ลิขิตฟ้าให้มารัก

52.....

        นัฏนรีขอให้ป้าสมใจทำผัดไทกุ้งสดและขนมจีนน้ำยาไว้เป็นมื้อกลางวันสำหรับเพื่อน ๆที่จะมาหาที่บ้านในวันนี้ถือเป็นการรวมเพื่อนได้ครบเซ็ทแถมยังมีเพื่อนใหม่อย่างปัญจพลและเอมี่มาร่วมด้วย 

        สิปปกรมาถึงเป็นคนแรกพร้อมด้วยเอมี่กับเจ้าหมีพูพอเจ้าหมีพูลงจากรถของสิปปกร ก็รีบวิ่งเห่าด้วยความดีใจเข้าไปหานัฏนรีทันทีซึ่งเธอก็ก้มลงไปอุ้มเจ้าหมีพูเอาไว้

        “คิดถึงหมีพูที่สุดเลยรู้ไหม..จากกันแค่คืนเดียวฉันเง้าเหงารู้ไหมหมีพู”

        นัฏนรีพูดพร้อมกับกอดหมีพูแนบอกส่วนเจ้าหมีพูก็ไม่น้อยหน้าแสดงความรักด้วยการแนบตัวเข้าไปในอ้อมกอดของหญิงสาวส่งเสียงครางหงิงๆ ให้รับรู้ ในขณะที่สิปปกรมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกซาบซึ้งระคนสงสารเห็นใจชวินที่ต้องมาอยู่ในสภาพของเจ้าหมีพูเช่นนี้และอยากจะบอกความจริงให้กับนัฏนรีรับรู้ ว่าเจ้าหมีพูก็คือชวินกลับชาติมาเกิดแต่เขาก็ต้องเก็บงำความลับนี้เอาไว้ก่อน

        “จะไม่แนะนำให้เอมี่รู้จักกับพี่ดรีมคนสวยก่อนหรือไงคะพี่ปอนด์ขา..”

        เอมี่รีบพูดแทรกขึ้นเมื่อเห็นว่าสิปปกรมัวแต่จ้องมองนัฏนรีกับเจ้าหมีพูด้วยแววตาซาบซึ้งจนเป็นที่ขัดหูขัดตาของเอมี่แต่เอมี่ก็สามารถปั้นหน้าให้ดูชื่นมื่นได้ทั้งที่ในใจเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยานัฏนรีจนเทบจะอกระเบิดอยู่แล้ว

        “โอ๊ะ..ลืมไปเอมี่จ๊ะนี่แหละพี่ดรีม..แล้วนี่เอมี่ลูกสาวของคุณป้าศศิธรที่ปอนด์เล่าให้ฟังไงจ๊ะดรีม”

        เอมี่รีบยกมือไหว้อย่างอ่อนน้อม นัฏนรีพยักหน้ารับแทนเนื่องจากมือยังอุ้มเจ้าหมีพูอยู่แต่ก็ส่งยิ้มอ่อนโยนให้ไป

        “พี่ดรีมสวยน่ารักกว่าในรูปอีกนะคะเนี่ย”

        เอมี่กล่าวชมต่อหน้าแต่นัฏนรีเพียงแค่ยิ้มรับเท่านั้น ส่วนเจ้าหมีพูกลับเห่าเตือนนัฏนรีสามครั้งติด ๆกันจนเธอแปลกใจ

        “อย่าไปเชื่อนะดรีม..ยัยเด็กนี่ร้ายจะตายมันหน้าไหว้หลังหลอกทำปากหวานไปยังงั้นแหละ”

        ชวินร่างหมีพูเห่าบอกเช่นนั้น แต่นัฏนรีไม่มีทางที่จะเข้าใจภาษาของหมีพูได้เลย

        “อุ๊ย!หมีพูก็เห็นด้วยกับเอมี่..จริงไหมจ๊ะหมีพู”

        เอมีถือโอกาสหาพวกหันไปยิ้มหวานกับหมีพูแต่หมีพู กลับยื่นหน้าไปเห่าแบบกระโชกโฮกฮากเข้าใส่ให้รู้ว่าแม่สาวน้อยเอมี่เป็นตัวอันตรายแค่ไหน

        “ไม่เอานะหมีพู อย่าเสียมารยาทกับแขกสิจ๊ะ..”

