ชีวิตต่อจากนี้
"เ้ารอง เป็ไงบ้าง"คนเป็พ่ออย่างปู่ฟ่านเข้าไปถามไถ่อาการลูกชายตนเมื่อเห็นอีกฝ่ายพยายามลุกขึ้นมานั่ง
"ผม..ผมไม่เป็ไรครับ" พ่อของเกรซที่เข้ามาอยู่ในร่างฟ่านเจียนโจวมองสำรวจไปยังพ่อของร่างนี้เป็ชายแก่ค่อนข้างผอมสีผิวเข้ม
"ดีแล้วน้องรองที่ไม่เป็อะไรมาก ยิ่งตอนนี้พวกเรายิ่งต้องประหยัด"สะใภ้ใหญ่อย่างปี๋ซินอี๋พูดขึ้น เงินที่สามีส่งมาให้แม่สามีก็เก็บเข้าตัวเองจะใช้จะจ่ายอะไรก็ต้องขอเงินมันเลยไม่ค่อยลงมาถึงเธอเลย อีกอย่างเมื่อไม่นานมานี้ก็จ่ายเงินค่าอุปกรณ์การเรียนน้องสี่ไปไม่ใช่น้อย
"ผีเจาะปากเธอมาพูดเหรอไง!!"ปู่ฟ่านหันไปตวาดเมื่อได้ยินเื่ไม่เข้าหูตน สะใภ้ใหญ่โดนตวาดใส่ก็หุบปากทันที
"พอกันได้แล้ว"ย่าฟ่านห้ามสามีตนก่อน
"เ้ารองแกหย่ากับนังกู่เย่อเล่อเถอะครั้งนี้มันทำแกเกือบตายไม่แน่ครั้งหน้าแกได้ตายจริงๆแน่ ไหนๆหัวหน้าหมู่บ้านก็อยู่ที่นี้แล้ว"ย่าฟ่านบอกลูกคนรองตน นางไม่ชอบสะใภ้คนนี้ยิ่งนักทำให้เ้ารองไม่ได้แต่งงานกับลูกสาวหัวหน้าฝ่ายผลิตแล้วยังทำให้ลูกชายนางเป็แบบนี้อีก
"ป้าฟ่านใจเย็นก่อนเถอะ ถ้าทั้งสองหย่าไปแล้วฟ่านหลิ่งซางจะเป็ไงล่ะคิดถึงใจเด็น้อยด้วยอย่าให้อารมณ์นำพาเลย"หัวหน้าหมู่บ้านเตือนป้าฟ่านแก แต่ดูเหมือนว่าคนแก่อย่างแกจะไม่สนใจคำพูดอีกฝ่าย
"จริงด้วยพี่รอง หย่ากับนังกู่เย่อเล่อแล้วไปแต่งงานกับพี่ซูเหวินเถอะ พี่ก็รู้ว่าพี่ซูเหวินยังรอพี่อยู่"ฟ่านถิงถิงเห็นด้วยกับแม่ตน ตัวเธอนั่นไม่ชอบกู่เย่อเล่อเป็อย่างมากเ้าหล่อนวันๆไม่ทำอะไรเลยนอกจากอยู่เฉยๆ แล้วยังปากเสียอีก สู้พี่ซูเหวินก็ไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้วเท้าของพี่ซูเหวิน
"เ้ารองแกหย่าตามที่ฉันบอกจะไปทนใช้ชีวิตที่ไม่มีความสุขกับมันทำไม ส่วนลูกสาวแกก็ให้แม่มันดูแลไปจะได้ไม่มีปัญหากับลูกใหม่แก"ย่าฟ่านเริ่มกดดันลูกชายรองตน
"ย่าฟ่าน!!!"ปู่ฟ่านหันไปตวาดเมียตนที่ทำอะไรไม่เข้าเื่แต่ย่าฟ่านกลับไม่สนใจเสียงสามีตนเพราะถือว่าตนเป็ใหญ่ที่สุดในบ้านตระกลูฟ่านนี้
ตัวแม่ที่เข้ามาอยู่ในร่างกู่เย่อเล่อและเกรซที่ได้ยินว่าจะให้ทั้งสองหย่ากันนี้จะจับพวกเราสามคนแยกกันทั้งๆที่พึ่งได้เจอกันอยากจะบ้าตายกับยายป้านี้เสียจริง ถ้าไม่ทำอะไรมีหวังได้โดนแยกกันแน่
"ฉันไม่หย่า!!"แม่พูดขึ้นพร้อมหันไปมองพ่อให้บอกเหมือนตน พ่อที่เห็นอย่างนั้นก็ตามน้ำไปกับภรรยาตน
"ผมก็ไม่หย่า"พ่อพูดออกไปทำให้ทุกคนใกับคำตอบโดยเฉพาะย่าฟ่าน
"เ้ารอง!! แก!!"ย่าฟ่านโกรธจนขึ้นเืหน้าชี้หน้าไปยังลูกชายตน
"ถ้าให้ผมหย่ากับเมียผม งั้นเราก็ตัดขาดกัน!!"ย่าฟ่านที่ได้ยินว่าเ้ารองจะตัดขาดก็เป็ลมล้มไปจนสะใภ้ใหญ่และฟ่านถิงถิงต้องรีบเข้าไปประคองเข้าไปในบ้าน
