ราฟยืนอยู่หน้าประตูห้องพักฟื้นของหนู
นา เขายังคงยืนรอสายตาของเขาสอดส่อง
เข้าไปในตัวห้องเห็นสาวน้อยสองกับทองหนึ่ง
คนกำลังพูดคุยออกรสออกชาติอย่างเต็มที่
ถ้าเขาเข้าไปตอนนี้คงโดนไล่ออกมาแน่
หน้าตาของเขาออกจะไปทางยุโรปสักส่วน
ใหญ่ ยังไงสะเธอคงไม่ยอมรับเขาแน่ สายตา
คมหันไปเจอกับเด็กทารกน้อย พยาบาลกำลัง
อุ้มเด็กทารกน้อยเข้าไปในห้องที่เขายืนทำใจ
อยู่
ั้แ่เขาเดินเข้าโรงพยาบาลมีแต่คนจ้อง
มองทั้งเขาและบอดี้การ์ด โดยส่วนมากจะมี
แต่ผู้หญิงที่สนใจไม่ว่าจะเป็หญิงแท้หรือ
หญิงเทียม
"ขอโทษครับ เด็กคนนี้เป็ลูกของผู้หญิง
คนนั้นใช่ไหม"ราฟถามออกมาพร้อมกับจ้อง
มองแม่ของลูกที่ไม่รู้ตัวว่าเขาจ้องมองอยู่
"คะ คุณเป็อะไรกับเธอ ตอนนี้ญาติ
สามารถเข้าเยี่ยมได้คะ"
"ผมรู้ ตอนนี้เธอกับผมมีปัญหากันนิด
หน่อยเราสองคนเป็สามีภรรยากันครับ แต่
เธอโกรธผมมาก ไม่ยอมบอกผมเลยว่าท้อง
ใกล้คลอดลูกแล้ว ผมเลยจะขอความช่วย
เหลือจากคุณพยาบาล"
"อยากให้ดิฉันช่วยอะไรดีคะ"
"อย่างนี้ครับ..."
ราฟบอกแผนการทุกอย่างให้พยาบาลฟัง
ซึ่งมันก็ไม่ได้พิเรทนอะไรและเป็การแนะนำ
ตัวระหว่างเขาและเธอที่ดีด้วย
พยาบาลสาวพาทารกน้อยที่ถูกเข้าตู้อบ
นานถึงแปดชั่วโมงมาหามารดาผู้ให้กำเนิดใน
ห้องพักฟื้นของหนูนา หญิงสาวถึงกับตะลึก
ในความย่ารักของลูกตนเองนี่ใช่ไหมที่เขา
เรียกว่าตกหลุมรัก" หนูนาหลงรักลูกสาว
ตนเองสะแล้ว เธอรับลูกจากพยาบาลเข้ามา
อ้อมอกของตน
"ลูกสาวของแม่น่ารักจังเลย"
"ใช่คะ น่ารักมากเลย ไม่งอแงเลยคะ"
"ขอบคุณค่ะคุณหมอและพี่พยาบาลมาก
นะคะที่ช่วยดูแลยัยหนูให้"
"ไม่เป็ไรคะ มันคือหน้าที่คะ มีแต่เ้า
หน้าที่ชอบน้องนะคะ แวะเวียนมาบ่อยๆ น้อง
เป็ลูกครึ่งเชื้อชาติไหนอะคะ พี่จะได้หาแบบ
น้องบ้าง"พยาบาลถามแล้วยิ้มให้
"เออคือว่า...=="หนูนาหนักใจ ถ้า
บอกว่าไม่ต้องมายุ่งคงเสียมารยาท ลูกของ
เธอลูกครึ่งก็จริงแต่เธอไม่มั่นใจอะลูกหนูลูก
ครึ่งอะไรอะ อังกฤษหรือฝรั่งเศสละเนี้ย
"เด็กคนนี้มีเชื้อไทย อิตาลี จีนครับ