        นัฏนรีเอ็ดเบา ๆ ทำให้หมีพูยอมหยุดเห่าไปได้

        “เห็นแก่ดรีมหรอกนะไม่งั้นจะกระโดดกัดปากยัยเด็กแสบนี่ ให้พูดไม่ได้เลย”

        ชวินร่างหมีพูได้แต่ครุ่นคิด

        “วันนี้คุณพีเจ.จะพาลูก ๆของเจ้าดุ๊กดิ๊กมาที่นี่ ดรีมก็เลยโทรชวนยัยยากับยัยลิลลี่มาด้วย เพราะเห็นว่าวันนี้เป็นวันหยุดประเดี๋ยวพวกเขาก็คงจะมากัน”

        นัฏนรีบอกสิปปกรให้รับรู้

        “ดีเลยจะได้อยู่กันครบเซ็ท”

        สิปปกรบอกยิ้ม ๆมองไปที่เพื่อนในร่างของสุนัขหมีพูเหมือนจะให้ได้ร่วมยินดีด้วย

        “ถ้ามีวินอยู่ด้วยก็คงจะดีนะ..”

        นัฏนรีพูดขึ้นด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

        “ถึงไม่มีพี่วิน..แต่พี่ดรีมก็ยังมีพี่ปอนด์เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดนะคะ”

        เอมี่รีบถือโอกาสพูดปลอบใจนัฏนรีเพราะหวังผลว่าคำพูดนี้จะสร้างความพอใจให้กับ

สิปปกรได้ด้วย

        “เอ๊ะ..น้องเอมี่รู้เรื่องวินด้วยหรือจ๊ะ”

        นัฏนรีหันไปมองหน้าเอมี่ด้วยความแปลกใจก่อนจะหันไปมองที่สิปปกรเป็นเชิงตั้งคำถามแต่สิปปกรรีบส่ายหน้า เขาเองก็ยังงงอยู่ ที่เอมี่รู้จักชวินได้อย่างไร  เขาแน่ใจว่าไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้เอมี่ฟังเลย

        “เอมี่รู้ก็จากคุณป้าผาณิตที่บ้านสวนเล่าให้ฟังค่ะเอมี่ฟังเรื่องพี่ดรีมไปร้องไห้ไปด้วยเลยค่ะ”

        นัฏนรีได้แต่พยักหน้ายิ้มน้อย ๆ เธอรู้สึกได้ว่าเด็กสาวเอมี่เป็นคนที่ช่างพูดแต่สิปปกรเริ่มรู้สึกอึดอัด เขาชักจะเห็นว่าเอมี่พูดอะไรที่ไม่ควรพูด 

        “อาจารย์อยู่หรือเปล่าจ๊ะดรีม”

        สิปปกรรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาด้วยการถามหาบิดามารดาของนัฏนรี

        “อ๋อ..อยู่ครบทั้งสองคนเลยแหละก็วันนี้วันหยุดนี่จ๊ะ”

        “งั้นปอนด์พาเอมี่ไปไหว้อาจารย์ก่อนดีกว่า”

        “อาจารย์ของพี่ดรีมกับพี่ปอนด์มาด้วยหรือคะ”

        เอมี่ถามด้วยความสงสัยนัฏนรีหันไปยิ้มกับสิปปกรด้วยความขบขันแกมเอ็นดูเอมี่

        “ท่านเป็นคุณพ่อคุณแม่ของพี่เองค่ะน้องเอมี่”

        นัฏนรีเฉลย สิปปกรก็เลยช่วยขยายความให้เอมี่ทราบว่าบิดามารดาของนัฏนรีนั้นเป็นใครมีตำแหน่งหน้าที่การงานที่ไหนเอมี่รับฟังด้วยความสนใจ และเดินตามสิปปกรเข้าไปข้างใน ส่วนนัฏนรีขอรอเพื่อนที่กำลังจะมาอยู่ที่หน้าบ้าน

        เสียงบีบแตรรถอยู่ที่รั้วหน้าบ้านทำให้นัฏนรีมองหาป้าสมใจแต่พอนึกได้ว่าป้าสมใจคงจะง่วนอยู่กับการทำอาหารในครัวเธอก็เลยปล่อยเจ้าหมีพูลงกับพื้น แล้วก็เดินไปเปิดประตูรั้วให้รถของปัญจพลวิ่งเข้ามาและเพียงไม่ถึงห้านาทีรถของไปรยาก็ตามมาติด ๆ เหมือนกับนัดกันมา

        “ที่มาถึงบ้านเธอพร้อมกันนี่ ฉันไม่ได้นัดกับคุณพีเจ.เหมือนใครบางคนหรอกนะดรีม”