"เ้ารองแกพาเมียกับลูกแกกลับไปก่อนเถอะ ขอบคุณหัวหน้าโจมากเลยนะครับที่ช่วยเ้ารองกับสะใภ้รองส่วนคนอื่นๆก็กลับบ้านกลับช่องของตัวเองไปได้แล้ว"ปู่ฟ่านหันไปบอกลูกชายตนให้กลับไปก่อนขืนอยู่ต่อจนย่าฟ่านฟื้นได้สติคงได้ทะเลาะกันบ้านแตกแน่ ก่อนจะหันไปขอบคุณหัวหน้าหมู่บ้านและไล่พวกชาวบ้านที่มาส่องเื่ของคนอื่น
ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกเดินออกมาจากบ้านฟ่านกำลังมุ่งหน้าไปยังบ้านที่อาศัยอยู่ บ้านที่อาศัยอยู่นั้นเป็บ้านของกู่เย่อเล่อเนื่องจากกู่เย่อเล่อนั้นไปอยู่บ้านฟ่านแต่มีปัญหากับแม่สามี สะใภ้ใหญ่และน้องสี่ ทำให้ฟ่านเจียนโจวตัดสินใจแยกบ้านกันอยู่จนได้มาอยู่บ้านกู่เย่อเล่อ กู่เย่อเล่อนั้นกำพร้าพ่อแม่แต่เด็กไม่มีพี่น้องมีแต่ยายแต่ยายนั่นก็ได้เสียไปเมื่อหลายปีก่อนทำให้บ้านพร้อมที่ดินตกเป็ของกู่เย่อเล่อคนเดียว บ้านที่ทั้งสามอาศัยอยู่นั้นอยู่เกือบๆท้ายหมู่บ้านทำให้ห่างจากเพื่อนบ้านพอสมควรแต่ยังมีน้ำตกและป่าเขาไม่ไกลนั้นที่พอจะให้หาของทำกินหรือเอาไปขายที่ตลาดมืดได้ ทั้งสามเดินมาได้ไกลพอสมควรก็ถึงบ้านดินมุงหลังคาด้วยไม้มีรั้วไม้ล้อมตัวบ้านและมีแปลงผักเล็กๆอยู่ข้างบ้าน
เกรซเหมือนเดินมาถึงหน้าบ้านก็ทิ้งตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง เพราะใช้แรงไปกับการเดินที่ไกลแล้วร่างนี้เหมือนจะเป็ไข้ด้วย
"เกรซ เป็ไงลูก"แม่ถามด้วยความเป็ห่วงลูกสาวตน
"หนูเหมือนจะเป็ไข้ค่ะ" พ่อจึงอุ้มลูกสาวเข้ามาในตัวบ้าน ในบ้านนี้มีห้องนอนหนึ่งห้อง ก่อนถึงห้องนอนจะเป็ที่โล่งไม่มากไว้สำหรับนั่งหรือนอนพักผ่อน ครัวและห้องน้ำจะอยู่ด้านหลังบ้าน พ่อวางเกรซลงบนตั่งไม้ไว้นั่งเล่นแม่หยิบกำไล้ไม้ของย่าจางออกมาจากเสื้อก่อนนำปรอทวัดไข้และยาพาราเซตามอลออกมาจากมิติพร้อมอาหาร แม่ทำงานวัดไข้เกรซหน้าจอแสดง 40 องศาเซลเซียส
"กินข้าวก่อนแล้วค่อยกินยานะลูก"แม่บอกเกรซก่อนจะไปจัดเตรียมอาหารที่เอาออกมาส่วนพ่อนั่นแม่ให้ไปจัดการเื่ที่หลับที่นอนเพื่อลูกสาวจะได้พักผ่อน พ่อทำการเปลี่ยนฟูกที่นอนเป็อันใหม่รวมทั้งหมอนและผ้าห่มเมื่อเสร็จแล้วจึงออกมารับประทานอาหารกันพร้อมหน้าสามคนพ่อแม่ลูก ก่อนจะให้เกรซกินยาลดไข้แล้วเข้านอนเมื่อทั้งสองเห็นลูกเข้านอนแล้วจึงออกมาคุยกันด้านนอกแทน
"เื่ของบ้านฟ่านหลังจากนี้จะเอายังไงต่อดีล่ะคุณ"แม่เปิดประเด็นขึ้นอย่างหนักใจ
"คุณ เราสามคนเข้ามาอยู่ในร่างของครอบครัวนี้แล้วชีวิตต่อจากนี้เราก็ใช้ในเส้นทางของเราอย่าลืมว่าทั้งสามคนตายไปแล้ว จะตัดขาดจากครอบครัวนั่นก็ได้ถึงมันฟังดูเหมือนเห็นแก่ตัวก็ตาม "พ่อหันไปจับไหล่ทั้งสองข้างของภรรยา
"ฉันก็ขอให้มันง่ายอย่างที่คุณพูดนะ"เธอคิดว่าเื่นี้คงไม่จบง่ายๆแน่
131
