H.D : ขโมยใจนายหน้านิ่ง NC18+

        ​

        พวกเพื่อนๆมาหาน้ำอุ่น จนตอนเย็นเพื่อนๆผมกลับไป ผมอยู่นอนเฝ้าน้ำอุ่น

        เช้าวันต่อมา

        "คิมแม่เอาเสื้อผ้ามาให้ ไปอาบน้ำซะลูก" แม่ผมมาแต่เช้า เอาชุดนักศึกษาและชุดนอนคืนนี้มาให้ผม

        "ขอบคุณครับ" ผมรับและไปอาบน้ำแต่งตัว

        "ไปเรียนเลยลูก เดี๋ยวพ่อและแม่จะอยู่เฝ้าให้เอง" พ่อผมเอ่ยขึ้นเมื่อผมเดินออกมาจากห้องน้ำ

        "ครับ สวัสดีครับพ่อ สวัสดีครับแม่" ผมยกมือไหว้พ่อแม่ และเดินไปที่เตียงน้ำอุ่น

        "น้ำอุ่นพี่ไปเรียนก่อนนะ เลิกเรียนแล้วพี่จะรีบมาหานะ" ผมลูบหัวเธอและพูดกับเธอ

        "..." ไร้การตอบกลับ เพราะเธอยังไม่ฟื้น

        ตอนเย็น

        "ไปอาบน้ำสิ่ตาคิม พ่อรอ" พ่อผมเอ่ยขึ้นเมื่อผมเดินเข้ามาในห้องพัก พวกเพื่อนๆผมก็มาด้วย

        "ครับ"  ผมใช้เวลาในการอาบไม่นานก็ออกมา

        "คิมกินอะไรหรือยัง" แม่ผมเอ่ยถาม

        "ยังครับแต่ซื้อมาแล้วเดี๋ยวค่อยกิน" ผมชี้ไปที่กล่องข้าว

        "พ่อและแม่กลับบ้านก่อนนะลูก พรุ่งนี้เช้าแม่จะรีบมาหา" แม่ผมเอ่ยขึ้น

        "ครับ"

        พ่อแม่ผมก็เดินออกไป พวกเพื่อนๆผมก็นั่งเล่นอยู่ด้วยกันจนถึงค่ำ เพื่อนๆถึงแยกย้ยกันกลับ

        ผมแกะกล่องข้าวและนั่งกินข้างๆเตียงน้ำอุ่น

        "พี่ซื้อข้าวมันไก่ของชอบน้ำอุ่นมากินด้วย" ผมเอ่ยขึ้น

        "..."

        "ตื่นมากินกับพี่สิ่ครับ"

        "..."

        "ไม่ยอมตื่นก็อดไปนะคนสวย แต่เดี๋ยวพี่จะกินเผื่อ"

        "..."

        ผมกินข้าวเสร็จ ก็นั่งอ่านหนังสือจนถึงเวลา3ทุ่ม

        "น้ำอุ่นวิชานี้โคตรยากอ่ะ พี่เรียนไม่ค่อยเข้าใจ อ่านตั้งนานกว่าจะเข้าใจ"

        "..."

        "เดี๋ยวน้ำอุ่นอยู่ปี3ก็ต้องเรียนวิชานี้"

        "..."

        "แต่ไม่เป็นไร พี่จะสอนน้ำอุ่นเอง"

        "..."

        "ฮึกๆ เมื่อไหร่น้ำอุ่นจะตื่นมาพูดกับพี่ล่ะครับ" ผมน้ำตาไหลออกมา

        "..."

        "นอนนานเกินไปแล้ว พี่ใจจะขาดแล้วนะครับ"

        "..."

        "พี่จะรอน้ำอุ่นตื่นมาคุยกับพี่นะครับ"

        หลังจากนั้นผมก็ทำแบบนี้ทุกวัน ตอนกลางวันไปเรียน ตอนกลางคืนมาเฝ้า ตอนที่ผมไปเรียน พ่อแม่ผมและคุณพ่อคุณแม่ไอ้อาร์มจะมาอยู่เฝ้าแทน จนกระทั่ง...

