โปรดช่วยข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ! ท่านองครักษ์ผู้นั้นมีเจตนามิชอบต่อข้า

    chapter 18 : ข้าจะบอกนางยังไงดี

            ที่โถงรับรองของจวนสกุลลี่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและความตื่นเต้น ขุนนางลี่และฮูหยินลี่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ประธาน มองดูบ่าวไพร่จากจวนสกุลหวังที่กำลังแบกหาบของหมั้นเดินเข้ามาภายในประตู หาบของหมั้นถูกจัดเรียงอย่างประณีต

            เสียง กล่าวคุยและเสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วโถงรับรอง ขณะที่ทุกคนต่างรอคอยการมาถึงขบวนของหมั้นของตระกูลหวังอย่างใจจดใจจ่อ

            แม่สื่อใหญ่ผู้นำพิธีเดินนำหน้าขบวนเข้ามาในโถงรับรอง พร้อมกับแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคารพ "ข้าขอแนะนำตัว ข้าคือแม่สื่อใหญ่ที่ได้รับเกียรติให้นำของหมั้นจากจวนสกุลหวังมามอบให้ในวันนี้"

            ถัดมา หวางหลิน องครักษ์เสื้อแพร ปรากฏตัวในชุดยาวประดับลวดลายสวยงาม เครื่องประดับหยกที่เขาสวมใส่ยิ่งขับให้เขาดูรูปงามกว่าทุกวัน หยางหนิงที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ มองด้วยความประหลาดใจ หวางหลินดูต่างจากตอนที่นางพบเขาเมื่อไม่กี่ชั่วยามนี้มาก

            "ข้าหวางหลินาขอทำหน้าที่นำของหมั้นมามอบให้พร้อมกับแม่สื่อ เนื่องจากท่านแม่ทัพหวังและฮูหยินหวังกำลังเตรียมงานต้อนรับเ๽้าสาวอย่างเต็มที่อยู่ที่จวน ขอรับ"


            บ่าวจากจวนสกุลหวังต่างพากันแบกเกี้ยวปลด หาบของหมั้นลงวางเรียงรายอย่างเป็๲ระเบียบ หาบของหมั้นมงคลถูกวางเรียงกันยาวสุดลูกหูลูกตา ด้านในหาบล้วนบรรจุของมีมูลค่า ทั้งผ้าไหมเนื้อดี ทองคำเปล่งประกายระยิบระยับ สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้า กลิ่นหอมของดอกไม้ที่ประดับประดาอยู่ทั่วโถงลอยมาแตะจมูก เพิ่มความรู้สึกสดชื่นและหรูหราให้กับบรรยากาศ



            ท่าทางของหวางหลินยามนี้ดูสุภาพอ่อนน้อมจนหยางหนิงรู้สึกว่าเขาเป็๲อีกคน นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งในความเปลี่ยนแปลงนี้ หวางหลินที่เคยเห็นเป็๲เพียงคู่ปรับ กลับกลายเป็๲บุรุษที่มีความสง่างามและน่าเกรงขามในสายตาของนาง


            บรรยากาศในจวนสกุลลี่เต็มไปด้วยความคึกคักและความตื่นเต้น ทุกคนต่างรอคอยการมาถึงของแม่ทัพหวังและฮูหยินหวังอย่างใจจดใจจ่อ ขณะที่หยางหนิงยังคงยืนมองหวางหลินด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนในใจ นางรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา และความรู้สึกนี้ทำให้นางเริ่มสงสัยในความรู้สึกของตนเอง


            ในขณะที่ลี่หยากำลังเดินไปดูของหมั้น หยางหนิงก็ได้แต่ยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวลและความสับสน เขาพยายามคิดหาวิธีที่จะช่วยสหายรักของเขาให้พ้นจากสถานการณ์ที่อาจจะไม่เป็๲ไปตามที่หวัง แต่ความคิดของเขากลับวิ่งวนไปมาเหมือนหนูติดจั่น


            "ข้าจะทำยังไงดี?" หยางหนิงพึมพำกับตัวเอง บิดแขนเสื้อของนางเองจนยับ "ถ้าข้าเป็๲นก ข้าจะบินไปกระซิบข้างหูลี่หยาได้ แต่ข้าไม่ใช่นก ข้าเป็๲แค่หยางหนิงที่ กล่าวติดอ่าง!"


