ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        ตวนมู่เหยามาเยี่ยมจริงหรือ?

        เรื่องการหมั้นหมายระหว่างจวนผิงเป่ยโฮ่วและจวนฉินอ๋องเป็นที่ทราบกันไปทั่วเมืองตวนมู่เหยาเลือกมาเยี่ยมวันนี้ มันจะไม่พอดีไปหน่อยหรือไร?

        อย่างไรก็ตามนางยังบังเอิญมาในตอนที่ผู้มาหมั้นหมายออกไปแล้วเสียด้วย

        หานอวิ๋นซีอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าสตรีผู้นี้คงคาดว่าหลงเฟยเยี่ยจะอยู่ที่จวนและเลือกเวลาที่เหมาะสมที่จะมา นางแค่ต้องการพบศิษย์พี่ของนาง แค่นั้นเองหรือ?

        “ไอ้หยาเหยาเหยา ในที่สุดเจ้าก็มาสักที!”

        อี้ไท่เฟยผู้ไม่ยิ้มตั้งแต่เมื่อคืนก็ยิ้มออกมาในที่สุดคำว่า “เหยาเหยา” แสดงถึงความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดระหว่างนางกับตวนมู่เหยา

        หานอวิ๋นซีอดไม่ได้ที่จะคิดว่าหากตวนมู่เหยาอภิเษกเข้าจวนฉินอ๋อง เช่นนั้นก็คงเป็นหญิงงามชายเก่งที่แท้จริงเป็นคู่ที่เหมาะสมกัน

        บรรยากาศในวันอภิเษกจะเป็นอย่างไรกันนะ? จะต้องใหญ่เป็นสองเท่าของจวนผิงเป่ยโฮ่วในวันนี้อี้ไท่เฟยกับหลงเฟยเยี่ยก็คงมาต้อนรับที่ประตูก่อนเวลาอย่างแน่นอน

        แม้ว่านางจะพยายามอย่างมากในการลดช่องว่างความสัมพันธ์กับอี้ไท่เฟยแต่แต่เมื่อตวนมู่เหยามา ก็สามารถทำลายทุกอย่างได้อย่างง่ายดายอี้ไท่เฟยชอบลูกสะใภ้ที่ทำให้นางมีหน้ามีตา

        นึกไปถึงฉากที่ตนเองเข้าประตูวันนั้นก็อดรู้สึกขมขื่นไม่ได้

        ก่อนที่อี้ไท่เฟยจะพูดต่อหลงเฟยเยี่ยก็โบกมือเป็นสัญญาณให้กุ้ยมามาเชิญนางเข้ามา

        หานอวิ๋นซีชำเลืองมองเขาแล้วหันหลังกลับเดินออกไปโดยไม่มีเสียง จะพูดว่านางเป็นคนขี้ขลาดก็ได้นางไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เอาเสียเลยนางแค่อยากจะมีที่อยู่เท่านั้นและไม่ต้องการต่อสู้อะไรทั้งสิ้น

        ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันที่จะออกไปนอกประตูอี้ไท่เฟยก็พูดขึ้นมาว่า “อวิ๋นซี เจ้าจะไปไหน?”

        “จู่ๆข้าก็รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย อยากจะกลับไปพักผ่อนเพคะ”หานอวิ๋นซีไม่อยากแม้แต่จะหันกลับมา และหาข้อแก้ตัวไปเรื่อย

        ขณะเดียวกันอยู่ๆ หลงเฟยเยี่ยก็พูดขึ้นมาว่า “ในเมื่อปวดหัว ก็ไปพักผ่อนเถอะจะได้ไม่เสียมารยาท”

        เสียมารยาท?

        หานอวิ๋นซีชะงักไปครู่หนึ่งจากนั้นก็ยิ้มออกมาโดยไม่มีเหตุผลเขาไม่ต้องการให้นางปฏิบัติต่อตวนมู่เหยาเหมือนนายหญิงของบ้านใช่หรือไม่?

