ที่โถงรับรองของจวนสกุลลี่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและความตื่นเต้น ขุนนางลี่และฮูหยินลี่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ประธาน มองดูบ่าวไพร่จากจวนสกุลหวังที่กำลังแบกหาบของหมั้นเดินเข้ามาภายในประตู หาบของหมั้นถูกจัดเรียงอย่างประณีต
เสียง กล่าวคุยและเสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วโถงรับรอง ขณะที่ทุกคนต่างรอคอยการมาถึงขบวนของหมั้นของตระกูลหวังอย่างใจจดใจจ่อ
แม่สื่อใหญ่ผู้นำพิธีเดินนำหน้าขบวนเข้ามาในโถงรับรอง พร้อมกับแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคารพ "ข้าขอแนะนำตัว ข้าคือแม่สื่อใหญ่ที่ได้รับเกียรติให้นำของหมั้นจากจวนสกุลหวังมามอบให้ในวันนี้"
ถัดมา หวางหลิน องครักษ์เสื้อแพร ปรากฏตัวในชุดยาวประดับลวดลายสวยงาม เครื่องประดับหยกที่เขาสวมใส่ยิ่งขับให้เขาดูรูปงามกว่าทุกวัน หยางหนิงที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ มองด้วยความประหลาดใจ หวางหลินดูต่างจากตอนที่นางพบเขาเมื่อไม่กี่ชั่วยามนี้มาก
"ข้าหวางหลินาขอทำหน้าที่นำของหมั้นมามอบให้พร้อมกับแม่สื่อ เนื่องจากท่านแม่ทัพหวังและฮูหยินหวังกำลังเตรียมงานต้อนรับเ้าสาวอย่างเต็มที่อยู่ที่จวน ขอรับ"
บ่าวจากจวนสกุลหวังต่างพากันแบกเกี้ยวปลด หาบของหมั้นลงวางเรียงรายอย่างเป็ระเบียบ หาบของหมั้นมงคลถูกวางเรียงกันยาวสุดลูกหูลูกตา ด้านในหาบล้วนบรรจุของมีมูลค่า ทั้งผ้าไหมเนื้อดี ทองคำเปล่งประกายระยิบระยับ สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้า กลิ่นหอมของดอกไม้ที่ประดับประดาอยู่ทั่วโถงลอยมาแตะจมูก เพิ่มความรู้สึกสดชื่นและหรูหราให้กับบรรยากาศ
ท่าทางของหวางหลินยามนี้ดูสุภาพอ่อนน้อมจนหยางหนิงรู้สึกว่าเขาเป็อีกคน นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งในความเปลี่ยนแปลงนี้ หวางหลินที่เคยเห็นเป็เพียงคู่ปรับ กลับกลายเป็บุรุษที่มีความสง่างามและน่าเกรงขามในสายตาของนาง
บรรยากาศในจวนสกุลลี่เต็มไปด้วยความคึกคักและความตื่นเต้น ทุกคนต่างรอคอยการมาถึงของแม่ทัพหวังและฮูหยินหวังอย่างใจจดใจจ่อ ขณะที่หยางหนิงยังคงยืนมองหวางหลินด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนในใจ นางรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา และความรู้สึกนี้ทำให้นางเริ่มสงสัยในความรู้สึกของตนเอง
ในขณะที่ลี่หยากำลังเดินไปดูของหมั้น หยางหนิงก็ได้แต่ยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวลและความสับสน เขาพยายามคิดหาวิธีที่จะช่วยสหายรักของเขาให้พ้นจากสถานการณ์ที่อาจจะไม่เป็ไปตามที่หวัง แต่ความคิดของเขากลับวิ่งวนไปมาเหมือนหนูติดจั่น
"ข้าจะทำยังไงดี?" หยางหนิงพึมพำกับตัวเอง บิดแขนเสื้อของนางเองจนยับ "ถ้าข้าเป็นก ข้าจะบินไปกระซิบข้างหูลี่หยาได้ แต่ข้าไม่ใช่นก ข้าเป็แค่หยางหนิงที่ กล่าวติดอ่าง!"