        "สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่" ผมยกมือไหว้สวัสดีคุณพ่อคุณแม่น้ำอุ่น น้ำขิงเพิ่งไปรับมาจากสนามบิน

        "คิมใช่มั้ย" คุณพ่อเอ่ยถาม

        "ใช่ครับ"

        "หล่อเหมือนที่ยัยน้ำอุ่นคุยไว้เลย" คุณแม่เอ่ยยิ้มๆ

        "ขอบคุณครับ"

        จากนั้นทุกๆคนก็เอ่ยทักทายคุณพ่อคุณแม่น้ำอุ่น

        "ผมขอโทษครับ ผมดูแลน้ำอุ่นไม่ดีเลย" ผมเอ่ยพร้อมยกมือไหว้คุณพ่อคุณแม่น้ำอุ่น

        "ไม่เป็นไรจ๊ะ มันเป็นอุบัติเหตุ แถมครั้งนี้มีคนจ้องจะทำร้ายด้วย" คุณแม่ตอบกลับอย่างออนโยน

        "หลังจากนี้ดูแลลูกสาวพ่อดีๆนะ ถ้ามีใครมาทำร้ายอีก พ่อจะไม่ให้แต่งนะ" คุณพ่อเอ่ยยิ้มๆ

        "จะดูแลให้ดีที่สุดครับ" ผมตอบอย่างหนักแน่น

        "ยังไม่ฟื้นเลยหรอ" คุณแม่ลูบหัวน้ำอุ่นและเอ่ยถามขึ้น

        "ยังเลยครับ" ผมตอบและมองไปที่น้ำอุ่น

        "ขี้เซาจังเลยยัยตัวแสบของแม่" คุณแม่น้ำตาไหลออกมา

        "น้ำอุ่นตื่นมาคุยกับพ่อสิ่ลูก" คุณพ่อพูดต่อ

        คุณพ่อคุณแม่น้ำอุ่นเดินไปนั่งที่โซฟากับพ่อแม่ผมและคุณพ่อคุณแม่ไอ้อาร์ม

        "ขอบคุณมากนะคะ ที่มาเฝ้าลูกสาวฉัน" คุณแม่น้ำอุ่นพูดกับพ่อแม่ผมและคุณพ่อคุณแม่ไอ้อาร์ม

        "หนูน้ำอุ่นก็เหมือนลูกสาวฉันคนนึง ฉันดูแลแกให้ดีที่สุดค่ะ" แม่ผมตอบกลับ

        "ตาอาร์มรักหนูน้ำอุ่นเหมือนน้องสาวแท้ๆ ฉันก็รักหนูน้ำอุ่นด้วยค่ะ" คุณแม่อาร์มตอบ

        "ดีใจจังเลยค่ะ ที่ลูกสาวทั้ง2คนได้มาเจอครอบครัวน่ารักๆแบบนี้" คุณแม่น้ำอุ่นพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

        "เด็กๆพ่อขอบใจมากนะลูก"  คุณพ่อพูดกับพวกเพื่อนๆผม รวมถึงน้องแพรวด้วย

        "ค่ะ/ครับ"

        "เชิญคุณพ่อคุณแม่หนูน้ำอุ่นพักที่บ้านฉันนะคะ" แม่ผมพูดกับคุณพ่อคุณแม่

        "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเกรงใจ" คุณแม่ตอบกลับ

        "ไม่ต้องเกรงใจครับ จะได้ไปกลับโรงพยาบาลพร้อมกันเลย" พ่อผมเอ่ยขึ้น

        "ถ้างั้นเรา2คนรบกวนคุณด้วยนะครับ" คุณพ่อตอบกลับ

        "ด้วยความยินดีค่ะ"

        .

        .