        เขาไม่ต้องกังวลไปหรอกนางยังมีสติ ไม่มีทางพูดเรื่องไร้สาระอย่างแน่นอน

        อี้ไท่เฟยพูดอย่างจริงจังว่า“เหยาเหยาไม่ใช่คนนอก ไม่มีอะไรเสียมารยาทหรอก อีกอย่างต่อไปก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ควรจะคุ้นเคยกันไว้เสียดีกว่า”

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาหานอวิ๋นซีรู้สึกเพียงว่ามีบางอย่างกระแทกนางอย่างแรงจนศีรษะมึนงงและรู้สึกใจไม่ดีเล็กน้อย

        เป็นไปได้หรือไม่ว่าเรื่องของตวนมู่เหยาที่จะอภิเษกเข้าจวนฉินอ๋องไม่ใช่ข่าวลือและได้รับการยอมรับจากอี้ไท่เฟยแล้ว?

        สุดท้ายหานอวิ๋นซีก็หันกลับไปมองที่หลงเฟยเยี่ยและในขณะเดียวกัน หลงเฟยเยี่ยก็มองมาที่นางเช่นกัน

        หลงเฟยเยี่ยไม่ตอบสนองต่อคำพูดของอี้ไท่เฟย

        “อวิ๋นซีเจ้ามานี่สิ” อี้ไท่เฟยกวักมือเรียก หานอวิ๋นซีจึงทำได้เพียงเดินไปนั่งข้างนาง

        “เหยาเหยาเป็นศิษย์น้องของเฟยเยี่ยนางเป็นสตรีที่มีความสามารถและมีชื่อเสียง ภายภาคหน้าหากมีโอกาสอยู่ด้วยกันเจ้าก็เรียนรู้เพิ่มเติมจากนางได้” อี้ไท่เฟยพูด

        หานอวิ๋นซีหัวเราะเยาะอยู่ในใจอี้ไท่เฟยทำงานหนักทั้งวันทั้งคืนเพื่อมู่หรงหว่านหรูเดาว่านางยังไม่รู้เรื่องอื่นๆ ที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงเหมยฮวาจะให้นางเรียนรู้เพิ่มเติมจากคนที่พ่ายแพ้ให้นางได้อย่างไรกัน?

        นางหัวเราะในใจและไม่อธิบายอะไร

        นางรู้ว่าอี้ไท่เฟยชอบตวนมู่เหยาไม่ใช่เพราะความสามารถของนาง แต่เป็นเพราะภูมิหลังที่โดดเด่นของนาง

        องค์หญิงคนแรกแห่งราชวงศ์ซีโจวศิษย์หญิงผู้เก่งกาจของสำนักกระบี่เทียนซาน ลูกสะใภ้แบบนี้เป็นหน้าเป็นตาอย่างมากเช่นนี้ก็จะไม่มีใครพูดว่าฉินอ๋องอภิเษกกับคนธรรมดา กับคนไร้ประโยชน์

        ไม่ใช่เรื่องง่ายกว่าที่จะกำจัดเจ้าดอกบัวขาวอย่างมู่หรงหว่านหรูได้แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีตวนมู่เหยาตามมาในตอนหลังอีก

        นางไม่สู้แต่ใครจะยอมให้นางเข้ามาแทนที่ตำแหน่งในจวนของตัวเองกัน? ใครจะยอมให้นางครองตำแหน่งครึ่งหนึ่งของฉินหวังเฟยกัน?