        ไปรยาลงมาจากรถก็ถือโอกาสแซวลิลลี่ทันทีเมื่อเห็นลิลลี่ เดินลงจากรถมาพร้อมด้วยปัญจพล

        “ฉันก็ไม่ได้นัดกับคุณพีเจเหมือนกันย่ะ..แต่เผอิญคุณพีเจ.ต้องการความช่วยเหลือให้ฉันช่วยดูแลเจ้าสี่ตัวนี่ไง”

        ลิลลี่ รีบบอกพร้อมกับปล่อยลูกสุนัขที่อุ้มลงมาจากรถของปัญจพลจำนวนสองตัวลงกับพื้น เช่นเดียวกับปัญจพลที่ปล่อยอีกสองตัวลงไป  และทันทีที่ลูกสุนัขทั้งสี่เห็นเจ้าหมีพู ก็วิ่งเข้าไปหาทันทีเจ้าหมีพู ก็รีบวิ่งเข้าไปเห่าทักทายน้อง ๆ ก่อนจะหันไปเห่าต้อนรับไปรยา

        “ไปทำศัลยกรรมหน้าที่เกาหลีมาหรือเปล่าไปรยารู้สึกหน้าตาสวยขึ้นนะ..ได้ข่าวว่ามีหนุ่มมาติดพันใช่ไหมล่ะ”

        ชวินในร่างหมีพูเดินมาสบตาไปรยาเห่าสื่อสารแต่ไปรยาไม่เข้าใจในสิ่งที่หมีพูเห่า ทว่า..เธอก็รับรู้ได้ถึงความแสนรู้ของหมีพู

        “สวัสดีหมีพู..ฉันได้ยินกิติศัพท์ความเฉลียวฉลาดของเธอประจำเลยนะ”

        ไปรยานั่งยอง ๆ มองหน้าหมีพู ในขณะที่หมีพูขยับตัวเข้าไปซุกกับขาของไปรยาส่งเสียงครางหงุงหงิงจนไปรยาอดที่จะอุ้มขึ้นมาไม่ได้

        “ช่างประจบจริงนะหมีพู”

        ไปรยารู้สึกเอ็นดูหมีพูเป็นพิเศษ  เธอรู้สึกว่าหมีพูกำลังพยายามสื่อสารกับเธออยู่

        “ปอนด์มาแล้วใช่ไหม..”

        ลิลลี่หันไปเห็นรถที่จอดอยู่จึงถามนัฏนรีขึ้นมา

        “ใช่..พาน้องเอมี่ไปไหว้คุณพ่อคุณแม่ในบ้านน่ะ”

        “หา..ยัยเด็กเอมี่มาด้วยเหรอ”

        ลิลลี่ร้องเสียงสูง สีหน้าตกใจ

        “ทำไมต้องทำหน้าอย่างนั้นล่ะรู้จักเอมี่ด้วยเหรอ”

        นัฏนรีถามด้วยน้ำเสียงขบขัน

        “เราเคยเจอน้องเอมี่กับคุณปอนด์ที่ร้านอาหารน่ะครับคุณดรีม”

        ปัญจพลเป็นคนบอกเอง ลิลลี่หันไปมองหน้าปัญจพลด้วยความหมั่นไส้เธอคิดว่าปัญจพลต้องการที่จะทำให้สิปปกรคะแนนติดลบที่พาสาวอื่นไปทานข้าวลิลลี่คิดว่าบางที ปัญจพลอาจจะอยากได้คะแนนนิยมจากนัฏนรีก็ได้

        “อ๋อ เหรอคะ   เชิญคุณพีเจ.ข้างในเลยค่ะ”

        นัฏนรีพยักหน้ารับรู้ แล้วเชื้อเชิญแขกเข้าบ้าน

        “งั้นผมไปไหว้คุณพ่อคุณแม่ของคุณดรีมก่อนดีกว่า”

        ปัญจพล บอกพร้อมกับเดินนำหน้าลิลลี่เข้าไปในบ้านอย่างคุ้นเคยเป็นที่ขัดตาขัดใจของลิลลี่ไม่น้อยเพราะคิดว่าปัญจพลกำลังจะไปทำคะแนนเพื่อให้บิดามารดาของนัฎนรีพึงพอใจ

