ตอนพิเศษ 7 / หวงคนเถื่อน
ไม่ว่าวันคืนไหน เดือนปีไหน ไลลาก็ยัง ‘หวง’สามีเสมอ
แถมยังรู้สึกหวงหนักกว่าเก่าด้วยซ้ำ
แต่ก็นั่นแหละ...สามีเองก็เช่นกัน ทั้งหวง รักและหลงหล่อนไม่แพ้กัน
เหมือนคืนนี้ แม้เบื้องนอกผืนฟ้ากลางไร่กุหลาบกว้างจะมีดาวเด่นดารดาษส่องแสงสกาวไปทั่วผืน แต่ภายในห้องนอนชั้นบนของบ้านสิ่งที่สุกสว่างกว่าดาวทุกดวงก็คือ ‘น้องหมอก’
เด็กชายตัวน้อยที่นอนอยู่ในเปล มีชื่อเล่นว่าหมอกเพื่อให้คล้องกับคนพี่ ‘น้องเมฆ’ ช่างเป็นดาวในใจของคนเป็นพ่อแม่ได้ดีเหมือนประโยคที่ว่าลูกก็คือ...โซ่ทองคล้องใจ
ไลลามองหน้าลูกน้อยที่นอนหลับตาพริ้มขณะที่เด็กชายเมฆยืนเกาะขอบเปลอยู่ใกล้ๆ
“มะไหร่น้องหมอกจะมาวิ่งไล่จับกะเมฆได้ค้าบแม่ลา”
“ไม่นานหรอกลูก”
“แม่ลาว่าน้องหมอกจะน่ารักเหมือนเมฆมั้ยค้าบ”
“ลูกแม่น่ารักทั้งคู่อยู่แล้วแน่นอนจ้ะ”
หล่อนดึงเด็กชายมาสวมกอดพลางลูบมือวางเส้นผมอ่อนนุ่มไปมา...เข้าใจดีว่าเด็กวัยนี้ช่างซักถามและหล่อนไม่คร้านที่จะตอบสักข้อ ถามอะไรมา ตอบกลับเสมอ
“ว่าแต่พ่อภูไปคุยโทรศัพท์กะใคร รู้มั้ยลูก”
จู่ๆหล่อนก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าสามีรับโทรศัพท์ใครสักคนแล้วเดินออกไปจากห้องนอน...ขณะที่พ่อของหล่อนโทรศัพท์มาหาเมื่อสิบนาทีก่อนเพื่อถามไถ่ข่าวคราวของหลานตัวเล็กและรับปากว่าอีกไม่กี่วันจะขึ้นมาหาเพื่อเยี่ยมเยียน
เด็กชายตัวน้อยทำท่านึก กำลังจะพูดก็เป็นจังหวะเดียวกับที่สามีเปิดประตูห้อง กลับเข้ามา
“พ่อภูไปคุยทอสับกะสาวที่หนายมาค้าบ”
ไลลาจึงยิ้มกริ่มที่มีตัวแทนแสดงความหวงให้เสร็จสรรพ ส่วนหล่อนก็มีหน้าที่รอฟัง แต่คนที่ถูกถามกลับปรายตามายังหล่อนย่อตัวลง หยิกแก้มลูกชายเบาๆด้วยความเอ็นดู
“ใครน้อ ขี้สงสัยขนาดนี้”
ดูเอาเถอะ! ปากก็ถามลูก แต่กลับส่งสายตามาตั้งคำถามทางหล่อน
“ว่าไงค้าบ”
พอโดนถามย้ำ คนเป็นพ่อจึงบอกลูกชาย“โทร.คุยกับคุณปู่คุณย่าไงครับ”
ได้ยินแค่นั้นหล่อนก็คลายกังวลเพราะอาการหวงไม่เข้าเรื่องนี่แหละ กลายเป็นโรคระแวงสามีในตอนที่กำลังตั้งครรภ์ไม่วายเว้นทั้งที่ไม่มีวี่แววว่าเขาจะเจ้าชู้นอกใจแต่อย่างใด
ซึ่งตอนนี้อาการหวงสามียังไม่หายดี