        ในไม่ช้าตวนมู่เหยาก็มาถึง นางมาคนเดียวกุ้ยมามาเดินตามหลังด้วยความเคารพและถือของขวัญสามชิ้นคนที่ไม่รู้คงคิดว่ากุ้ยมามาเป็นคนรับใช้ที่นางพามาด้วย

        วันนี้ตวนมู่เหยายังคงสวมชุดยาวสีขาวราวกับหิมะที่มีลายดอกไม้สีแดงที่มุมกระโปรงนางเกิดมาไร้ที่ติและดูเหมือนนางฟ้าบวกกับชุดผ้าไหมสีขาวนี้ทำให้นางดูเหมือนนางฟ้ามากยิ่งขึ้น

        นางก้าวเข้าไปและคำนับอี้ไท่เฟยทันทีเพื่อทำความเคารพพลางพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถวายบังคมไท่เฟยเพคะ”

        “ไม่ต้องพิธีรีตองขนาดนั้นก็ได้มาๆ ให้ข้าดูหน่อยสิ ไม่ได้เจอกันนานหลายปีแล้ว”หมอกควันในใจของอี้ไท่เฟยถูกพัดหายไป มีเพียงความรักที่นางมีต่อตวนมู่เหยา

        ตวนมู่เหยาเดินเข้าไปโดยไม่แม้แต่จะมองหานอวิ๋นซีทั้งยังเบียดระหว่างนางกับอี้ไท่เฟย ที่นั่งหลักสามารถรองรับได้สูงสุดสองคนขณะที่หานอวิ๋นซีกำลังลุกขึ้น อี้ไท่เฟยพูดอย่างเป็นกันเองว่า “อวิ๋นซีเจ้าไปนั่งด้านข้าง”

        หานอวิ๋นซีแอบกลอกตานางก็จะไปอยู่แล้วอย่างไรล่ะ?

        รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ฉายวาบในดวงตาของตวนมู่เหยาและถามว่า “ศิษย์พี่ ครั้งก่อนที่ข้าขอให้ท่านทักทายไท่เฟยแทนข้าท่านคงไม่ได้ลืมใช่หรือไม่?”

        “ลืมไปแล้ว”หลงเฟยเยี่ยตอบอย่างเฉยเมย

        “ตั้งแต่เด็กจนโตท่านก็เป็นแบบนี้!”ตวนมู่เหยามองเขา รีบอธิบายกับอี้ไท่เฟยทันที “อี้ไท่เฟยทันทีที่เหยาเหยามาถึงเมืองหลวง ข้าอยากจะมาเข้าเฝ้าท่านทันทีแต่น่าเสียดายที่มีเรื่องบางอย่าง เลยต้องมาวันนี้แทน เหยาเหยากลับมาคราวนี้มีของพิเศษมาให้ท่านด้วยเพคะ!”

        ขณะที่นางพูดกุ้ยมามาก็ส่งของขวัญชิ้นใหญ่ให้

        “นี่คือเหอโส่วอู[1]ที่ใหญ่ที่สุดที่เก็บเกี่ยวในเขาเทียนซานในปีนี้ ช่วยให้ผมดำสลวยและบำรุงร่างกายเพียงกินมันเล็กน้อยทุกวัน ต่อให้ผ่านไปอีกสิบปีท่านอาจจะไม่มีผมขาวสักเส้นเลยก็ได้”

        อี้ไท่เฟยชอบอย่างมาก“เจ้านี่มันจิตใจดีเสียจริง!”

        “เห็นข้อดีของข้าแล้วใช่หรือไม่เพคะ?” ตวนมู่เหยาพูดอย่างหยอกล้อ คนที่ไม่รู้คงคิดว่านางเป็นบุตรสาวของอี้ไท่เฟย

        “ส่วนอันนี้สำหรับหว่านหรู เรื่องของนาง...” ตวนมู่เหยาอ้ำๆ อึ้งๆ ที่จะพูดออกมาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เฮ้อนางไปที่ห้องด้านข้างเพียงเพราะเป็นห่วงพี่สะใภ้ของนางเท่านั้น แต่น่าเสียดาย...”

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาหานอวิ๋นซีก็เงยหน้าขึ้นมองทันที ดีจริงๆ ตวนมู่เหยายังไม่ได้อภิเษกเข้าจวนด้วยซ้ำ ก็เริ่มสร้างความบาดหมางต่อกันเสียแล้วในภายภาคหน้ามันจะเป็นอย่างไรกัน?