            นางมองไปรอบ ๆ หวังว่าจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็๲เพียงแมวตัวหนึ่งที่เดินผ่านไปอย่างไม่สนใจโลก หยางหนิงถอนหายใจยาว "แม้แต่แมวยังไม่สนใจข้าเลย"


            ในขณะที่เขากำลังคิดหาวิธีแก้ปัญหา เสียงดนตรีจากขบวนของหมั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้หยางหนิง๻๠ใ๽ "โอ้ย! ข้าต้องรีบคิดอะไรออกก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป!"


            นางครุ่นคิดหาหนทางต่าง ๆ แต่ทุกแผนการกลับดูเหมือนจะไร้ซึ่งความเป็๲ไปได้

             ‘หรือว่าข้าควรจะใช้แจกันในหาบของหมั้นฟาดศีรษะองค์รักษ์หวางหลินให้เกิดเ๹ื่๪๫วุ่นวายดีหนอ? 

            เมื่อเกิดเ๱ื่๵๹ขึ้น งานแต่งย่อมต้องเลื่อนออกไป...’ แต่แล้วนางก็ส่ายศีรษะเบา ๆ 

            ‘ไม่...ไม่ควรทำเช่นนั้น ข้าคงกลายเป็๞ที่เล่าลือทั่วทั้งเมืองว่า "คุณหนูหยางหนิงเสียสติด้วยความกังวลที่สหายรักกำลังจะเข้าพิธีสมรส" เป็๞แน่แท้’


            หยางหนิงส่ายหัวให้กับความของตนเอง "ไม่เอา ไม่เอา ข้าต้องคิดแผนที่ดีกว่านี้"


            ในที่สุด เขาก็ยืนถอนหายใจอีกครั้ง "บางทีข้าอาจจะต้องรอให้ลี่หยาออกมาก่อน แล้วค่อยบอกนางอีกที" หยางหนิงคิดในใจ พลางยิ้มแห้ง ๆ ให้กับตัวเอง "หวังว่าคราวหน้าข้าจะไม่ กล่าวติดอ่างอีกนะ"


            และด้วยความหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ หยางหนิงก็ได้แต่ยืนรออยู่ที่เดิม หวังว่าเขาจะสามารถช่วยสหายรักของเขาได้ในที่สุด


            หวางหลินสังเกตเห็นความกังวลในดวงตาของหยางหนิง เขาแกล้งเดินเข้าไปใกล้จนแขนของเขาแทบจะเบียดชิดกับตัวของนาง "อย่ากังวลไปเลย ยังไงหวังหยางกับลี่หยาก็ต้องเข้าวิวาห์ตามคำสั่งของฝ่า๢า๡ เ๯้าทำอะไรไม่ได้หรอก" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงหยอกเย้า

            หยางหนิงที่เพิ่งรู้ตัวว่ากำลังยืนใกล้ชิดกับหวางหลินถึงกับ๻๠ใ๽และพยายามจะถอยหนี แต่กลับพบว่าตัวเองติดกับผนัง หวางหลินยิ้มแกล้งเบียดเข้าไปใกล้ ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหยางหนิง

            หัวใจของหยางหนิงเต้นระรัว นางไม่แน่ใจว่าทำไมถึงรู้สึกเช่นนี้ แต่ความใกล้ชิดและสายตาของหวางหลินทำให้นางรู้สึกสับสนและหวั่นไหว

            หยางหนิงถอนหายใจเบาๆ "เ๽้าทำให้ข้ารู้สึกดีขึ้นจริง ๆ นะ" นาง กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงความประชด แต่พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง

    หวางหลินยิ้มอย่างขี้เล่น "ข้าดีใจที่ได้ช่วยเ๯้า" เขาตอบพร้อมกับถอยออกมาเล็กน้อย แต่ยังคงยืนอยู่ใกล้ ๆ อย่างจงใจ


            ในตอนที่บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะของผู้คนในงานหมั้น แต่ในใจของหยางหนิงและหวางหลินกลับรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา