วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว

“ทำไม หวงเหรอ” วาทีทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ “แลกกันไง ผมกินน้ำในขวด คุณก็กินน้ำในแก้ว” แล้วก็กินข้าวต่อหน้าตาเฉย ทำเอามัตสยาที่จะอ้าปากเหวอได้แต่ถอนหายใจแล้วพยักหน้ารับอย่างเลี่ยงไม่ได้

             “ร้านนี้อร่อยใช้ได้เลยนะเนี่ย” วาทีเอ่ยขึ้นลอย ๆ ก่อนจะหันมามองข้าวผัดกะเพราในกล่องของมัตสยา “ข้าวกล่องคุณอร่อยไหม”

             “ค่ะ อร่อยมาก สงสัยจะได้เป็นลูกค้าประจำ” มัตสยาบอกพลางพยักหน้า

             “ขอชิมหน่อยได้ไหม”

             “เอะ!” มัตสยาหันขวับไปมองเจ้านายสลับกับข้าวกล่องอย่างลังเล และยังไม่ทันที่เธอจะได้ตัดสินใจคนขอก็เอ่ยแทรกขึ้น “ขอโทษที ไม่เป็นไร”            

“มัทไม่ได้หวงนะคะ แค่ตกใจนิดหน่อยเท่านั้นเอง ชิมได้ค่ะ” มัตสยาอมยิ้มประจบ พลางเลื่อนข้าวกล่องของตัวเองไปให้วาทีที่ตอนแรกหันมามองเธออย่างกับเด็กที่อยากกินแต่ไม่กล้ากิน เมื่อเธอพยักหน้าย้ำ เขาเลยตักใส่ปาก

“อร่อย ร้านไหน”

“ร้านนั้นไงคะ ที่บอสซื้อลูกโป่งฝากน้องของขวัญไงคะ” มัตสยาที่ตอนนี้ดึงข้าวกล่องกลับมาไว้ตรงหน้าตัวเองแล้วพูดไปกินไป

“ไว้คราวหน้าถ้าคุณกินอะไรก็ซื้อมาให้ผมด้วยละกันจะได้ไม่ต้องรอนาน ว่าคุณจะชิมต้มยำผมไหม”

มัตสยามองกับข้าวที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้าแล้วเลื่อนมันกลับ “ไม่ดีกว่าค่ะ เกรงใจ” มัตสยายิ้มบาง ๆ “เรารีบกินดีกว่านะคะ บอสบอกว่าจะรีบทำงานไม่ใช่เหรอคะ”

             “ตอนกินข้าวผมไม่รีบนะ เพราะถือว่าเป็นการพักไปในตัว”

             คำตอบนั้นทำเอามัตสยาถึงกับเอียงหน้ามองเจ้านายอย่างแปลกใจ วันนี้วันอะไรทำไมเขาถึงชอบพูดอะไรแปลก ๆ ไม่เหมือนกับบอสที่เธอเคยรู้จัก แต่ก็ช่างเถอะ เขาคงทำงานมากไปเลยเพี้ยนล่ะมั้ง

             “แต่มัทอิ่มแล้ว ถ้าบอสกินเสร็จแล้วเรียกนะคะ ขอโทรกลับบ้านแป๊บหนึ่งค่ะ” มัตสยาเก็บกล่องข้าวที่กินจนเกลี้ยงใส่ถุงยกน้ำในแก้วขึ้นดื่ม และกำลังจะลุก แต่เจ้านายที่เพิ่งพูดไปหยก ๆ ว่าไม่รีบก็วางช้อนยกน้ำในขวดขึ้นดื่ม

             “ผมก็อิ่มแล้ว”

             “อ้าว ไหนบอกไม่รีบไงคะ” มัตสยาถามอย่างงง ๆ

             “ผมต้องทำงาน” วาทีบอกก่อนจะลุกขึ้นเดินกลับไปที่นั่งที่โต๊ะทำงานทันที

             “แต่...” มัตสยาอยากจะแย้ง เพราะเรื่องไม่รีบเขาพูดเอง แต่พอมาตอนนี้บอกรีบ คืออะไร วันนี้เจ้านายของเธอเป็นไบโพล่าหรือไง แต่ก็โดนอีกฝ่ายถามแทรกขึ้นมาก่อน “แต่อะไร” ด้วยน้ำเสียงที่เข้มและสายตาที่ชวนให้รู้สึกแปลก ๆ นั้นทำให้มัตสยาส่ายหน้าหวือ “เปล่าค่ะ แค่คิดว่าบางทีบอสน่าจะหาเวลาพักบ้างนะคะ ทำงานหนักทุกวันเลย” แต่ก็ไม่วายแนะนำ เพราะคิดว่าสาเหตุอาจจะเกิดจากสิ่งนี้

             “งั้นหาคุณเลขาหาเวลาว่างให้หน่อยสิ” วาทีวางปากกายกมือขึ้นค้ำคางมองเลขาฯ สาวที่เก็บโต๊ะอยู่พร้อมกับเลิกคิ้ว

             “ช่วงนี้ไม่มีเลยค่ะ” มัตสยายิ้มแหย ๆ เพราะตัวเองเพิ่งแนะนำ ทั้งที่รู้ตารางงานที่แสนจะแน่นเอี๊ยดของชายหนุ่มดี ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าช่วงว่างนั้นมันมีอยู่จริง แต่ต้องรออีกเป็นอาทิตย์ “แต่วันศุกร์หน้าบอสต้องบินไปคุยสัญญากับลูกค้า เสาร์อาทิตย์ก็ถือโอกาสพักผ่อนด้วยเลยสิคะ”

             “เอาไว้ผมดูอีกทีแล้วกัน” พูดจบก็ก้มหน้าเปิดแฟ้มและเข้าสู่โหมดทำงานทันที ด้านมัตสยาก็เก็บโต๊ะแล้วเดินออกจากห้องไป ครู่หนึ่งก็กลับเข้ามาอีกครั้ง