        อี้ไท่เฟยขมวดคิ้วและมองไปที่หานอวิ๋นซีถอนหายใจเบาๆ และไม่พูดอะไรมาก

        “เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วอี้ไท่เฟยควรจะวางใจได้แล้ว อย่าทำร้ายนางเลยโชคดีที่จวนผิงเป่ยโฮ่วยังเป็นตระกูลใหญ่ น้องหว่านหรูแต่งงานไป ก็ไม่สูญเสียสถานะทั้งยังมีท่านกับท่านอ๋องคอยหนุนหลังอยู่ ไม่มีทางเสียเปรียบอย่างแน่นอน!”

        ตวนมู่เหยาเก่งในการโน้มน้าวใจผู้คนจริงๆทุกประโยคสามารถแก้ปมในใจของอี้ไท่เฟยได้

        “เอาล่ะๆอย่าไปพูดถึงเรื่องนี้เลย แค่เจ้ามา ข้าก็สบายใจขึ้นมาแล้ว” อี้ไท่เฟยยิ้มเบาๆ

        “เช่นนั้นเหยาเหยาจะฉลองปีใหม่เป็นเพื่อนท่านดีหรือไม่?” ตวนมู่เหยาถือโอกาสถาม

        อี้ไท่เฟยดีใจอย่างมาก“เจ้าอย่าทำให้ข้าดีใจเก้อนะ”

        “นั่นขึ้นอยู่กับว่าศิษย์พี่จะเห็นด้วยหรือไม่”ตวนมู่เหยาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เบะปากและมองไปที่หลงเฟยเยี่ย

        อี้ไท่เฟยเองก็มองไปเช่นกันมีเพียงหานอวิ๋นซีที่ก้มศีรษะลงและมองถ้วยชาในมือ

        หลงเฟยเยี่ยเหลือบมองไปที่หานอวิ๋นซีเมื่อเห็นความเฉยเมยของนาง เขาก็รู้สึกหงุดหงิดโดยไม่มีเหตุผลและตอบอย่างเย็นชาว่า “เสด็จแม่ตัดสินใจจะดีกว่า”

        อี้ไท่เฟยงุนงงคิดไม่ถึงว่าบุตรชายจะคุยได้ง่ายขนาดนี้หลายปีก่อนหน้านั้นนางรู้ว่าบุตรชายมีศิษย์น้องนางจึงตั้งตารอการอภิเษกของพวกเขาทั้งสอง แต่สถานะของเหยาเหยานั้นพิเศษนางจึงไม่กล้าพูดว่าเรื่องนี้เป็นเล็กน้อย

        ไม่คาดคิดวันนี้ซีโจวจะมีความตั้งใจจริงที่จะอภิเษกและฮ่องเต้เทียนฮุยก็อยู่ภายใต้แรงกดดันดังนั้นจึงทำได้เพียงทำตามความตั้งใจของซีโจวในการเลือกคู่อภิเษก

        ด้วยวิธีนี้ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นแต่น่าเสียดายที่บุตรชายเป็นอุปสรรคด่านสุดท้ายและไม่ง่ายที่จะผ่าน

        นางพยายามหลายครั้งหลายคราแล้วแต่บุตรชายก็ปฏิเสธอยู่เสมอ

        เมื่อไม่นานมานี้ได้ยินมาว่าบุตรชายใช้เวลาเที่ยวเล่นกับเหยาเหยาทั้งวัน ในวังเองก็ยังมีข่าวลือมากมายดูจากตอนนี้แล้ว เหมือนจะมีเรื่องสนุกเกิดขึ้นแล้วจริงๆ!

