“หน้าตาดูไม่ได้เลยนะครับ” จินหัวเราะแล้วพูดขึ้นเมื่อมองท่าทางของคิยะ
“หากใครมาได้ยินคงใแบบผมกันทั้งนั้น” ดูเหมือนคิยะจะใช้หลักเกณฑ์กับจินผิดไป
“ไม่ขนาดนั้นมั้ง ไม่เอาน่า...” เขาแทบไม่ได้เอาจริงเลยด้วยซ้ำ
หากเทียบพลังแล้วนับว่าเจมส์เก่งในขอบเขตของมนุษย์ ส่วนจินนั้นทะลุทะลวงเข้าขั้นเก่งเกินไปแล้ว
“คุณจินลองคิดดูสิครับ ทำไมอาชญากรถึงแบ่งระดับกัน” คิยะขยับเนกไทให้หลวม
“ความสามารถ” จินพูดอย่างไม่ค่อยคิดเท่าไหร่
“ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนคือความโหดร้ายที่อาชญากรนั้นได้ลงมือทำไว้ ตามความรุนแรงหรือเป็ภัยคุกคามต่อสาธารณชนมากน้อยแค่ไหน พวกนั้นจึงถูกจัดประเภทและไล่ล่าจากหน่วยงานของทางการต่างๆ” คิยะกล่าวโดยย่อ
“อย่างงั้นหรอกเหรอ พักเื่พวกลำดับประเภทไปก่อน ตกลงว่ารู้เกี่ยวกับเจมส์ คริมสัน แค่ไหน” จินปัดมือไล่ข้อมูลชวนปวดหัวนั้นออกไปก่อน อยากรู้ความเป็มาของเจมส์กับองค์กรที่เกี่ยวข้องมากกว่า
“เท่าที่ผมรู้ เจมส์ คริมสัน ทำงานขึ้นตรงต่อ องค์กรเนเมซิส เพียงองค์กรเดียวครับ” คิยะกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“องค์กรเนเมซิส มันคืออะไร?” เขาเพิ่งเคยได้ยินครั้งนี้ครั้งแรกเลย
“องค์กรที่เปิดรับเอาพวกอาชญากรระดับสูงมาเป็พวก ทำงานใต้ดินเพื่อแลกเปลี่ยนกับเงินและค่าคุ้มครองจากองค์กรครับ พวกหน่วยงานทางการไม่กล้าเข้าไปยุ่งด้วยเท่าไหร่ เส้นสายพวกนั้นใหญ่โตมาก” เื่พวกนี้ค่อนข้างละเอียดอ่อน หากเงินถึงจะฆ่าใคร เพียงแค่ส่งจดหมายไปหาองค์กรนี้เพียงเท่านั้น
“แล้วมันอยู่ที่ไหนตอนนี้” ด้วยตาเป็ประกายของจินทำเอาคิยะได้แต่ยิ้มแห้งๆ
“เื่นั้น ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” คำพูดของเขาทำเอา ชายหนุ่มตรงหน้าถอนหายใจทีเดียว
“มันเป็องค์กรลับ คนอื่นรู้มันก็ไม่ลับสิครับ” คิยะพูดติดตลกให้จิน
“ขอบคุณสำหรับข้อมูลต่างๆ เรียกค่าข้อมูลไหม?”
“ไม่ต้องหรอกครับ เื่พวกนี้หาได้ไม่ยาก หากมีเื่อะไรให้ผมรับใช้อีก บอกได้ทันทีเลย” คำพูดแสนต้อนรับผิดกับใบหน้าลิบลับ
“ไอ้ผมก็เกรงใจไม่ค่อยเป็ด้วยสิ เจอกันครับ” จินะโออกจากหน้าต่างไปอีกเช่นเคย
ไอ้ปากพาซวย คิยะตบปากตัวเองที่เผลอพลั้งหลุดออกไป
.
.
.
ยามเช้าของวันใหม่มาถึงพร้อมกับเสียงนกน้อยออกจากรัง เหล่าหิมะที่เริ่มละลายทำให้บรรยากาศของวันนี้เย็นสบายสดชื่น เหล่าผู้คนต่างออกจากบ้านเพื่อแสวงหาสิ่งที่ตัวเอง้า ทุกคนต่างพบพาความหวังว่าวันนี้ต้องมีเื่ดีๆ เกิดขึ้น
กลิ่นอายยามเช้าช่างเหมาะแก่การเติมพลังงานให้มีแรงอย่างยิ่ง รวมถึงจินที่กำลังเดินตามทางเพื่อไปยังโรงเรียนของเขา
“ไฮ้! ไอ้เกลอ!” เสียงะโร่าดังมาจากเทนตะที่วิ่งมาอย่างตลกและะโกอดคอจิน
“ปล่อยเลย ใครเกลอแก ปล่อย...” จินแกะมือของเทนตะ
“ยังโกรธเค้าอยู่เหรอตัวเอง” เทนตะทำหน้าแอ๊บแบ๊วให้จินอย่างน่ารักๆ
“ขนลุกว่ะเทนตะ หยุดๆ” จินลูบแขนที่ขนกำลังลุกขึ้นมาและพูดกับเทนตะด้วยใบหน้าที่รังเกียจเทนตะสุดๆ
“ถ้าตัวเองไม่หายโกรธเค้าก็ไม่หยุดหรอก” เทนตะยังไม่หยุดเล่นพร้อมด้วยเอานิ้วชี้สองข้างจิ้มที่แก้มตัวเอง
“แกอยากเจ็บตัวใช่มั้ย ได้ๆ” จินถกแขนเสื้อขึ้นตั้งท่าเอาเื่
“เฮ้ยๆ ลงไม้ลงมือเลยเหรอวะ ไม่เอาดิ” เทนตะวิ่งหลบลูกเตะของจินอย่างหวุดหวิดพลางชี้นิ้วด่า
“...” มาโคโตะส่ายหน้าให้ทั้งสอง โดยทำเป็ไม่มองและเดินนำหน้าไป
“มาโคโตะโว้ย! ช่วยด้วย!” เทนตะร้องโหยหวนโดนจินล็อกคอไว้ เขายื่นมือคว้าอากาศอย่างน่าสงสาร
“...”
นักเรียนที่เพิ่งมาถึงโรงเรียนต่างมองภาพหยอกล้อของพวกจินกันอย่างชินตาแล้ว ด้วยบุคลิกของเทนตะที่ไปไหนมาไหน ก็ทำให้เสียงหัวเราะตลบอบอวลนั้นถือเป็ข้อดีเลยก็ว่าได้
“อรุณสวัสดิ์จิน” อากิโนะในชุดนักเรียนกระโปรงสั้นผู้มาด้วยไฟหน้าแรงสูงเดินเข้ามาโบกมือทักทายพวกจิน
“อรุณสวัสดิ์อากิโนะ” จินกล่าวสวัสดีตอนเช้าอากิโนะ แต่มีเทนตะอยู่ในวงแขนที่ตัวเองล็อกคอไว้อยู่
“ปะ ปล่อยก่อนจิน หายใจไม่ออกเว้ย!” เทนตะตบแขนจินบอกยอมแพ้
“เฮ้อ…นึกว่าจะตายแล้ว” เทนตะถอดหายใจเมื่อหลุดออกจากท่าล็อกมรณะนั้นได้
“เล่นใหญ่ๆ” จินแซวกลับเมื่อเห็นท่าทางโอเวอร์แอคติ้งของเทนตะ
“เล่นใหญ่บ้าอะไรละเว้ย! มาโคโตะมาลองดิ” เทนตะโวยวายและชี้ชวนให้มาโคโตะลอง
“...ไม่” มาโคโตะส่ายหน้าพูดเสียงต่ำออกมา
“ขนาดมันที่ี้เีพูดยังพูดเลยจิน ดูไว้ๆ” เทนตะชี้ไม้ชี้มือให้จิน
“ไปกันเถอะ อากิโนะ” จินทำหูทวนลมเดินเข้าโรงเรียนต่ออย่างไม่สนใจ
“เดี๋ยวปัดเหนี่ยวเลย!” เทนตะทำท่าชกจินลับหลัง
“...” มาโคโตะเดินไปตบบ่าเพื่อนตัวเองก่อนเดินตามพวกจินไป
.
“เอาล่ะๆ ทุกคนนั่งประจำที่ตัวเองได้แล้ว!” เสียงของครูประจำชั้นดังออกมาให้ทุกคนกลับเข้าที่
เหล่าเด็กๆ ที่กำลังวุ่นวายกับการสนทนากับเพื่อนเหมือนไม่เคยเจอกันมานานหลายปีในยามเช้าก็ต่างรีบกลับเข้าที่ทันที
“วันนี้ครูมีข่าวดีมาบอก...” ครูประจำชั้นพูดออกมาแล้วก็เงียบไป
“รีบๆ บอกสิคะ” เด็กสาวใจกล้าพูดออกมาอย่างเหลืออดกับการทำให้ลุ้นของครูประจำชั้น
“งั้นไม่บอกละ” พูดแล้วครูก็ทำท่าน้อยใจกำลังจะเดินออกจากห้องไป
“ไม่เอาน่าคุณครู โอ๋ๆ” เสียงของเด็กๆ เริ่มร้องท้วงกับท่าทางคุณครู
“อะแฮ่ม! บอกแล้วๆ” ครูประจำชั้นเดินกลับมาหน้าชั้นใหม่
“อาทิตย์หน้าพวกเราจะมีทัศนศึกษาค้างคืนแถวูเา เคียวไก กัน” ครูประจำชั้นพูดพร้อมกับยิ้มออกมา
“เย้!!!” ทุกคนในห้องต่างร้องออกมาด้วยความดีใจ ผิดกับใครคนหนึ่งที่ยังมึนงง
“หื้ม? ทำไมดีใจกันขนาดนั้น แกด้วยเทนตะ” เหมือนเกิดเหตุการณ์ดีๆ อะไรที่เขาไม่รู้ขึ้น
“ต้องดีใจดิวะจิน นี่แหละ! ชีวิตวัยรุ่นที่เร่าร้อน! ใช่ไหมเพื่อน!” เทนตะยิ้มจนปากจะฉีกไปถึงหูและหันไปถามเพื่อนเขา มาโคโตะพยักหน้าเห็นด้วย
“เพราะ?”
“แกลองคิดดูสิ นี่มันทัศนศึกษาแบบนั้นกลางแจ้งเลยนะเว้ย เหล่าสาวๆ อาบน้ำเอย เปลี่ยนเสื้อผ้าเอย มันไม่มีอะไรวิเศษไปกว่า---” เทนตะทำตาเคลิ้มลอยออกมา
โป๊ก! โอ๊ย!
ยังไม่ทันที่เทนตะจะพูดเสร็จ สันหนังสือก็บินเข้าใส่หน้าของเทนตะทันที
“ทำอะไรเนี้ยเรย์กะ!” เทนตะโวยวายลูบหน้าตัวเอง แต่ก็หยิบหนังสือที่ตกยื่นให้เธอแบบโดยดี
“ลามก” คำเดียวที่ออกจากปากของเธอ ทำเอาเทนตะยิ้มจืดๆ ให้
“สมควรโดนไหมล่ะแก” จินไม่แสดงความสงสารเลยแม้แต่น้อย
“แต่แกลองคิด---” เทนตะยังไม่หยุดพูด สายตาอาฆาตของเรย์กะตวัดเข้าใส่ทันที
“แฮร่!” เทนตะยิ้มยิงฟันให้เธอ
“ฟังกันก่อนสิเด็กๆ” ครูประจำชั้นพูดออกมาเสียงดังเพิ่มขึ้น
พอพูดเื่เมื่อกี้เสร็จ เด็กๆ ในห้องต่างไม่มีใครสนใจครูแล้ว ทำให้เขาต้องดึงความสนใจกลับมาก่อน
“เอาล่ะ…ฟังกันต่อ ในการเดินทางจะไม่มีแบบห้องพักอะไรพวกนั้นหรอกนะ พวกเธอต้องขนของที่ต้องใช้ไปกันเอง และให้แบ่งกลุ่มกัน 5 คน จะชายจะหญิงยังไงก็แล้วแต่พวกเธอ และครูจะให้แผนที่ในวันที่จะขึ้นไป แน่นอนมันไม่เหมือนกันหรอกเส้นทางในการขึ้นไปของแต่ละกลุ่ม” ครูประจำชั้นพูดออกมาถึงรายละเอียดของการเดินทางขึ้นเขาวันนั้นให้เด็กๆ
“งั้นไม่อันตรายเหรอครับครู” เด็กผู้ชายหัวเกรียนคนหนึ่งพูดถามขึ้นอย่างสงสัย
“ยังไม่เคยมีใครตายในการทัศนศึกษาแบบนี้สักครั้ง เริ่มหากลุ่มแล้วส่งรายชื่อให้บนโต๊ะครูด้วย เตรียมตัวเรียนได้” ครูพูดตัดบทออกมาและเดินออกจากห้องไป
“แค่ยังของครูนี่ ทำเอาพวกผมกลัวแล้ว!” เด็กชายอีกคนพูดออกมาอย่างรู้สึกกลัว
“ไม่เอาน่า ใจๆ หน่อยเพื่อน” เพื่อนผู้ชายอีกคนพูดท้าทายเพื่อนตัวเอง
เสียงของความคิดเห็นต่างๆ ถูกพูดออกมาจากเหล่าเพื่อนร่วมห้องของจริงอย่างออกอรรถรสจนเป็ประเด็นหลักของการสนทนากันเลย พวกเขาเริ่มหาเพื่อนเข้ากลุ่มตัวเอง
แต่พวกเด็กๆ ยังไม่รู้ว่าเหล่าครูได้พูดกับผู้ปกครองและขอร้องให้เก็บเป็ความลับไว้แล้ว เพื่อให้เด็กๆ ได้เติบโตขึ้น ซึ่งผู้ปกครองต่างค่อนข้างเห็นชอบด้วยเป็ส่วนใหญ่ อีกทั้งทางโรงเรียนยังว่าจ้างพนักงานรักษาความปลอดภัยและเ้าหน้าที่แอบดูแลพวกเด็กๆ อย่างลับๆ
โดยมีการจัดกิจกรรมแบบนี้เฉพาะชั้นสุดท้ายของโรงเรียน และแต่ละห้องจะจัดในเวลาที่แตกต่างกัน
“ครูบอกให้ 5 คนใช่ไหม?” จินถามลอยๆ ขึ้น
“ใช่ ให้แบ่งกลุ่มละ 5 คน ตอนนี้เรามี 3 คน เรย์กะเข้าด้วยไหม?” เทนตะหันไปถามเรย์กะที่ยังนั่งกับที่
“อื้อ” เรย์กะพยักหน้า
“ทุกคนฉันขอเข้ากลุ่มด้วย!” เสียงหวานใสดังขึ้นเรียกพวกจินหันไปมอง
“ได้สิ” จินพูดขึ้นมา
เยส! อากิโนะกำมือดีใจและหันไปยิ้มให้เพื่อนของเธอ ส่วนเพื่อนของเธอชูนิ้วโป้งให้ทั้งสองคน
“นี่…จินเข้ากลุ่มด้วยสิจ้ะ” เด็กสาวผมหน้าม้าคนหนึ่งขอเข้าร่วมกลุ่ม
“เต็มแล้วครับ” จินยิ้มตอบ ส่วนเทนตะทำตาหวานเยิ้มใส่จนเธอต้องรีบหนีไป
“ว้า...เสียดายจัง”
“จินเข้ากลุ่มพวกข้าไหม” เหล่าเด็กหลังห้องเหมือนจินเชิญชวนให้เข้ากิน
“โทษที ได้กลุ่มแล้ว” จินพูดอย่างกันเองให้
“จินเข้ากลุ่มเจ้มั้ยจ้ะ เจ้จะเอาเสื้อหลายดอกหางแมวมาให้ดูด้วย” เสียงดัดผู้หญิงในร่างชายใหญ่ดังขึ้น
“ไม่โว้ย!” เขาพูดปฏิเสธอย่างแรง
“ไม่เห็นต้องทำเสียงดังกับเจ้เลย ใจร้าย กระซิกๆ” แล้วเขา(เธอ) ก็ทำท่าทางร้องไห้เดินกลับไปยังกลุ่มตัวเอง
“ฮ่าๆๆๆ” เทนตะหัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้วยน้ำตา
“ตลกเหรอเทนตะ มาลองโดนแบบนั้นดูไหม?” จินพูดด้วยใบหน้าเซ็งๆ เมื่อเห็นเทนตะหัวเราะเยาะเขา
“สุดยอดเลยวะ ยอมรับในเสน่ห์อันเหลือล้นจริงๆ”
“แล้วพวกเราจะแบ่งหน้าที่กันยังไงล่ะ” อากิโนะถามขึ้น
“งั้นเอาพวกของหนักๆ ให้จินยกทั้งหมดเลย พวกเราก็เดินตัวเบา สบายๆ ไม่ต้องคิดไรเยอะ ดีไหม?” เทนตะกล่าวสรุป
“ดีกับผีสิ เดี๋ยวก็เล่นซะนิ” จินแยกเขี้ยวพูดยกกำปั้นขู่ ส่วนเทนตะแตะแก้มซ้ายทีขวาทีอย่างเชิญชวน
“พวกเธอรับผิดชอบเื่แผนที่ จะได้วันนั้นกับของเล็กน้อยก็พอ ส่วนการแบกหามพวกเราจะเฉลี่ยกันเอง มาโคโตะรับผิดชอบเื่รายละเอียดสิ่งของจะใช้มาที ส่วนนายเทนตะไปสืบข้อมูลจากกลุ่มอื่นมาให้ด้วยว่าเราขาดตกเหลืออะไรไปบ้าง” จินพูดออกมาอย่างเป็ระบบ ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย
“แล้วนายล่ะ” เทนตะเริ่มเห็นว่ามันแปลกๆ
“ฉันกำลังทำอยู่นี่ไง” จินพูดอย่างมั่นใจ
“อะไร?” ทุกคนทำหน้างงตาม
“ออกคำสั่ง” ทุกคนนิ่งค้าง
5K
