ตอนที่ 4 เื่ไม่คาดฝัน
"เหอะ! เ้าช่างหน้าไม่อายเสียจริง" ฮุ่ยเจินกอดอกก่อนจะพูดลอยหน้าลอยตาออกมา นางไม่ลดละความพยายามที่จะพูดจาดูถูกฟางเหมยต่อไป
"พูดอะไรของเ้า ข้าไม่เข้าใจ" ฟางเหมยรู้สึกงงกับคำพูดของผู้หญิงร่างท้วมนางนี้
"ที่เ้าออกจากบ้านมาวันนี้ ก็คงจะไปให้ท่าพ่อค้าผลไม้อีกตามเคยล่ะสิ คงอดใจรอถึงวันเเต่งงานไม่ได้แล้วสิท่า"
"ฮุ่ยเจิน เ้าจะพูดอะไรออกมาจงระมัดระวังคำพูดเสียบ้าง" จางเหว่ยเดินเข้ามายังที่ทั้งสองยืนคุยกันอยู่
"อุ้ยท่านพี่...ข้าก็เเค่หยอกล้อฟางเหมยเล่นเท่านั้นเองเ้าคะ ข้าลืมไปเลยว่าต้องรีบไปซื้อของให้ท่านพอ ขอตัวก่อนนะเ้าคะ" ฮุ่ยเจินเห็นจางเหว่ยเดินมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ จึงหมุนตัวเดินหนีออกไปทันที
"อย่าคิดมากกับคำพูดของฮุ่ยเจินเลยน้องพี่ ซีห่าวก็ไม่ใช่คนไม่ดีอะไร เเถมยังขยันทำมาหากินเก่งอีกเสียด้วย"
ฟางเหมยรู้สึกมึนงงกับสิ่งที่ทั้งสองได้พูดออกมา ซีห่าวเป็ใครกัน หรือจะเป็คนที่นางในร่างนี้ได้คบหาดูใจกันอยู่
ฟางเหมยได้ขอแยกตัวจากจางเหว่ยไปหาซื้อเมล็ดพันธุ์ผักก่อนจะมืดค่ำ เมื่อได้ทุกอย่างตาม้าจึงเดินทางกลับยังมายังบ้าน เเล้วเห็นผู้เป็เเม่เย็บผ้าสีเเดงอยู่หลายวันเเล้วจึงเอ่ยถามออกไป
"ท่านเเม่เย็บชุดให้ใครอยู่หรือ ข้าเห็นเย็บมาหลายวันเเล้ว ยังไม่เสร็จเสียที"
"ข้าก็เย็บชุดเเต่งงานของเ้าอยู่ไงเล่า" ผู้เป็เเม่เงยหน้ามองฟางเหมยก่อนจะก้มลงเย็บผ้าต่อไป
"แต่งงาน... ข้าต้องเเต่งงานกับใครกันท่านเเม่" ฟางเหมยตาโตเพราะใในคำพูดของผู้เป็เเม่
"ก็ซีห่าวไง...ข้าก็ลืมไปว่าความจำเ้าเลอะเลือนอยู่"
"เมื่อไหร่เ้าคะ"
"อีกหนึ่งเดือนข้างหน้าไงเล่า ข้าถึงได้เร่งมือเย็บชุดให้เ้าอยู่ทุกวัน เกรงว่ามันจะไม่ทันการ"
"ท่านเเม่ช่วยเล่าให้ข้าได้ฟังหน่อยเถิดเกี่ยวกับซีห่าว ว่าทำไมถึงจะต้องเเต่งงานกัน"
"ซีห่าวเป็พ่อค้าผลไม้อยู่ในหมู่บ้าน เเล้วเ้าก็เข้าไปซื้อของในหมู่บ้านปกติ แต่อยู่ๆก็ได้เป็ลมหมดสติที่หน้าร้านของซีห่าว ชายหนุ่มผู้นั้นจึงได้อุ้มพาเ้าไปหาหมอ"
"เื่เเค่นี้ลูกไม่ถือหรอกเ้าค่ะ ไม่เห็นจำเป็ต้องเเต่งงานกันเลย"
"ไม่ได้หรอกฟางเหมย เ้าทั้งสองได้ถูกเนื้อต้องตัวกันไปแล้ว ชาวบ้านชาวช่องเขาถือว่าได้ทำผิดผีต่อกัน จึงจำเป็จะต้องแต่งงานให้ถูกตามธรรมเนียมของหมู่บ้าน"
"แต่ข้ายังไม่พร้อม"
"เื่อื่นข้าตามใจเ้าได้ทุกอย่าง เเต่เื่นี้เห็นทีจะไม่ได้จริงๆ พ่อเ้าไม่มีทางยอมแน่หากจะยกเลิกงานเเต่งงาน"
"ทำไมล่ะท่านเเม่ ก็ลูกไม่ได้รักซีห่าวนี่เ้าคะ"
"เอาเถอะน่ะ...เดี๋ยวอยู่ด้วยกันไปก็จะรักกันเอง อีกอย่างถ้าไม่ทำให้ถูกทำเนียมก็จะตกเป็ขี้ปากชาวบ้านอย่างไม่รู้จบ" ผู้เป็เเม่วางผ้าที่เย็บอยู่ลงก่อนจะเอามือมาตบบ่าให้กำลังใจฟางเหมยเบาๆ
"แล้วซีห่าวมีนิสัยใจคอเป็ยังไงบ้าง ท่านเเม่พอจะทราบหรือไม่"
"เท่าที่ข้ารู้มา ซีห่าวเป็คนเงียบๆ ชอบเก็บตัว ไม่ชอบสุงสิงกับผู้ใดมากนัก"
