ยามเช้าแสนสดใส แสงสว่างส่องผ่านหน้าต่างบานเล็กของบ้าน เสียงนกร้อง และบินออกหาอาหาร พระอาทิตย์ลอยขึ้นอย่างช้าๆ จางเฉินตื่นขึ้นมาแบบเต็มงัวเงีย
“อ่า วันนี้ตื่นสาย”
จางเฉินรีบอาบน้ำ แต่งตัวไปที่โต๊ะกินข้าว
“พ่อ แม่ วันนี้ข้าจะเข้าป่า พวกท่านฝึกวิชาเป็ไงกันบ้าง”
“กลั่นร่างกาย 4 ถึง 5 กันส่วนมาก” จางหลงตอบ
"ข้าหมายถึงพ่อ แม่ ไม่ใช่คนในหมู่บ้าน” จางเฉินเกาหัว คาดเดาไว้แล้วว่าต้องฝึกกันเร็วมาก เพราะวิธีการฝึกและอาหารการกินที่สมบูรณ์ ไม่นานคงถึงระดับเดียวกับจางเฉิน
“บ้านเราฝึกก่อนคนอื่น อยู่่กลั่นร่างกายขั้น 5 กันหมด” จางหลินตอบ
“เดี๋ยวคงติดกันที่ขั้นที่ 6 เพราะขั้นที่ 7 เป็ขั้นเปลี่ยนแปลงกระดูก ขั้นที่ 8 ไขกระดูก และขั้นที่ 9 สร้างตันเถียน ด่านเหล่านี้ยากบรรลุ ต้องใช้ปัจจัยภายนอกมากขึ้น ข้าจะลองปรุงยาดู หลังจากผ่านขั้นลมปราณก่อเกิดแล้ว” จางเฉินมั่นใจ
แสงอาทิตย์ยามเช้าแสนสดใส จางเฉินเดินทางไปตามทางเดิมที่ไปูเาฉีชิง ออกนอกเส้นทางก่อนถึงูเาฉีชิงไปูเาอีกลูกหนึ่ง ซึ่งใหญ่กว่าไกลออกไป
“ผึ้ง! ” จางเฉินดีใจมากแค่เดินมาูเาลูกใหม่ก็เจอขุมทรัพย์แล้ว มันจะช่วยได้มากกับการขยายพันธุ์และผสมเกสร ปกติในมิติจะเป็เื่ของลมที่ทำหน้าที่ ซึ่งมันไม่สมบูรณ์ อัตราการเกิดเมล็ด ออกผล ต่ำเกินไป จางเฉินไม่ว่างผสมเกสรแล้ว เขารีบวิ่งหารังผึ้งทั่วบริเวณ และสังเกตผึ้งที่อยู่รอบๆ
“สัตว์! อสูร! ” โครม ตูม
จางเฉินไม่ทันตั้งตัว หมีดำ ตัวใหญ่ขนาดเท่าคนสี่ห้าคนรวมกัน กระแทกหมัดใส่เขาเต็มแรง พร้อมต้นไม้รอบ ๆ และเขาเองก็กระเด็นไปติดต้นไม้ กระอักเืออกมาคำโต เขาคิดว่าจะเจอขุมทรัพย์รังผึ้งมาไว้ผสมพันธุ์พืช เจออุ้งตีนหมีซะก่อน
“หมีอสูรโลกันตร์” จางเฉินพยายามคิดหาข้อมูลเกี่ยวกับหมีอสูรโลกันตร์เพื่อหาจุดอ่อนมัน แต่ปรากฏว่าไม่มีการศึกษาหรือบันทึกในสมองมัน
จางเฉินเรียกดาบออกจากมิติ ปลดปล่อยกระบวนท่าดาบวายุ
“กระบวนท่าที่ 1 สะบัดวายุคลั่ง”
"ตูม"
กระบี่ก่อตัวเป็สายลมพัดเป็ใบมีดพุ่งเข้าหาพี่หมี หมีอสูรโลกันตร์เพียงโดดกระทืบพื้น
