนแล้วค่อยกลับ
ฉีเล่ออันหัวเราะหยิบกระดาษใส่กระเป๋า หลังจากกินขนมปังที่เว่ยฉางเฟิงเตรียมไว้ให้เขา
คนขับรถใกล้ถึงแล้ว โทรกลับหาฉีเล่ออันฉีเล่ออันมองบ้านของเว่ยฉางเฟิงเป็ครั้งสุดท้ายแล้วหมุนตัวลงไปข้างล่าง
หลังจากเขาลงมาแล้ว ประตูห้องหนังสือที่ปิดอยู่ก็เปิดออกเซิ่งฉางอันที่สวมเสื้อเชิ้ตเดินออกมา เดินมองไปทางประตูแล้วเข้าห้องตัวเองไป
ตอนฉีเล่ออันอยู่บนรถ หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองเปิดเครื่องโทรศัพท์แสดงสายที่ไม่ได้รับหลายสาย ฉีเล่ออันแค่นหัวเราะเสียงเย็น เขาลูบใบหน้าของตัวเองที่มองไม่เห็นร่องรอย
คนขับรถมาส่งเขาที่หน้าประตูโรงแรมเร็วมากฉีเล่ออันดึงเสื้อ ยีผมตัวเอง ทำให้ตัวเองดูเหมือนยุ่งเหยิงแล้วค่อยลงจากรถ
โรงแรมมีคนผ่านไปผ่านมามากมายทุกคนลืมเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อวานแล้ว ยิ่งจำไม่ได้ว่าฉีเล่ออันเป็เ้าของเื่เขาขึ้นลิฟต์ เดินไปหน้าห้องของตัวเอง สูดหายใจลึก
เข้าไปไหม?
ไม่ๆๆ
ฉีเล่ออันเดินไปที่หน้าห้องอาจารย์หลี่และยืนพิงกำแพงที่นั่น
รออยู่นานกว่าฉีเล่ออันจะได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวในห้องเขารีบยืนให้ดีๆ ผ่านไปไม่กี่นาทีอาจารย์หลี่ก็เปิดประตู ตอนเห็นฉีเล่ออันที่หน้าประตูก็ชะงักไป
“เสี่ยวอัน?”อาจารย์หลี่แสดงอารมณ์แปลกใจก่อน จากนั้นเปลี่ยนเป็เกรี้ยวกราด พูดว่า “เธอยังรู้ว่าต้องกลับมา?”
ฉีเล่ออันมองนิ่งไม่สบตาไม่นานก็ตาแดง เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์หลี่
อาจารย์หลี่ยังคงโกรธอยู่ พูดว่า “ตำหนิเธอไม่กี่คำเธอก็หนีแล้ว?ทำไมเธอไม่กลับไห่เฉิงคนเดียวห๊ะ!”
คาดว่าเหยียนหล่างได้ยินความเคลื่อนไหวก็เปิดประตู ตอนเขาเห็นฉีเล่ออันก็แสดงสีหน้าดูถูกแวบหนึ่ง พูดว่า “ดูสิ ใครกลับมา”
ฉีเล่ออันทนเหยียนหล่างมามากพอแล้ว คิดไม่ถึงว่าอาจารย์หลี่จะขมวดคิ้วพูดตำหนิเหยียนหล่างว่า“หยุดพูดได้แล้ว!”
เหยียนหล่างปิดปากไม่พูดอะไรออกมาอีกแต่แสดงอาการไม่พอใจ
อาจารย์หลี่ในตอนนี้สติกลับมาแจ่มใสแล้วเขาพูดกับฉีเล่ออันว่า “กลับมาก็ดีแล้ว เมื่อวานอาจารย์เมามากไปหน่อยไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของเธอ แต่เธอออกไปตอนกลางคืนไม่กลับโรงแรมก็ไม่ถูกเื่นี้ไม่ว่าจะคิดอย่างไร ออกไปก็ไม่ควรพูดไม่คิด”
ในใจฉีเล่ออันหัวเราะเ็าเขารู้ดีว่าผ่านเื่นี้ไปอาจารย์หลี่ต้องมีเื่เข้าใจผิดเขา แต่เป็แบบนี้ก็ดี
“ผมเองก็ทำเกินไป”ฉีเล่ออันพูดอย่างยอมรับผิดว่า “อาจารย์หลี่ดีต่อผม”
อาจารย์หลี่ได้ยินประโยคนี้ก็ยังพอใจ เขาพยักหน้าคำพูดก็อ่อนลงเล็กน้อย พูดว่า “พอแล้ว ไปเก็บของเถอะ อีกเดี๋ยวพวกเราก็ออกเดินทาง”
ฉีเล่ออันกลับมาเก็บกระเป๋าตัวเองที่ห้องความจริงเขาก็ไม่ได้เก็บอะไร เหยียนหล่างนอนเล่นโทรศัพท์มือถือบนเตียงเหลือบตามองฉีเล่ออันก็หัวเราะเยาะ ผ่านเื่แบบนี้ไปเหยียนหล่างก็ถอดหน้ากากตัวเองออก
ตลอดทางนั่งเครื่องบินมายังเมืองไห่เฉิงมองก้อนเมฆที่ลอยอยู่ด้านนอก ฉีเล่ออันยังนึกถึงเื่ที่เกิดขึ้นทั้งหมดในสองวัน
บางครั้งรู้สึกกังวลและก็รู้สึกสบายใจครั้งนี้เขาแสดงอาการ ‘ต่อต้าน’ ต่อหน้าอาจารย์หลี่ เส้นทางหลังจากนี้เกรงว่าจะไม่ราบรื่นแต่ไม่เป็ไร เขาเชื่อว่าตนจะต้องรอดจากอุปสรรคนี้
******ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/d2046ddc3319552b928779826a7f3833
******เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่เปลี่ยนเทพบุตรคนนั้นเป็สามีที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #เปลี่ยนเทพบุตรคนนั้นเป็สามี#readAwrite ด้วยน้า
7K