เมื่อคุณกับผู้เป็เเม่ไปได้สักพักนางจึงเดินออกไปนั่งยังเเคร่หน้าบ้าน จะปฎิเสธยังไงได้ในเมื่อทุกอย่างได้เตรียมการเอาไว้หมดแล้ว
ไหนหญิงชราผู้นั้นบอกกับนางว่าจะให้สิ่งทีปราถนา แต่นี่นางยังไม่ได้ทำความรู้จักกับชายหนุ่มผู้นั้นเลย อยู่ๆก็จะต้องมาเเต่งงานกันเเบบไม่ได้เต็มใจ นี่นางคิดถูกหรือคิดผิดที่ขอพรกับหญิงชราผู้นั้น
เื่ที่จะต้องเเต่งงานกับซีห่าวกวนใจฟางเหมยอยู่หลายวัน นางจึงเอาเวลาไปปลูกผักหลังบ้านเพื่อจะได้ไม่คิดอะไรฟุ้งซ่าน
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด จะให้ทำไงได้ในเมื่อตอนนี้นางทะลุมิติมาอยู่ในร่างฟางเหมยร่างใหม่ไปแล้ว ก็คงได้แต่ทำใจยอมรับในสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต
"ฟางเหมยน้องพี่ วันนี้ข้าจะเข้าไปในหมู่บ้านท้ายตลาด เ้าอยากไปเดินเล่นเปิดหูเปิดตาด้วยหรือไม่" จางเหว่ยเเอบเห็นฟางเหมยนั่งปลูกผักและดูเหม่อลอยในหลายหน จึงอยากที่จะพาน้องสาวไปเดินเล่นบ้าง
"ทำไมอยู่ดีๆ ท่านพี่ถึงมาชวนข้า" ฟางเหมยที่หลังจากปลูกผักสวนหลังบ้านเสร็จ ได้เดินมานั่งยังเเคร่ไม้ที่จางเหว่ยได้นั่งอยู่
"ก็ที่ได้คุยกันตอนเอาผลทับทิมไปให้ เ้ายังบ่นว่าเบื่ออยู่เลย ข้าจึงอยากชวนเ้าไปเดินเล่น"
"ไปเ้าคะ งั้นขอข้าไปอาบนํ้าล้างเนื้อล้างตัวเปลี่ยนชุดใหม่ก่อน"
"ไปสิ อย่าช้านักล่ะ"
"เ้าคะ" ฟางเหมยดีใจเเละรีบวิ่งออกไปเตรียมตัวเพื่อจะไปกับจางเหว่ยด้วยความดีใจ เพราะนางเบื่อที่จะอุดอู้หมกตัวอยู่เเต่ในบ้านเเล้ว
"ข้าพร้อมแล้ว เราไปกันท่านพี่" เพียงไม่นานหญิงสาวก็ได้ออกมาจากห้อง
จางเหว่ยเมื่อได้เห็นน้องสาวออกมาเเล้ว ก็รู้สึกอึ้งไปเล็กน้อย เพราะว่าฟางเหมยเเต่งหน้าทำผมจัดเต็มเป็อย่างมาก แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
ฟางเหมยเดินตามหลังพี่ชายไปในหมู่บ้านท้ายตลาด ซึ่งที่นี่ชาวบ้านมากหน้าหลายตาต่างก็มาเดินซื้อของกัน บ้างก็มาเป็คู่ บ้างก็มากันเป็ครอบครัว
เมื่อถึงที่หมายเเล้วจางเหว่ยจึงได้ขอแยกตัวกับฟางเหมยเพราะเขาได้นัดเพื่อนเอาไว้เพื่อจะไปรํ่าสุรากัน
"น้องพี่ อยากได้อะไรเ้าก็เดินเลือกดูได้เลย ข้าขอตัวไปหาเพื่อนก่อน เเล้วยามเย็นให้มารอพี่ที่หน้าโรงเตี๊ยมแห่งนี้" จางเหว่ยพูดพร้อมกับยื่นเงินพวงหนึ่งให้เเก่ฟางเหมย
"ท่านพี่จะไปไหน" ฟางเหมยรับเงินจากพี่ชายก่อนจะถามออกไป
"ข้านัดเพื่อนเอาไว้จะไปรํ่าสุรากัน"
"อย่ากินเยอะนะเ้าคะ ข้าไม่อยากต้องแบกท่านพี่กลับบ้าน"
"ข้ารู้ตัว ว่าเท่าไหร่ควรพอ ข้าไม่กินเกินกำลังตัวเองหรอก"
"เ้าค่ะ"
ทั้งสองคนเมื่อพูดคุยกันจบจึงได้แยกย้ายกันไป
^____________________^
มือใหม่นะคะ ภาษาอาจจะดูไม่ค่อยลื่นหูลื่นตาสักเท่าไหร่ เพราะลองเเต่งเเนวจีนโบราณเื่เเรก ยังไงช่วยติชมกันมาหน่อยน้าาาา
ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เพื่อเป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า และอย่าลืมกดบันทึกนิยายเข้าชั้นหนังสือไว้เพื่อรับการแจ้งเตือนตอนต่อไปนะคะ
ฝากติดตามด้วยน้าาาา
2K