ราฟเดินเข้ามาเมื่อได้จังหวะ เขาตอบเป็
ภาษาอังกฤษ พยาบาลทำหน้าที่ได้ดีมากเปิด
ช่องให้เขาได้แนะนำตัวถึงแม้จะได้แนะนำเชื้อ
ชาติก่อนแต่อย่างน้อยแม่ของลูกจะได้ไม่ต้อง
คิดมากว่าลูกตัวเองลูกครึ่งอะไร
"จริงหรอคะเนี้ย"พยาบาลหันไปหาผู้มา
ใหม่ ถามกลับอีกครั้งเป็ภาษาอังกฤษเช่นกัน
"น้องเกิดมาดีจริงๆเลยนะคะ พ่อก็หล่อ
แม่ก็สวย ขอตัวก่อนนะคะ"หลังจากพยาบาล
พูดจบก็ชิงเดินหนีออกจากห้องทันที ปล่อย
ไก่ให้หนูนางงในงง
"คุณเป็ใครคะ เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า
คะ ฉันว่าคุณเข้าห้องผิดแน่เลย"หนูนาถาม
ชายหนุ่มภาษาอังกฤษ
"ผมไม่ได้เข้าห้องผิดครับ"ราฟตอบกลับ
ภาษาไทยอย่างชัดเจน
"คุณพูดไทยได้"
"ครับ ผมบอกแล้วไงลูกหนูมีเชื้อไทย
อิตาลี จีน"
"คุณเป็ลูกครึ่งไทย อิตาลี จีนหรอ"
"ครับ"
"คุณรู้ได้ไงว่าลูกของฉันมีเชื้ออะไรบ้าง"
":)"
"หรือว่าคุณคือ..."
"ครับ ถามที่คุณคิด"
"ไอ้สารเลว!!!!"
นี่คือคำพูดแรกที่เธอสบทออกมา ใช่ เธอ
แค้นมาตลอดเธอต้องเครียดขนาดไหนต้อง
เอาชีวิตรอดในแต่ละวันอย่างลำบากแสนเข็ญ
เธอต้องอุ้มท้องไปด้วย ทำงานไปด้วยแถม
ต้องมาตอบคำถามจุกจิกของแฟนคลับ(พี่ป้า
น้าอาข้างบ้าน) ที่แสนสุดแสนเป็ห่วงเธอ
แล้วมาอยู่ๆก็โผขึ้นมาเป็ศพขึ้นอืดแบบนี้ จะ
มาซึ่งลูกหนูหรอ ฝันไปเถอะว่าเธอจะยอม
คิดจะชุบมือเปิบแบบนี้แม่จะฆ่าให้ตายเลยไอ้
พวกผู้ชายเห็นแก่ได้แบบนี้
"สาวน้อย ใจเย็นสิ เดียวน้องที่เฝ้าก็ตื่น
หรอก"ชายหนุ่มกล่าวออกมาพร้อมส่งสายตา
เพื่อสื่อไปยังคนที่นอนหลับลึกอยู่
"ตื่นก็ดีสิ จะได้ช่วยฉันไล่นายไง"หญิงสาว
ยังคงกัดฟันพูดเพื่อไม่ให้ลูกหนูตื่นขึ้นมา
เพราะเสียงเธอ
"จัยๆ ไม่ดีนะสาวน้อย ถ้ายัยนั้นตื่นขึ้นมา
แล้วเจอของดี เดียวเป็ตากุ้งยิงเอาน้า"
"ไอ้คนทะลึง"
"ทะลึงกับเมียคนเดียวอะจ๊ะ"
"ใครเมียคุณฮะ"
"ก็เธอไง หนูนา ราชราภา วิลเลี่ยม" หนู
นาเอะใจเล็กน้อย ทำไมรู้จักชื่อเราอะ วิลเลี่ยม
วิลเลออะไรกัน หมอนี่มั่วจริงๆ
"นามสกุลของฉันแค่ราชราภาเท่านั้น
นายไม่ต้องเติม!!!"