“แม่ของคุณว่ายังไงบ้างคะ”
“ท่านบอกว่าพรุ่งนี้จะแวะมาเยี่ยมหลานน่ะครับ”
เท่านั้นหล่อนก็เสเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น จนกระทั่งได้เวลาที่ลูกชายคนโตอย่างน้องเมฆต้องเข้านอน...หล่อนจึงอาสาไปส่งเด็กชายกล่อมอยู่ห้านาทีก็หลับปุ๋ย พอกลับมาห้องของตัวเอง ก็พบว่าสามีนอนราบอยู่บนเตียงหลับตาสนิท ได้ยินเสียงหายใจแผ่วเบาเสียแล้ว
ไลลาก้มมองหน้าลูกชายในเปล...สลับกับมองหน้าสามีแล้วก็ยิ้มบางๆอย่างสุขใจ
หล่อนปิดไฟกลางห้อง เหลือเพียงโคมไฟหัวเตียงแล้วค่อยๆเอนหลังลงบนเตียงให้เบาที่สุดเกรงว่าสามีจะตื่น...แต่ดูเหมือนหล่อนจะโดนต้มเสียแล้ว เมื่อเขาสวมกอดหมับแล้วรุนหลังของหล่อนจนแนบชิดแผ่นอกกว้างของเขาจนสัมผัสได้ถึงกระไอร้อนที่แผ่กระจายมาจากร่างกายกำยำที่ดูเหมือนจะอวลอุ่นไม่เบา
ที่สำคัญ เขาไม่ได้หลับเพราะความแข็งขึงที่ซุกซ่อนตัวอยู่!
“รู้มั้ยผมทรมานแค่ไหนตอนที่คุณกำลังท้องลูกของเรา ผมอดไปทุกอย่าง อยากกอดก็ทำไม่ได้อยากจูบก็ทำไม่ได้ ก็เพราะอาการเหม็นผมนั่นแหละ”
แล้วเขาก็ซุกปลายจมูกลงบนลาดไหล่ของหล่อนสูดชื่นกลิ่นหอมของผิวเนื้อละมุน
“แล้วไงคะ”
หล่อนแกล้งยียวนไปอย่างนั้นเอง
“ไม่รู้แหละตอนนี้ผมจะขอทบต้นทบดอกละนะ”
“ฮื้อ...”
“ตั้งสามเดือนหลังจากคุณคลอดลูกแล้วน้า...เมียจ๋าผมหิว ผมอยากกินตับ”
“ว่าไงนะคะ”
พอรู้ว่าเขากำลังต้องการอะไรหล่อนก็ยิ่งอยากแกล้งให้เขาคลั่ง
“ผัว...” เขากระซิบข้างหู “ผัวเสี้ยนน่ะ”
หล่อนถูกรั้งตัวให้หันหน้ากลับเข้ามาหา
“อยากทำอะไรก็ทำสิคะฉันไม่ได้บอกว่าไม่อนุญาตซะหน่อย”
เมื่อไฟเขียว...เขาก็เริ่มรุกด้วยการตะโบมโลมไล้ปรนเปรอจูบไม่ยั้งทีเดียว
หล่อนรู้...ว่าเขารักหล่อนมากแค่ไหน
และหล่อนก็รู้อีก...อย่างไรเรื่องเซ็กส์ก็เป็นส่วนประกอบหนึ่งในการครองคู่ชีวิต
มีหลายคนเคยบอก เมื่อได้ครอบครองเราก็จะหวงแหนมากขึ้น...และแน่นอน หล่อนไม่เคยต้องการให้อาการ ‘หวง’ นั้นลดลงเลย เพราะยิ่งหวงก็แปลว่ายิ่งรักต่างคนต่างรู้ว่าขอบเขตของการหวงกันควรอยู่ในระยะไหน
หล่อนจึงบอกตัวเองว่าหล่อนชอบที่จะ ‘หวง’ สามี
หวงคนเถื่อนคนนี้ไปตลอดชีวิต
///////////////////////////////////////