"ตูม"
เกิดสายลมจากการกระทืบพื้นของหมี ทำให้ประสิทธิภาพของสายลมกระบี่แ่เบาลง พอแสงกระบี่ถึงตัวก็ไม่ได้เกิดแผลอันใด
“มีสติปัญญา หมีนี่ใกล้ระดับาาแน่ๆ” จางเฉินได้แต่คร่ำครวญในใจ ตายแน่
มีแสงสว่างส่องออกมาข้างหลังจางเฉิน จางเฉินรู้สึกถึงความผันผวนของอากาศจึงหันไปมอง พบว่าเป็โสมแดงที่ออกจากมิติ
“ลูกพี่โสมแดง” โสมแดงโยนก้อนหินิญญา 5-6 ก้อนรอบตัวแล้วทำสัญลักษณ์มือเป็ท่าต่าง ๆ
หมีอสูรโลกันตร์ วิ่งเขามาหาจางเฉินอีกครั้ง แบบกระโจนทั้งตัว พร้อมที่จะตบด้วยขาหน้าอันทรงพลังของมัน แต่มีแสงสว่างเป็วงกลมเกิดขึ้น หมีกระแทกกับโล่ใส ๆ บาง ๆ คล้ายโดนสะท้อนกลับพลังโจมตี ทำให้ปลิ้วกระเด็นไปไกล ชนต้นไม้สองสามต้น
“โจมตีที่ตามัน ก่อน รีบตอนที่มันยังมึนงงอยู่ อย่ารอให้มันฟื้นสติ พอมันตาบอดจะง่ายขึ้น ใช้วิธีอัดพลังไปที่ก้านคอของมันเรื่อยๆ ถ้ามันตาบอดแล้ว" โสมแดงสั่งการอย่างรวดเร็ว
"ดาบวายุโหมกระหน่ำ"
จางเฉินปลดปล่อยกระบวนท่า เกิดเปิดกระบี่หลายสาย โดยเล็งไปที่ ตา ซ้าย ขวา ของหมี แล้วเก็บกระบี่ หลบจากด้านหน้าของหมี พอหมีลุกขึ้นยืนเอามือจับไปที่ตาของมันพร้อมร้องโหยหวน จางเฉินก็ใช้กระบวนท่าดาบวายุ กระแทกต้นคอของหมีอสูรโลกันตร์ไปหลายครั้ง
"ตูม" "ตูม" "ตูม"
สุดท้ายหมีอสูรโลกันตร์ก็ลงไปกองกับพื้น สิ้นใจ
“ขอบคุณลูกพี่โสมแดงสุดหล่อ รู้ได้ไงว่าข้ากำลังเดือดร้อน” จางเฉินโน้มตัวขอบคุณอย่างจริงใจ
“เราทำสัญญากับไว้ ข้าสามารถเข้าถึงอารมณ์ของเ้าด้วย เลยเปิดมิติดูว่าเ้าเดือดร้อน”
จางเฉินเฉือนที่หัวของหมีเพื่อหา แกนสัตว์อสูร พอเจอแกนสัตว์อสูรพบว่ามันขนาดใหญ่มาก เขาเห็นผึ้งบินอยู่ไม่ไกลจึงพบต้นไม้ใหญ่ที่มีผึ้งอยู่ หมีมันกำลังรออะไรสักอย่างเพื่อไปเก็บรังผึ้ง แต่เขามาเจอกับมันซะก่อนทำให้มันอารมณ์เสีย เขาเก็บร่างหมีอสูรโลกันตร์ ย้ายต้นไม้ที่มีผึ้งเข้ามิติ แล้วชวนโสมแดงกลับมิติด้วยกัน
“ข้าเกือบตายอีกแล้ว” จางเฉินใคร่ครวน และเรียนรู้จากบทเรียนในครั้งนี้ มีหลายอย่างที่เขาไม่รู้และต้องระวังตัวมากขึ้น
599