นางมองไปรอบ ๆ หวังว่าจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็เพียงแมวตัวหนึ่งที่เดินผ่านไปอย่างไม่สนใจโลก หยางหนิงถอนหายใจยาว "แม้แต่แมวยังไม่สนใจข้าเลย"
ในขณะที่เขากำลังคิดหาวิธีแก้ปัญหา เสียงดนตรีจากขบวนของหมั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้หยางหนิงใ "โอ้ย! ข้าต้องรีบคิดอะไรออกก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป!"
นางครุ่นคิดหาหนทางต่าง ๆ แต่ทุกแผนการกลับดูเหมือนจะไร้ซึ่งความเป็ไปได้
‘หรือว่าข้าควรจะใช้แจกันในหาบของหมั้นฟาดศีรษะองค์รักษ์หวางหลินให้เกิดเื่วุ่นวายดีหนอ?
เมื่อเกิดเื่ขึ้น งานแต่งย่อมต้องเลื่อนออกไป...’ แต่แล้วนางก็ส่ายศีรษะเบา ๆ
‘ไม่...ไม่ควรทำเช่นนั้น ข้าคงกลายเป็ที่เล่าลือทั่วทั้งเมืองว่า "คุณหนูหยางหนิงเสียสติด้วยความกังวลที่สหายรักกำลังจะเข้าพิธีสมรส" เป็แน่แท้’
หยางหนิงส่ายหัวให้กับความของตนเอง "ไม่เอา ไม่เอา ข้าต้องคิดแผนที่ดีกว่านี้"
ในที่สุด เขาก็ยืนถอนหายใจอีกครั้ง "บางทีข้าอาจจะต้องรอให้ลี่หยาออกมาก่อน แล้วค่อยบอกนางอีกที" หยางหนิงคิดในใจ พลางยิ้มแห้ง ๆ ให้กับตัวเอง "หวังว่าคราวหน้าข้าจะไม่ กล่าวติดอ่างอีกนะ"
และด้วยความหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ หยางหนิงก็ได้แต่ยืนรออยู่ที่เดิม หวังว่าเขาจะสามารถช่วยสหายรักของเขาได้ในที่สุด
หวางหลินสังเกตเห็นความกังวลในดวงตาของหยางหนิง เขาแกล้งเดินเข้าไปใกล้จนแขนของเขาแทบจะเบียดชิดกับตัวของนาง "อย่ากังวลไปเลย ยังไงหวังหยางกับลี่หยาก็ต้องเข้าวิวาห์ตามคำสั่งของฝ่าา เ้าทำอะไรไม่ได้หรอก" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงหยอกเย้า
หยางหนิงที่เพิ่งรู้ตัวว่ากำลังยืนใกล้ชิดกับหวางหลินถึงกับใและพยายามจะถอยหนี แต่กลับพบว่าตัวเองติดกับผนัง หวางหลินยิ้มแกล้งเบียดเข้าไปใกล้ ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหยางหนิง
หัวใจของหยางหนิงเต้นระรัว นางไม่แน่ใจว่าทำไมถึงรู้สึกเช่นนี้ แต่ความใกล้ชิดและสายตาของหวางหลินทำให้นางรู้สึกสับสนและหวั่นไหว
หยางหนิงถอนหายใจเบาๆ "เ้าทำให้ข้ารู้สึกดีขึ้นจริง ๆ นะ" นาง กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงความประชด แต่พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง
หวางหลินยิ้มอย่างขี้เล่น "ข้าดีใจที่ได้ช่วยเ้า" เขาตอบพร้อมกับถอยออกมาเล็กน้อย แต่ยังคงยืนอยู่ใกล้ ๆ อย่างจงใจ
ในตอนที่บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะของผู้คนในงานหมั้น แต่ในใจของหยางหนิงและหวางหลินกลับรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา