ตอนที่ 10
ของขวัญชิ้นสำคัญ
“น้องนวล พี่ปัฐรักน้องนวลมากนะครับ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ในหัวใจของพี่ปัฐก็ยังคงมีแต่น้องนวลเพียงคนเดียวเท่านั้น”
ปัฐพีกล่าวซ้ำเบา ๆ อีกครั้งด้วยหัวใจที่เศร้าหมอง เมื่อนึกถึงเื่ที่เขาและประพาสคุยกันไว้ ชายหนุ่มพยายามสลัดความรันทดออกจากหัวใจ ด้วยการจุมพิตนวลที่หน้าผากของเธออย่างแ่เบา เขาอยากจะทะนุถนอมหญิงสาวผู้นี้ซึ่งเธอเปรียบได้กับหัวใจของเขาเอง เขา้าที่จะดูแลและปกป้องคุ้มครองภยันอันตรายต่าง ๆ ให้กับหญิงสาวผู้นี้อย่างสุดชีวิต ชายหนุ่มเปรียบนวลดั่งแก้วเจียระไนชิ้นยอดเยี่ยมของโลกชิ้นหนึ่งเลยทีเดียว
“เราไปกันเถอะค่ะ” นวลเอ่ย เมื่อรู้สึกว่าตัวเอง กำลังจะปล่อยตัวปล่อยใจจนเกินงามมากไปแล้ว
ปัฐพีมองหน้าหญิงอันเป็ที่รักของเขา ด้วยสายตาชื่นชมและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่มีให้เธอจนเต็มทุกห้องหัวใจของเขา หลังจากเขาถอนจุมพิตออกแล้ว ปัฐพียังคงจ้องมองใบหน้าหวานใจของเขาราวกับว่าจะประทับ ใบหน้าหวานของนวลเอาไว้ในหัวใจทั้งสี่ห้องของเขาไปจนวันตาย
“ครับ” ปัฐพีรับคำเบา ๆ ทั้งที่สายตายังมิได้ละจากใบหน้างามของเธอ
“มากันแล้วหรือคะคุณปัฐ” เสียงป้าแช่มแม่บ้านแห่งเรือนดอกเสี้ยว เอ่ยทักด้วยความดีใจ
“น้องนวล นี่ป้าแช่ม เป็คนที่ช่วยดูแลความเรียบร้อยให้กับพี่ปัฐครับ”
นวลยิ้มให้แล้วยกมือไหว้อย่างนอบน้อม เมื่อปัฐพีแนะนำให้เธอรับรู้ฐานะของป้าแช่ม เธอแสดงออกด้วยความเคารพอย่างใจจริง
ป้าแช่มยิ้มให้ด้วยความรู้สึกเอ็นดูเด็กสาวผู้นี้ ชื่นชมในตัวของนวลอย่างมาก ภายในใจก็คิดว่าเด็กสาวคนนี้กระมังที่เป็คนพิเศษของปัฐพี ที่ชายหนุ่มถึงกับลงทุนมาดูแลความเรียบร้อยของเรือนดอกเสี้ยวด้วยตัวเอง
“เข้าไปในเรือนกันก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าจะไปหาเครื่องดื่มเย็น ๆ มาให้คุณทั้งสองดื่ม” ป้าแช่มกล่าวจบก้มหยิบกระเป๋าของคนทั้งสองนำไปไว้ข้างในเรือน
“น้องนวลครับ นี่คือเรือนดอกเสี้ยวของพี่ปัฐเอง พี่ปัฐตั้งใจจะพาน้องนวลมาที่นี่ และอีกประการหนึ่งพี่ปัฐตั้งใจเอาไว้ว่าจะให้น้องนวล เป็คนช่วยทำให้ เรือนดอกเสี้ยว ของพี่ปัฐหลังนี้ ให้กลายเป็ เรือนดอกรัก อย่างสมบูรณ์แบบครับ” ปัฐพีกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ส่งสายตาเว้าวอนอีกฝ่ายอย่างออดอ้อน