        ดร.นีรนุช กับ ดร.ฉันทวัฒน์ รู้สึกเอ็นดูเอมี่เป็นพิเศษด้วยท่าทางที่ดูนอบน้อมรู้จักพูดประจบเอาอกเอาใจนั่นเอง แม้กระทั่งทุกคนออกไปพูดคุยกันที่สวนหลังหลังบ้านแล้วแต่เอมี่ก็ยังสมัครใจที่จะนั่งคุยอยู่กับสองดอกเตอร์ที่ห้องรับแขก  แต่ทั้งสองสามีภรรยาไม่ทราบเลยว่าเอมี่ต้องการที่จะหาข้อมูลเกี่ยวกับลูกสาวของตัวเองมากกว่า

        “พี่ปอนด์เป็นห่วงพี่ดรีมมากเลยนะคะ..พูดถึงแต่พี่ดรีมตลอดจนเอมี่อยากจะเห็นตัวจริงพอมารู้จักกับพี่ดรีมทำให้เอมี่เข้าใจแล้วล่ะค่ะว่าทำไมพี่ปอนด์ถึงได้รักพี่ดรีมนักเพราะพี่ดรีมตัวจริงน่ารักอย่างนี้นี่เอง”

        คำพูดของเอมี่ทำให้สองสามีภรรยายิ้มด้วยความพอใจ

        “นายปอนด์เขาบอกหนูอย่างนั้นหรือว่าเขารักดรีม”

        ดร.ฉันทวัฒน์เป็นคนถามขึ้น

        “ก็ไม่ได้บอกตรง  ๆ ว่ารักพี่ดรีมหรอกค่ะ แต่เอมี่ดูจากพฤติกรรมคำพูดของพี่ปอนด์น่ะค่ะแล้วอาจารย์คิดว่าพี่ชายของเอมี่ เป็นอย่างไรบ้างคะ”

        เอมี่ถามความเห็นด้วยความอยากรู้

        “พวกเราก็ชอบปอนด์กันจ๊ะ แต่ก็ขึ้นอยู่กับพี่ดรีมเขาจะตัดสินใจเลือกใครคนเราไม่ว่าฝ่ายหญิงหรือชาย ถ้ามีโอกาสเลือกก็เลือกไปเถอะ  หาสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง เหมือนตอนที่อาจารย์ยังอยู่ในวัยสาวรุ่นเหมือนหนูนี่แหละ  ก็มีผู้ชายมาสนใจพร้อมกันหลายคน   แต่สุดท้ายอาจารย์ก็คัดเหลือสองคนคือดอกเตอร์ฉันทวัฒน์พ่อของพี่ดรีมนี่ไงจ๊ะแล้วก็อีกคนเป็นนายพัน”

        ดร.นีรนุชเล่าด้วยสีหน้ามีความสุขเอมี่รีบซักถามด้วยความสนใจทำให้ดร.นีรนุชเล่าถึงอดีตให้ฟังอย่างสนุกสนานโดยมีดร.ฉันทวัฒน์ช่วยเล่าเพิ่มเติม

        “แล้วตอนนี้พี่ดรีมมีคนที่จะเลือกไว้กี่คนคะเนี่ย”

        เอมี่ เริ่มวกเข้ามาถามในสิ่งที่อยากรู้จริงๆ หลังจากเสแสร้งทำเป็นสนใจเรื่องราวความรักของดอกเตอร์สองสามีภรรยาไปแล้ว

        “ก็มีแค่สองคนเท่าที่หนูเอมี่เห็นนั่นไงจ๊ะ”ดร.นีรนุชบอกยิ้ม ๆ

        “อุ๊ย!..สองคนเลยหรือคะ.พี่ปอนด์กับใครคะ”

        เอมี่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นที่จะได้รู้ข้อมูลใหม่เพิ่ม

        “พีเจ.ก็เป็นคู่แข่งของนายปอนด์เหมือนกันนะหนูเอมี่”

        ดร.ฉันทวัฒน์เป็นคนพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

        “ต๊าย..จริงหรือคะ เอมี่นึกว่าพี่พีเจ.เป็นแฟนกับพี่ลิลลี่ซะอีก”  เอมี่ทำตาโต

        “พี่ลิลลี่เขาเป็นลูกน้องของคุณพีเจ.ทำงานที่บริษัทคุณพีเจ.ไม่รู้ว่าลิลลี่จะเป็นแม่สื่อให้คุณพีเจ.กับพี่ดรีมด้วยหรือเปล่านะ  อันนี้หนูต้องแอบถามพี่ลิลลี่ดูก็แล้วกัน”

        ดร.นรีนุชบอก