"นี่นามสกุลสามีของคุณนะครับ"
"ฉันไม่มีสามียะ"
"แล้วที่คุณอุ้มอยู่ละ คุณทำคนเดียวหรอ"
"เื่ของฉัน"
"เื่ของคุณก็คือเื่ของผม"
"นายอย่ามามั่วนะ คนอย่างนายหน้าตาก็
ดี อย่ามาละลานคนอื่นเลย ขอร้องล่ะ"
"คุณไม่ใช่คนอื่นนะ"
"ถ้าคุณไม่ออกไปฉันเรียกพวกหมอมา
แน่"
"พวกนั้นไม่ขึ้นมาหรอก"
"ทำไม?"
"มันเป็คำสั่งผมไงละครับ ที่รัก"
"พวกเขาไม่ได้เป็ลูกน้องคุณนะ "
"พวกนั้นไม่ได้เป็ลูกน้องของผมหหรอก
แต่ผมเป็ผู้สนับสนุนโรงพยาบาลนี้ไงละแถม
เป็หุ้นส่วนใหญ่ด้วยสิ"
"ไอ้พวกชอบใช้อำนาจ"
"ก็นะ"
"คุณออกไปเดียวนี้เลยนะ แพนตื่นสิ
แพน"
ในเมื่อเธอสู้อะไรเขาไม่ได้ เธอก็เรียนสาว
รุ่นน้องให้ช่วยทันทีถึงแม้จะเป็บาปที่เธอ
ปลุกให้แพนตื่นมารับมือกับผู้ชายโรคจิต
แพนสาวน้อยเริ่มตื่นขึ้นแบบสะลึมสะลือ
ตื่นยังไม่เต็มตา สายตาของสาวน้อยกำลัง
ปรับให้อยู่ในภาพสายตาปกติ แต่อยู่ๆมีร่าง
ใหญ่ร่างนึงเข้ามาพร้อมกับผ้าประกบปาก
ของเธอทันที
หนูนาที่เห็นเหตุการณ์ั้แ่เธอปลุก
แพนให้ช่วยรบปรบมือกับชายแปลกหน้าที่มา
อ้างเป็พ่อของลูกหนู สิ้นคำเรียกเพื่อให้แพน
ตื่น ชายอีกคนเข้ามาในห้องพักฟื้นห้องของ
เธอทันที เขาตรงไปหาแพนแล้วโปะยาสลบลง
ดวงหน้าของแพน เขาอุ้มแพนออกจากห้อง
โดยไม่สนใจเสียงเรียกขอความช่วยเหลือของ
หนูนา
"ช่วยด้วย!! ช่วยด้วย มีคนลักพาตัวน้อง
ฉันไป ช่วยด้วย!!" หนูนาร้องะโเสียงดัง
ลั่นเมื่อเธอเห็นคนอุ้มแพนไปต่อหน้าต่อตา
"ร้องไปก็แค่นั้นจ๊ะที่รัก มันแค่พาสาว
น้อยไปนอนพักเฉยๆ ไม่ต้องห่วงหรอกจ๊ะ"หนู
นาหันไปมองเขาตาแข็ง ตอนนี้เธอกระชาก
สายน้ำเกลือพร้อมอุ้มลูกน้อยเข้าอก แต่ติดที่
ว่าเธอผ่าคลอดลูกทำให้ผ่ายังไม่สมานดี เธอ
จึงเจ็บแผลทำให้เธอนั่งลงกับเตียงทันที ราฟ
เห็นการกระทำของหญิงสาวแล้ว ตอนแรก
เขาจะห้ามไม่ให้เธอกระชากน้ำเกลือแต่ไม่ทัน
สายตายังคงมองยัยหนูตัวน้อย แต่พอเห็น
เธอนั่งลงกับเตียงต่อเขาเลยไม่ไปประงบ
ประคองปล่อยให้เธอสิ้นฤทธิ์ไปก่อน ถ้าเขา
เข้าไปช่วยเธอตอนนี้ เขาอาจจะโดนเธอเล่น
งานก็ได้
"ไม่ห่วงกับผีละชิ หมอนั้นพวกเดียวกับ
คุณใช่ไหม"
"นั้นลูกน้องผมนะครับ เรียกเหมือนผม
เป็พวกจิ๊กโก๋เลย"เขาตอบหนูนาพลางหลุด
ขำออกมา แต่งตัวดีขนาดนี้ หน้าฝรั่งแบบนี้
ยังจับเขาเปรียบเทียบกับจิ๊กโก๋ปลายแถวสะ
ได้
"พวกคุณมาวุ่นวายกับชีวิตฉันทำไม"
เธอถามออกมาอย่างเหนื่อยใจ แต่เธอยัง
คงส่องสายตาไปนอกประตู ลูกหนูที่อยู่ใน
อ้อมอกของหนูนายังคงหลับต่อไปไม่มีท่าที
ต่อตื่นแถมยังนอนยิ้มตลอด
"ผมบอกแล้วว่า ผมคือพ่อของลูกหนู"
"คุณรู้ชื่อลูกฉันได้ไง"หนูนาถามขึ้นมา
ทันที เธอตั้งชื่อลูกยังไม่ถึงชั่วโมงเลย ทำไม
เขาถึงรู้ได้เขาเป็ใครกันแน่
"นั้นก็ลูกผมนะ ผมเป็คนทำมากับมือ"
"โรคจิต"
"ถ้าคุณไม่เชื่อตรวจดีเอ็นเอได้นะ"ชาย
หนุ่มเลือกวิธีให้หนูนากับลูกผูกมัดกับเขา มัน
อาจจะเป็วิธีที่เฉยเล็กน้อยแต่มันสามารถพิสู
ทธิ์ความเป็พ่อลูกได้เป็อย่างดี ถึงไม่หา
หลักฐานลูกหนูก็เป็ลูกสาวของเขาอยู่ดี
เพราะเขาเป็คนทำให้เด็กคนนี้เกิดมา
"ฉันไม่ตรวจ!!"หนูนาไม่ยอมเื่อะไร
จะเอาเส้นผมน้อยๆ เืน้อยๆของลูกเธอไป
ลูกพึ่งเกิดนะ!!!
"ถ้างั้นคุณคงต้องอยู่กับผมละนะ"
"ทำไมฉันต้องอยู่กับคุณ"หนูนาเลิกคิ้ว
เล็กน้อย
"คุณเป็เมียผมไง"
"คุณเพ้อรึเปล่า"
"คุณกล้าให้ลูกหนูไปตรวจดีเอ็นเอกับผม
ก็จะยอมตามที่คุณเสนอยกเว้นแต่งงาน!!"
"ทางเราเก็บตัวอย่างของคุณราฟ
เรียบร้อยแล้วคะ"
"ออคะ"
ชื่อราฟหรอ น่าจะชื่อยีราฟมากกว่านะ
ตัวยาวขนาดนั้น
"ชื่อผมเพราะไหมครับ"ราฟถามกลับเมื่อ
เขาเห็นสายตาของหญิงสาวจ้องมองเขาอย่าง
พิจารณาในขณะที่เธอเองกล่อมลูกหนูไปด้วย
"ฉันไม่ได้ใส่ใจชื่อคุณซะหน่อย"
"ใส่ใจสักนิดสิคุณ ครอบครัวผมไม่
ธรรมดานะครับ"
"ฉันไม่ได้อยากรู้"
"ผมอยากบอก ผมชื่อราฟ วิลเลี่ยม เป็
ลูกครึ่งอิตาลี ไทย จีน โรงพยาบาลแห่งนี้ผม
เป็คนสนับสนุนอยู่"ราฟแนะนำตัวเองอย่าง
เป็ทางการถึงแม้แม่ของลูกของเขาจะไม่ได้
อยากรู้ตามที่ปากของเธอกล่าวก็ตาม
"เ้าหน้าที่ที่นี้ก็พวกของคุณนะซิ"
ชายหนุ่มพยักหน้าตอบรับคำถามของ
หญิงสาว มัมของเขาช่างมีความคิดกว้างไกล
จริงๆ สนับสนุนโรงพยาบาลที่ว่าที่ลูกสะใภ้
รักษาตัวได้อย่างเหมาะเจาะ เหมือนดังพรม
หมณ์ลิขิต
"ฉันไม่ให้ตรวจดีเอ็นเอแล้ว"หญิงสาวใจ
กระตุกวาปทันที ถ้าที่นี้เป็โรงพยาบาลที่เขา
ดูแลอยู่จริง เ้าหน้าที่ของที่นี้ก็ไม่ต่างกับลูก
น้องของเขา ถ้าเขาไม่ใช่พ่อของลูกหนูล่ะ ถ้า
เขาปลอมเอกสารล่ะ เธอจะทำไง
"อ้าวคุณ คุณไม่ต้องห่วงหรอกนะ ผม
ไม่ใช่วิธีสกปรกหรอกน่า"
"ฉันจะรู้ได้ไงล่ะ คุณอำนาจเยอะนิ ฉัน
ไมาเสี่ยง"
"ผมไม่ใช่คนกะล่อนนะคุณ"
"งั้นก็พาคนของฉันคืนฉันสิ"หนูนาเสนอ
พร้อมขอคนของเธอคืนมา
"ผมจะคืนให้จนกว่าคุณจะเลิกระแวง
ผม"ราฟเดินเข้าใกล้หนูนามากขึ้นทำให้หนูนา
ขยิบหนีพร้อมลูกน้อยแแม้จะอยู่บนเตียง
"ผมไม่ทำอะไรคุณแน่นอน ผม
สัญญา"ชายหนุ่มยื่นหน้าเขาหาหญิงสาว
หน้าตาของเขาเข้ามาใกล้เธอทำให้เธอเห็นถึง
ความสะอาด สะอ้าน เขาสะอาดกว่าเราอีกอะ
หน้าของหนูนาเห้อแดงออกมาเพราะความ
เป็ คนอะไรหน้าตาดีอะ ถึงแม้ว่าลูกสาวของ
เธอจะคล้ายกับเขามาก แต่พวกฝรั่งก็หน้าตา
คล้ายๆกันอยู่แล้ว แต่รอบนี้ทำให้ใจเต้นแรง
จัง
"ผลตรวจต้องรออีกสักระยะประมาณ3-
4วัน ระหว่างนั้นผมจะเป็คนดูแลคุณกับลูก
"ฉันดูแลตัวเองได้"
"ผมอยากทำหน้าที่พ่อของลูกที่ดี"ราฟ
พูดมากจากใจจริง ถึงแม้ไม่มีใบตรวจดีเอ็นเอ
เขาก็ยืนยันว่าหนูน้อยคนนี้เป็ลูกของเขา
จริงๆ ทั้งหน้าตาถอดแบบมาขนาดนั้น ถ้ามัม
ริวเดลมาเห็นก็พูดเสียงเดียวกันว่าเป็ลูกของ
เขาแน่นอน
"ฉันไม่้า ถ้าคุณมีหลักฐานเมื่อไหร่
ค่อยเข้ามาในชีวิตลูก"
"โอ้หนูนา" ราฟโอดครวญทันที
"คุณรู้ชื่อฉันได้ไง คุณมีอำนาจถึงขนาด
สืบชื่อของฉันเลยหรอ"หนูนาเอะใจทันที
ั้แ่คุยกับเขามาเธอยังไม่ได้บอกชื่อเธอเลย
มีแต่เขาแนะนำตัวเอง จะเป็พ่อของลูกเธอ
ท่าเดียว เขารู้ได้ไง
"มันเป็เื่เล็กๆ น้อยๆ "
"มันไม่เล็กน้อยสำหรับฉัน คุณก้าวกาย
ครอบครัวฉันมากไปแล้วนะ!!! "
"อย่าเสียงดังสิหนูนา เดียวลูกตื่น"
375