        อี้ไท่เฟยรู้สึกมีความสุขอย่างมากจับมือตวนมู่เหยา “พูดแบบนั้นแล้ว ปีนี้เจ้าก็...อยู่ฉลองปีใหม่ที่จวนก็แล้วกัน”

        ตวนมู่เหยามีความสุขจนปิดไม่อยู่นางเองก็ไม่คาดคิดเช่นกันว่าศิษย์พี่จะพูดง่ายขนาดนี้

        หลงเฟยเยี่ยไม่คัดค้านหานอวิ๋นซีเองก็ยังคงก้มหน้า ทั้งคู่ยังคงเงียบ

        ในเวลานี้ตวนมู่เหยาลงมาและนั่งข้างหลงเฟยเยี่ย พร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัย “ศิษย์พี่ของขวัญชิ้นสุดท้ายสำหรับท่าน! ท่านลองเดาสิว่ามันคืออะไร?”

        “ข้าไม่รู้”แม้ว่าน้ำเสียงของหลงเฟยเยี่ยจะเฉยเมย แต่อย่างไรเขาก็ตอบกลับไป

        ตวนมู่เหยารู้สึกดีใจอีกครั้งต้องรู้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมานางมักจะหาข้ออ้างเพื่อที่จะมอบสิ่งของให้ศิษย์พี่อยู่เสมอแต่ศิษย์พี่ก็ตอบนางกลับมาด้วยคำเพียงสองคำว่า “ไม่เอา”

        วันนี้ศิษย์พี่ตอบนางแบบนี้เป็นไปได้หรือไม่ที่ศิษย์พี่เต็มใจที่จะยอมรับนางแล้ว?

        ต้องรู้ว่าตั้งแต่ศิษย์พี่ไปกับนางในวันนั้น นางก็ไม่เคยพบเขาอีกเลยถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้จวนฉินอ๋องมีเรื่องน่ายินดี เดาว่านางก็คงไม่ได้พบเขา

        “ศิษย์พี่ท่านเดาสิ นี่เป็นบางอย่างจากเขาเทียนซานของเรา ท่านอาจารย์และผู้เฒ่าคนอื่นๆที่เห็นมัน ต่างบอกว่าท่านจะต้องชอบมันอย่างแน่นอน!” ตวนมู่เหยาพูดอย่างมีความสุข

        “ข้าเดาไม่ออก”หลงเฟยเยี่ยตอบอย่างเฉยเมย

        ตวนมู่เหยาเข้าไปใกล้และแสดงท่าทางออดอ้อน“ศิษย์พี่ ท่านลองเดาสักครั้งนะ แค่ครั้งเดียว!”

        ในขณะเดียวกันหานอวิ๋นซีก็เงยหน้าขึ้นมองพวกเขาในที่สุด คนหนึ่งเงียบ อีกคนทำตัวออดอ้อนคนหนึ่งหล่อเหลาราวกับเทพบุตร คนหนึ่งก็งดงามราวกับนางฟ้านางรู้สึกจากใจจริงว่าทั้งสองคนเหมาะสมกันอย่างมาก เรียกได้ว่าคู่สวรรค์สร้าง

        หานอวิ๋นซีมองอย่างว่างเปล่าและหลงเฟยเยี่ยก็เดาออกมาจริงๆ ว่า “เสวี่ยจิ่ว”

        ทันทีที่คำพูดนี้ออกมาตวนมู่เหยาก็ร้องด้วยความประหลาดใจ และกอดแขนของเขาทันที “ศิษย์พี่ ท่าน!ท่านยังจำได้จริงๆ ด้วย! ผ่านมาสิบปีแล้ว คิดไม่ถึงว่าท่านจะยังจำได้!”

        ขณะที่นางพูดนางก็รีบปล่อยและหยิบไหเสวี่ยจิ่วออกมาทันที “ข้าฝังมันให้ท่านเมื่อสิบปีก่อนข้าคิดว่าท่านจะลืมมันไปแล้ว”

        สิบปี…

        ที่แท้ก็รู้จักกันมานานแล้วสินะ!

        หานอวิ๋นซีนึกถึงประโยคหนึ่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวชีวิตมีเพียงครั้งเดียว หากพลาดโอกาสที่จะพบท่านไปหนึ่งวินาทีชีวิตก็จะได้พบท่านน้อยลงอีกหนึ่งวินาที และในชาติหน้าเราก็อาจไม่ได้พบกันอีก

        เจอกันเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วจำเรื่องเมื่อสิบปีที่แล้วได้ ดีจริงๆ...

        หานอวิ๋นซีแอบถอนหายใจและจิบชาอย่างสบายๆ

        หลงเฟยเยี่ยพูดไปแบบส่งๆไม่ได้คาดหวังว่ามันจะถูกต้อง เขามองไปที่หานอวิ๋นซีโดยไม่ได้ตั้งใจและเห็นว่าหานอวิ๋นซีกำลังก้มหน้าดื่มชาอีกครั้งราวกับว่ารู้สึกผ่อนคลายมาก

        ในที่สุดใบหน้าที่เย็นชาอยู่แล้วของเขาก็เย็นชาขึ้นไปอีก

        เขาไม่เข้าใจว่าหานอวิ๋นซีเป็นคนอย่างไรในตอนแรกไร้ยางอายแทบตาย เตะคานเกี้ยวด้วยตัวเองเพื่อที่จะได้อภิเษกกับเขาแต่ตอนนี้กลับทำตัวเหมือนไม่สนใจโลก

        สตรีผู้นี้คิดอย่างไรกับเขากัน?

        หากอยากปีนให้สูงก็ปีนขึ้นมาสิถ้าไม่อยากเล่นแล้วก็ถอยออกไปเลยได้หรือไม่? นางทำแบบนี้ไปทำไมกัน?ใช้ชื่อฉินหวังเฟยเพื่อความสนุกอย่างนั้นหรือ?

        “ศิษย์พี่ทำไมท่านไม่ลองชิมดูล่ะ สิบปีเลยนะ!” ตวนมู่เหยาจมอยู่ในความสุข

        “ไว้เปิดมื้อค่ำคืนนี้ก็แล้วกันเจ้าเองก็อยู่ทานอาหารกันก่อน” นี่เป็นครั้งแรกที่หลงเฟยเยี่ยเอ่ยปากให้อยู่

        “ได้สิ!”ตวนมู่เหยารีบพยักหน้าทันที ด้วยกลัวว่าหลงเฟยเยี่ยจะเสียใจ หัวใจของนางพองโตอี้ไท่เฟยเองก็มีความสุขยิ่งกว่า รีบสั่งให้กุ้ยมามาจัดอาหารเย็นทันที

        อย่างไรก็ตามหานอวิ๋นซีลดสายตาลงและคิดในใจว่า เห็นแบบนี้แล้วปีหน้าหลงเฟยเยี่ยคงจะไม่ออกเดินทางแล้วล่ะและปีหน้าคงจะมีงานมงคลใหญ่สองงานในจวนฉินอ๋อง

        เมื่อเห็นว่าหานอวิ๋นซียังคงเงียบตวนมู่เหยาก็มองอย่างเหยียดหยาม แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยนางไปง่ายๆ

        “จริงสิหวังเฟย ข้ารีบมาเลยไม่ได้เตรียมของขวัญให้เจ้า เจ้าคงไม่โกรธข้าใช่หรือไม่?” นางถามอย่างจริงจัง

        เช่นนี้หานอวิ๋นซีจึงเงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเฉยเมย “ไม่”

        นางไม่อยากจะเสวนาด้วย

        ใครจะรู้ว่าตวนมู่เหยากลับยั่วโมโหอีกครั้ง“หวังเฟย เมื่อครู่ข้าลืมถามเจ้า ข้าจะอยู่ฉลองปีใหม่ที่นี่ เจ้าจะว่าอะไรหรือไม่?”

        ----------------------------

        [1]เหอโส่วอู (何首乌) คือรากหัวแห้งของพืช เป็นสมุนไพรจีนชนิดหนึ่ง