        "พะ พี่คิม" เสียงหวานๆเอ่ยขึ้นมาทำให้ผมหันไปมอง น้ำอุ่นฟื้นแล้วครับ เธอนอนมองผมตาแป๋ว

        "น้ำอุ่น น้ำอุ่นฟื้นแล้ว" ผมเอ่ยขึ้นมาอย่างดีใจ

        "หมอครับ หมอ" ไอ้อาร์มวิ่งออกไปตามหมอ

        สักครู่หมอก็เข้ามาดูอาการ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง อีก2วันก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

        "น้ำอุ่นเป็นไงบ้างลูก" คุณแม่น้ำอุ่นลูบแก้มน้ำอุ่นแล้วเอ่ยถาม

        "มึนๆค่ะแม่" น้ำอุ่นตอบกลับ

        "อยากกินอะไรมั้ย พี่ไปซื้อให้" น้ำขิงเข้ามาถาม

        "อยากกินอะไรก็ได้ค่ะที่หวานๆ"

        "รอแปปเดี๋ยวพี่ไปซื้อให้"

        "ขอข้าวด้วยนะคะ หิว" น้ำอุ่นเอ่ยขึ้น

        "เป็นข้าวต้มก็แล้วกัน กับน้ำหวานนะ"  น้ำขิงตอบกลับ

        "อยากกินผลไม้ด้วยค่ะ"

        "ชมพู่นะชื่นใจดี"

        "จะกินแคนตาลูปค่ะ"

        "โอเคๆรอแปป"

        "พี่น้ำขิงคะ ขอช็อคโกแล๊ตด้วยค่ะ"

        "ยัยน้ำอุ่น -*- " น้ำขิงเอ่ยขึ้นมาเสียงแข็ง

        "อะไรเล่า" น้ำอุ่นพูดพร้อมยู่หน้า

        "เห็นว่าป่วยนะ จะยอมตามใจ"

        "คิกๆ"

        น้ำขิงและไอ้อาร์มก็เดินออกไป

        "น้ำอุ่นฟื้นสักที ไอ้คิมจะขาดใจอยู่แล้ว" ไอ้เจมส์เอ่ยขึ้น

        "ขนาดนั้นเลยหรอคะ" น้ำอุ่นถามยิ้มๆ

        "ก็ใช่อ่ะดิ่ มันนั่งเรียนน้ำตาคลอทุกวัน" ไอ้เจมส์ตอบกลับ

        "กูซึ้งในบทเรียนต่างหากล่ะ" ผมแย้ง

        "หรออออ"

        "ฮ่าๆ" ทุกคนหัวเราะออกมา

        ตอนเย็นๆทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ เหลือแค่ผมกับน้ำอุ่น

        "หลับไปนานมาก คิดถึงจะแย่" ผมขึ้นไปนั่งบนเตียงข้างๆน้ำอุ่น

        "คิกๆ" น้ำอุ่นขำออกมาเล็กน้อย และเข้ามาซุกอกผม ผมก็กอดเธอไว้

        "พี่จัดการลูกปลาแล้วนะ"

        "พี่ลูกปลา เธอทำอะไรหรอคะ"

        "ลูกปลาเป็นคนสั่งให้คนมาขับรถชนน้ำอุ่น"

        "เลวจริงๆ"

        เรานั่งคุยกันสักพัก น้ำอุ่นก็พักผ่อน ผมเองก็ล้มตัวลงนอน

        หลังจากนั้นน้ำอุ่นก็ออกจากโรงพยาบาล คุณพ่อคุณแม่น้ำอุ่นก็เดินทางกลับต่างประเทศ

        เทอม2ผมต้องฝึกงาน น้ำอุ่นก็ไปเรียนตามปกติ ช่วงกลางวันเราเลยห่างกันแต่นั่นไม่ใช่ปัญหาครับ เพราะผมรับส่งน้ำอุ่นทุกวัน

        ผมฝึกงานที่บริษัทของครอบครัว ผมเลยสบายๆ ไม่มีอะไรมาก

        ฝึกเสร็จผมเอาเอกสารฝึกงานมายื่นให้มหาวิทยาลัย และรับปริญญาในอีก3เดือนข้างหน้า

        พวกเพื่อนๆผมชวนกันไปทะเล ผมเองก็ตกลงและจะพายัยตัวแสบของผมไปด้วย

        ***********END EP35**********

        SPOIL

        "น้ำอุ่นต้องมาเป็นแม่ของลูกพี่นะ"

        "แน่นอนอยู่แล้วค่ะ เพราะน้ำอุ่นอยากให้พี่คิมเป็นพ่อของลูก"

        *******************************