“น้องนวลว่าอย่างไรล่ะ จะทำให้พี่ปัฐสมหวังได้ไหมครับ” ชายหนุ่มอ้อนหญิงสาวอันเป็ที่รักของเขาด้วยเสียงหวาน ๆ อย่างตั้งใจ
“พี่ปัฐอยากให้น้องนวลเปลี่ยนเรือนดอกเสี้ยว ให้เป็เรือนดอกรัก น้องนวลช่วยทำให้พี่ปัฐสมหวังหน่อยน่ะครับ” ปัฐพีออดอ้อนเสียงหวานอีกครั้ง
นวลไม่กล้าสบสายตาของปัฐพีโดยตรงนัก แค่น้ำเสียงออดอ้อนของเขาก็ทำให้เธอหัวใจวาบหวิว รู้สึกว่าตัวเองซาบซ่านไปทั้งตัวและหัวใจ ขืนสบสายตาอีกฝ่ายมีหวังหัวใจของเธอคงจะละลายกลายเป็ของเหลวแน่ ๆ นวลจึงยืนก้มหน้านิ่งไม่ได้โต้ตอบชายหนุ่มกลับไป
ปัฐพีเห็นนวลยืนนิ่งไม่สบสายตาของตน เขาจึงเอามือข้างหนึ่งเชยคางนวลให้เงยหน้าขึ้นมาเพื่อให้นวลสบสายตากับเขาตรง ๆ
แต่นวลก็ยังไม่กล้ามองหน้าปัฐพีอยู่ดี เพราะเธอกลัวว่าจะพบกับสายตาเว้าวอนของเขาที่จะทำให้หัวใจของเธอหลอมละลาย
ปัฐพีเห็นนวลยังคงหลุบตาต่ำไม่ยอมสบตากับเขา ปัฐพีจึงค่อย ๆ ก้มหน้าบรรจงจุมพิตไปที่เปลือกตาของหญิงสาว จุมพิตข้างซ้ายแล้วย้ายมาจุมพิตข้างขวาอย่างตั้งใจและแ่เบา เพื่อเป็การกระตุ้นให้หญิงสาวเปิดเปลือกตาขึ้นมาสบสายตากับเขา
นวลเจอการกระทำของชายหนุ่มเยี่ยงนี้ ถึงกับทำให้เธอสะท้านไปทั้งร่างดูเหมือนกับว่าเธอกำลังจะหมดเรี่ยวหมดแรง ที่จะทรงตัวให้ยืนอยู่ได้อย่างมั่นคงอีกต่อไปได้ จึงกอดร่างของอีกฝ่ายไว้แล้วซบหน้าขาวนวลของเธอ ไว้กับแผ่นอกอันกว้างและแสนจะอบอุ่น เพื่อจะยึดร่างกำยำของปัฐพีเอาไว้เป็หลักในการทรงตัวของเธอด้วย
“ว่าไงล่ะครับน้องนวล รับปากกับพี่ปัฐได้ไหมครับ”
ปัฐพีกล่าวซ้ำอีกครั้งอย่างรอความหวังจากอีกฝ่าย ด้วยหัวใจจดจ่อกับคำตอบที่เขาจะได้รับจากเธอ หลังจากที่นวลยอมเงยหน้าขึ้นมา สบตากับเขาแล้วสายตาของปัฐพีก็ยังคงการจดจ่อกับใบหน้าอันงดงามของหญิงสาวไว้ อย่างไม่ละสายตาเลย เขาค่อย ๆ ก้มหน้าพร้อมกับเอามือข้างหนึ่งเชยคางของหญิงสาวให้เชิดหน้าขึ้นมา ปัฐพีเริ่มประกบริมฝีปากของตนเองลงไปอย่างจงใจและตั้งใจ ไปที่ริมฝีปากอันได้รูปสีอ่อนละมุนราวกับกลีบกุหลาบของหญิงสาว เขาตั้งใจจะลิ้มรสหวานจากริมฝีปากได้รูปของหญิงสาว แต่ก็ต้องสะดุดหยุดการกระทำทันทีเมื่อได้ยินเสียงของป้าแช่มเดินใกล้เข้ามา
“มาแล้วค่ะเครื่องดื่มเย็น ๆ” เสียงป้าแช่มเสียงดังมาแต่ไกล
“ขอบคุณครับป้า” ปัฐพีกล่าวด้วยอารมณ์เจือปนความหงุดหงิดเล็ก ๆ ที่ป้าแช่มเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน
ตะเกียงไฟลูกใหญ่ที่คอยส่งแสงสว่างแห่งวัน ให้กับผู้คนได้อบอุ่นทำกิจกรรมทุกอย่างได้อย่างชัดเจนตลอดวัน แต่ในที่สุดการสิ้นสุดของวันก็มาถึง ตะเกียงไฟลูกใหญ่ก็เริ่มหรี่แสงสว่างลงเป็ลำดับทุกขณะ จนในที่สุดก็แผ่ผืนกำมะหยี่สีดำแห่งราตรีกาล เข้ามาครอบคลุมแทนทุกสถานที่และทุกซอกทุกมุม รัศมีแห่งราตรีกาลเคลือบคลานเข้ามาปกคลุมไปจนทั่วพื้นธรณิน รวมทั้งบริเวณอันเป็ที่ตั้งของเรือนดอกเสี้ยวด้วยก็ไม่รอดพ้นกำมะหยี่สีดำด้วยเหมือน จนทำให้บริเวณเรือนดอกเสี้ยวมืดมิด ไปจนทั่วบริเวณของตัวเรือนด้วยเช่นกัน มีเพียงแสงสว่างเฉพาะบริเวณเรือนดอกเสี้ยวเท่านั้น ที่มีแสงสว่างจากไฟนีออนเข้ามาแทนที่ตะเกียงไฟลูกใหญ่เท่านั้น
แต่บริเวณลานกว้างหน้าเรือนดอกเสี้ยว กลับมีแสงสว่างเรือง ๆ เฉพาะจุดซึ่งเกิดจากการก่อกองไฟไว้ ซึ่งมีนวลนั่งผิงไฟอยู่ เธอนั่งบนท่อนไม้ท่อนใหญ่ท่อนหนึ่งที่หน้ากองไฟกองเล็ก ๆ นั้น กองไฟนี้ปัฐพีเป็คนสุ่มไฟเอาไว้เมื่อตอนหัวค่ำ เพื่อใช้ไล่ยุงและให้ความอบอุ่นใน่ดึก สักครู่ปัฐพีก็เดินมานั่งลงข้าง ๆ นวล เมื่อเขานั่งเรียบร้อยแล้ว เขาส่งกล่องไม้ใบเล็ก ๆ ใบหนึ่งที่ถือติดมือมาด้วย เขาส่งกล่องใบเล็กที่ถือมาให้กับหญิงสาวอันเป็ที่รักดั่งดวงใจของเขา
“พี่ปัฐให้น้องนวลครับ”
“กล่องของขวัญนี่ค่ะ พี่ปัฐให้นวลเนื่องในโอกาสอะไรคะ” นวลถามด้วยความประหลาดใจและแปลกใจไปพร้อม ๆ กัน
“เนื่องในโอกาสที่พี่ปัฐได้มาพบกับน้องนวล และได้มาตกหลุมรักของน้องนวลน่ะซีครับ” ปัฐพีบอกพร้อมกับโปรยสายตาอันแสนอบอุ่นให้กับนวล
นวลมองกล่องขวัญที่ปัฐพีส่งให้เธอสักครู่ เธอสวมกอดปัฐพีแทนคำขอบคุณแล้วรับกล่องของขวัญนั้นมาถือไว้ ด้วยหัวใจพองโตกับคำพูดของชายหนุ่ม
“แกะดูซีครับ” ปัฐพีแนะนำ
นวลทำตามคำแนะนำของปัฐพีทันที เมื่อเห็นของขวัญที่ปัฐพี่ให้ถึงกับอุทานออกมาเบา ๆ ด้วยความดีใจอิ่มใจ
“น่ารักจังเลยค่ะพี่ปัฐ”
“สาวน้อยริมลำธาร” นวลออกเสียงอ่านข้อความออกมาอย่างตั้งใจ
ของขวัญที่ปัฐพีให้นวลนั้น เป็หีบเพลงรูปตุ๊กตาหญิงสาว กำลังนั่งอยู่บนก้อนหินก้อนหนึ่ง หลังอิงต้นไม้เท้าแช่อยู่ในสายลำธารเย็นฉ่ำ ซึ่งด้านล่างของก้อนหินจำลองมีข้อความเขียนไว้ว่า ‘สาวน้อยริมลำธาร’ นวลลองไขลานหีบเพลงฟังดู แล้วหันมามองหน้าชายหนุ่มทันที เมื่อได้ยินเสียงดนตรี ถึงกลับทำให้เธอตื่นเต้นขึ้นมาภายในใจ ด้วยคาดไม่ถึงว่าปัฐพีจะทำสิ่งนี้เพื่อเธอ
ปัฐพีระบายยิ้มอ่อน ๆ ให้เธอ แล้วเขาก็เริ่มฮัมทำนองเพลงคลอไปกับเสียงดนตรีทันทีด้วยความสุข
เสียงฮัมเพลงของปัฐพี ทำให้นวลถึงกับน้ำตาซึม นวลคาดไม่ถึงว่าปัฐพีจะมีความรักให้เธอมากมายขนาดนี้ นวลซึ้งในน้ำใจแล้วว่าปัฐพีนั้นรักตนเองด้วยความจริงใจและมากล้นขนาดไหน นวลซับน้ำตาที่กำลังเอ่อล้นขึ้นมาที่หัวตาแล้วก็เริ่มฮัมทำนองเพลงคลอไปพร้อม ๆ กับปัฐพี ด้วยความสุขที่เต็มล้นในหัวใจ นวลฮัมเพลงเบา ๆ ไปกับปัฐพีจนจบเพลง
“พี่ปัฐสั่งทำเป็พิเศษเพื่อน้องนวลของพี่ปัฐ” ปัฐพีพูดพร้อมกับเอาแขนข้างหนึ่งโอบไหล่นวลไว้ และโน้มตัวนวลให้มาแนบชิดกับแผ่นอกกว้างของตัวเอง
ทั้งสองได้รับรู้ถึงความรู้สึก ความรัก ความอันอบอุ่นในหัวใจของเขาและเธออย่างเต็มเปี่ยม ปัฐพีเอาแขนอีกข้างหนึ่งโอบกอดนวลให้แน่นกระชับขึ้น ความรู้สึกอันอบอวลและอบอุ่นไปด้วยไอแห่งรักของคนทั้งคู่ แผ่ซ่านไปทั้งกายและใจของหนุ่มสาวทั้งสองคนอย่างเต็มพื้นที่ของหัวใจของกันและกัน
“พี่ปัฐเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อทรงพล ถึงตั้งชื่อว่า ‘นวลเพลิง’
“เพราะอะไรคะ” นวลถามเบา ๆ ขณะที่ยังคงซบหน้ารับไออุ่นรักจากแผ่นอกกว้างจากปัฐพี
“เพียงแค่เปลวไฟจากกองไฟกองเล็ก ๆ ตรงหน้าเรานี้ มันสามารถสร้างความอบอุ่นให้แก่ร่างกายของเราได้ ก็เหมือนกับน้องนวลในเวลานี้ไง เพียงแค่เปลวไฟรักจากหัวใจของน้องนวล ก็สามารถทำให้พี่ปัฐ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นทั้งกายและหัวใจ” ปัฐพีพูดจบ รัดร่างบางระหงของหญิงสาวแล้วกระชับให้แน่นและแนบกับแผ่นอกอบอุ่นของเขาให้มั่นคงยิ่งขึ้นกว่าเดิม
ในเวลานี้ปัฐพีอยากจะให้มีแม่มดใจร้ายสักตนหนึ่ง มาเห็นความรักของเขาที่มีให้ต่อนวล แล้วเกิดความอิจฉาริษยาตาร้อนถึงกับโมโหและไม่พอใจเป็อย่างมาก แล้วสาปเขาและนวลให้กลายเป็ก้อนหินไปชั่วนิจนิรันดร์กาล โดยไม่มีใครที่จะมีความสามารถถอนคำสาปนี้ได้เลย เพื่อเขาจะได้อยู่กับหญิงอันเป็ที่รักของเขาไปตลอดกาล ไม่ต้องมารับรู้กับปัญหาหนักอกที่เกิดขึ้นอยู่ในเวลานี้ จะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป ปัฐพีเอามือไปหยิบหีบเพลงจากในมือของนวลมา แล้วเริ่มไขลานอีกครั้ง เมื่อเสร็จแล้วจึงส่งคืนให้เธอ
“พี่ปัฐชอบเพลงนี้มาก” ปัฐพีร้องคลอไปตามจังหวะดนตรีอีกครั้ง ซึ่งนวลก็ร้องคลอไปพร้อม ๆ กับเขาด้วย
ถึงเธออยู่สุดแดนฟ้าไกล แต่หัวใจมีไว้เพื่อเธอ ฉันจะยังคงรักเธอเสมอ ตราบเท่าชีวีไม่มีตัวตน จะขอรักเธอไม่มีวันแหนงหน่าย ถึงฟ้าดินมลายใจไม่คลายรักเธอ
แม้เธอจากไปแดนแสนไกล แต่หัวใจยังคิดถึงเธอ อยากกระซิบให้เธอรู้ว่า ใจฉันนั้นยังคงรักเธอ ใจไม่เคยเผลอคลายรักสักแม้นาที
อยากโอบกอดเธอไว้ใกล้ทรวง แต่ก็เป็แค่ความเพ้อฝัน เพราะวันนี้ฉันไม่มีเธอ ฉันขอแค่ละเมอเพ้อรักกับลมหายใจ
“น้องนวลยังไม่ได้ตอบพี่ปัฐเลยว่า น้องนวลยินดีจะเปลี่ยนเรือนดอกเสี้ยวหลังนี้ ให้เป็เรือนดอกรักได้หรือไม่ครับ” ปัฐพีถามเมื่อร้องเพลงจบแล้ว
เมื่อนวลได้ยินคำถามจากชายหนุ่ม เธอจึงโอบกอดปัฐพี แล้วรั้งร่างของตัวเองให้แนบชิดกับแผ่นอกกว้างอันอบอุ่นเข้าอีก พร้อมกับซบหน้าแแ่ตรงตำแหน่งของหัวใจของอีกฝ่าย
“นวลยินดีค่ะพี่ปัฐ นวลเต็มใจที่จะเปลี่ยนเรือนดอกเสี้ยวของพี่ปัฐ ให้เป็เรือนดอกรักอย่างสมบูรณ์ ด้วยหัวใจรักที่นวลมีให้กับพี่ปัฐค่ะ” นวลตอบขณะที่ยังอยู่ในอิริยาบถเดิม เธออยากจะซึมซับไออุ่นจากแผ่นอกกว้าง เต็มไปด้วยมัดกล้ามแห่งความเป็ชาย และเต็มไปด้วยไอรักที่เกิดจากความรักของเขา
“พี่ปัฐรักน้องนวลน่ะครับ”
“นวลก็รักพี่ปัฐค่ะ”
ทั้งคู่ต่างก็บอกถึงความรู้สึกที่มีต่อกันและกัน ภายในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขาและเธอ
“พี่ปัฐไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็อย่างไรมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ไม่ว่าทั้งทางดีหรือทางร้าย หรือมีเหตุการณ์ที่ทำให้เราทั้งสอง ต้องพรากจากกันพี่ปัฐขอให้น้องนวลรู้ไว้ว่าในหัวใจของพี่ปัฐก็ยังคงมีแต่น้องนวลเสมอ เหมือนกับพ่อทรงพลที่ในใจมีแต่คุณแม่ของน้องนวล” ปัฐพีกระซิบที่ข้างหูของนวลเบา ๆ แล้วกระชับวงแขนที่คลายออกหลวม ๆ อย่างไม่รู้ตัวให้แน่นกระชับเข้าอีก
“ทำไมพี่ปัฐถึงพูดแบบนี้ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ” นวลถาม เพราะเธอมีความรู้สึกเหมือนกับว่า ปัฐพีมีอะไรซ่อนอยู่ภายในใจ
“ไม่มีอะไรหรอกครับ อนาคตมันเป็เื่ที่ไม่แน่นอน พี่ปัฐไม่อยากใช้ชีวิตอย่างประมาท คุยกันเสียั้แ่ยังมีความรู้สึกดี ๆ ให้กันและกันเสียในวันนี้ ภายภาคหน้าถ้ามีอะไรเกิดขึ้น พี่ปัฐกับน้องนวลจะได้จดจำถึงความรู้สึกดี ๆ ที่เรามีต่อกัน พี่ปัฐอยากให้น้องนวลรับรู้ไว้เพียงอย่างเดียวว่า พี่ปัฐรักน้องนวลแต่เพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็ในอดีตปัจจุบันและอนาคต หรือโลกหน้าก็ตามพี่ปัฐก็ยังคงมีน้องนวลเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เป็ดั่งหัวใจของพี่ปัฐ ไม่มีหญิงอื่นเข้ามาแทนที่ได้”
“พี่ปัฐแน่ใจนะคะ ว่าพี่ปัฐไม่มีอะไรอยู่ในใจ ถ้ามีพี่ปัฐบอกนวลได้เสมอนวลยินดีรับทุกข์รับสุขร่วมกับพี่ปัฐได้เสมอ ไม่ว่าเื่นั้นจะร้ายหรือดี นวลก็พร้อมที่จะยืนเคียงข้างพี่ปัฐตลอดไป” นวลกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงใจ
“ขอบคุณครับน้องนวลที่เข้าใจพี่ปัฐ เอาไว้พี่ปัฐมีปัญหาเมื่อไรพี่ปัฐสัญญาว่าจะบอกให้น้องนวลได้รับรู้ และให้น้องนวลมายืนเคียงข้างพี่ปัฐในเวลาที่พี่ปัฐเกิดปัญหาขึ้นมาจริง ๆ”
ปัฐพีคลายอ้อมกอดออกจากการกอดนวล แล้วใช้ไม้เขี่ยกองไฟที่กำลังจะเริ่มมอดลงด้วยการเติมเชื้อไฟลงไปในกองไฟเพิ่มอีก เขาเขี่ยเชื้อไฟไปมาเพื่อให้เกิดเปลวไฟให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ปัฐพีโยนไม้ที่เขี่ยเชื้อไฟเมื่อสักครู่นี้ลงบนกองไฟ กองไฟเริ่มขยายเปลวไฟขึ้นจนขับไล่ความหนาวรอบตัวเขาและเธอออกไป
ปัฐพีนั่งนิ่ง ๆ สักครู่แล้วหันหน้ามามองหญิงสาว จ้องลึกไปที่ดวงตาเปล่งประกายดุจดวงดาวพราวระยิบระยับของนวล สายตาที่ปัฐพีมองมาทำให้เธอรู้สึกหนาวเข้าไปทั้งตัวและหัวใจ จนเธอต้องหันหน้าหนีเพื่อหลบหลีกแววตาดุจน้ำตาลหวานของชายหนุ่มทันที
ปัฐพีค่อย ๆ เอามือทั้งสองของเขาประคองวงหน้าอันงดงามของนวลไว้
“มองตาพี่ปัฐซีครับ น้องนวลของพี่ปัฐ ” ปัฐพีบอกด้วยน้ำเสียงเบา ๆ อย่างขอร้องให้อีกฝ่ายทำตามที่เขาบอก
นวลค่อย ๆ ยกเปลือกตาขึ้นอย่างช้า ๆ ตามคำบอกของปัฐพี เมื่อดวงตาของนวลเปิดเผยขึ้นก็พบกับสายตาอันเว้าวอนของชายหนุ่มทันที แต่คราวนี้นวลไม่อยากหลบสายตาของเขาอีกแล้ว เธอสู้สายตาของอีกฝ่ายหนึ่ง อย่างจงใจราวกับว่าเธอไม่เกรงกลัวการจ้องมองของเขาอีกต่อไป ด้วยว่าดวงตาและสายตาที่มองเธอมานั้นช่างสวยงามและเปล่งประกายเต้นระริก ๆ ด้วยแววของความรักอันเต็มเปี่ยมอยู่ในสายตาของเขา ช่างเป็แววตาและดวงตาคู่สวยเสียนี่กระไร
ปัฐพีจ้องหน้าสาวน้อยริมลำธารของเขา ทำไมช่างงดงามเหลือเกิน ชายหนุ่มรำพึงอยู่ในหัวอกของตนเอง ปัฐพีค่อย ๆ โน้มริมฝีปากของตนเองไปประกบกับริมฝีปากบางราวกับกลีบกุหลาบอมสีชมพูของนวล บรรจงจูบอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน ด้วยเกรงว่ากลีบกุหลาบอมสีชมพูของนวลจะบอบช้ำไปด้วยน้ำมือของเขา
การจูบของปัฐพีทำให้นวลรู้สึกตัวเบาหวิว นวลยังไม่เคยถูกชายใดทำแบบนี้มาก่อนกับเธอ ปัฐพีเป็คนแรกที่สอนให้เธอรู้จักถึงรสััของการจูบ นวลรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะล่องลอยไปไหนต่อไหน หัวใจกระเจิดกระเจิงไปสุดหล้าฟ้าเขียว รสจูบของชายหนุ่มทำให้เธอวาบหวิว ใจสั่นระริกหายใจแทบจะไม่ทัน เธอรู้สึกราวกับจะสำรักความรักของปัฐพีเสียให้ได้ นวลควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว เธอเลยตอบสนองชายหนุ่มกลับไป ด้วยการจูบตอบกลับชายหนุ่มอย่างเต็มหัวจิตหัวใจนวลปล่อยให้ชายหนุ่มและตัวเอง ล่องลอยไปในวิมานสีทองที่แวววาวระยิบระยับด้วยแสงแพรวพราวแห่งความรักของกันและกัน
ปัฐพีจำใจถอนจูบจากนวล เมื่อมีสิ่งหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของเขา เขาสำนึกขึ้นมาว่าเขาไม่ควรกระทำอย่างนี้กับนวล นวลคือหญิงอันเป็ที่รักของเขา เขาควรจะให้เกียรติกับเธอมากกว่านี้ ไม่ควรทำให้เธอด่างพร้อยเกี่ยวกับเื่แบบนี้ เมื่อเขารักนวลเขาก็ควรจะรักษานวลให้สะอาดบริสุทธิ์ จนกว่าวันนั้นจะมาถึง
“พี่ปัฐขอโทษครับ ที่ทำในสิ่งที่ไม่สมควรกับน้องนวลแบบนี้” ปัฐพีกล่าวอย่างสำนึกผิด
“ไม่เป็ไรค่ะ นวลเองก็ผิดเหมือนกัน ที่ไม่หักห้ามใจของตัวเอง” นวลบอกอย่างเขิน ๆ
ปัฐพีโอบกอดนวลอีกครั้ง
“พี่ปัฐอยากให้โลกหยุดหมุนเพียงเท่านี้จังเลยครับ” ปัฐพีกระซิบที่ข้างหูของหญิงสาวอันเป็ที่รักของเขา
“พี่ปัฐอยากจะโอบกอดน้องนวล แบบนี้ไปจนชั่วชีวิตของพี่ปัฐ ตราบชั่วฟ้ามลายลงเลย” ชายหนุ่มหวานใส่หญิงสาว ที่ตอนนี้ทั้งคู่ก็ยังอยู่ในอ้อมกอดแห่งไอรักของกันและกัน ทั้งคู่ยังคงโอบกอดซึ่งกันและกันอยู่ที่หน้ากองไฟกองเล็ก ๆ กองนั้น จนดึกพอประมาณเขาและเธอจึงแยกย้ายกันไปนอน
ทั้งคู่ยังต้องจะดำเนินชีวิตที่ถูกกำหนดมาแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้และวันต่อ ๆ ไปเขาและเธอจะต้องพบเจอกับอะไรบ้างที่เกิดขึ้นในชีวิตของเขาทั้งคู่ เมื่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมานั้นจะทำให้เขาและเธอ ต้องมาร่วมกันผจญกับเหตุการณ์ในชะตากรรมร่วมกันของเขาและเธอ
2K
![[END]ทะลุมิติมาเป็นนางเอกนิยายในยุค70s](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685761984_14213840.webp)
