เช้าของอีกวันแต่ละคนก็ตื่นขึ้นทำหน้าที่ของตัวเอง เนื่องจากท้องของสะใภ้ใหญ่และสะใภ้รองยังไม่โตมาก พวกหล่อนจึงสามารถทำงานบ้านได้อยู่ และเช้านี้ทั้งสองคนก็ยุ่งอยู่ในครัวเพื่อเตรียมทำอาหารเหมือนกับทุกๆ วัน
“พี่สะใภ้ใหญ่ดูสิคะ วันนี้คุณแม่แบ่งข้าวกับไข่ออกมาให้เราทำอาหารเยอะกว่าเดิมอีก” สะใภ้รองทำท่ากระซิบ
“แล้วมันไม่ดีหรือ เธอก็จะได้กินเยอะขึ้นด้วยไง”
“แหมพี่สะใภ้ใหญ่ ถ้าเราได้กินเยอะขึ้นอย่างที่พี่พูดก็ดีสิคะ ฉันกลัวก็แต่คุณแม่จะแบ่งให้น้องสามมากกว่าสามีของพวกเราต่างหาก แล้วพี่ดูสิคะ เพิ่งขอโอกาสจากคุณพ่อคุณแม่กลับตัวได้แค่วันเดียว เช้านี้น้องสามยังไม่ออกมาจากห้องเลย” สะใภ้รองมองไปทางห้องนอนของจางเป่าจิน “เห็นไหมคะ ประตูห้องยังปิดอยู่เลย ไม่ใช่ว่าน้องสามกำลังหาข้ออ้างเพื่อไม่ต้องออกไปทำงานนะคะ”
“สะใภ้รอง วันๆ ในหัวของเธอคิดเื่อะไรอยู่กันแน่ ตื่นขึ้นมาก็คอยแต่จับผิดคนอื่น รีบทำอาหารให้เสร็จเถอะ อีกเดี๋ยวเ้าใหญ่กับเ้ารองก็ต้องออกไปทำงานในไร่แล้ว” ยายเฒ่าจางบ่นลูกสะใภ้
“คุณแม่คะ ฉันพูดเื่จริงทั้งนั้นนี่คะ ดูสิ...สายจนป่านนี้แล้วน้องสามยังไม่ยอมออกมาจากห้องเลย หรือว่าเขาตั้งใจจะออกไปทำงานในไร่แค่ครึ่งวันเหมือนเมื่อวาน คุณแม่อย่าหาว่าฉันเอาแต่จับผิดน้องสามเลยนะคะ ที่พี่ใหญ่กับอาหนานทำงานหนักอย่างทุกวันนี้ก็เพราะในบ้านเรามีคนแบบน้องสามอยู่นี่ล่ะค่ะ”
“คนอย่างผมมันทำไมหรือครับพี่สะใภ้รอง” จางเป่าจินเดินหิ้วถังน้ำมาแต่ไกลก็ได้ยินแม่กับพี่สะใภ้รองกำลังทะเลาะกัน “เช้านี้ผมเห็นว่าน้ำในถังของบ้านเรามันใกล้หมดแล้ว ผมกลัวพี่กับพี่สะใภ้ใหญ่จะลำบากก็เลยไปตักน้ำมาไว้ให้พวกพี่ใช้ ผมอุตส่าห์คิดเผื่อพวกพี่นะครับเนี่ย นอกจากพี่จะไม่เห็นความดีของผมแล้ว พี่ยังคิดว่าผมจะเอาเปรียบพี่ชายของผมอีก มันน่าน้อยใจจริงๆ”
“ฉัน...ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอนี่”
“นี่ขนาดพี่ยังไม่ว่าอะไรนะครับเนี่ย ยังมายืนเถียงกับคุณแม่เป็ชุดเลย เอาเถอะครับ ผมไม่อยากทะเลาะกับพี่นักหรอก แต่ผมเตือนพี่อย่างหนึ่งก็แล้วกัน ตอนนี้พี่กำลังท้องอยู่ใช่ไหม ผมได้ยินมาว่าถ้าคนท้องเอาแต่นินทาคนอื่น เด็กที่เกิดมาก็จะเป็พวกขี้นินทา”
“นี่เธอกำลังแช่งลูกฉันอยู่หรือ”
“เปล่านะครับ ผมก็แค่เตือนพี่ไว้เท่านั้นเอง” จางเป่าจินหันไปเห็นจางหนานเดินออกจากห้องมา ก็แสร้งพูดกับพี่ชายอย่างน้อยใจ “พี่รองเพิ่งตื่นหรือครับ พี่ไม่กลับไปนอนต่ออีกหน่อยล่ะ ผมตักน้ำใส่ถังไว้เต็มหมดแล้ว พี่กับพี่ใหญ่ไม่ต้องทำแล้วล่ะ อ้อ...พี่สะใภ้รองจะได้ไม่มาว่าผมเอาเปรียบพี่ด้วย”
“ปกติเธอก็เป็แบบนั้นจริงๆ นี่ ใครจะไปคิดว่าวันนี้เธอจะตื่นมาทำงานแต่เช้ากันล่ะ” สะใภ้รองพูดขึ้นเสียงดังและหันไปมองสามีอย่างเกรงใจ ‘เมื่อคืนเพิ่งรับปากกับอาหนานไปแท้ๆ ว่าจะไม่หาเื่บ่นน้องสามอีก อาหนานคงไม่โกรธเราหรอกนะ’
“คุณหยุดได้แล้วน่า” จางหนานดุภรรยา “คุณจะอะไรนักหนากับเ้าสามกัน รีบไปทำอาหารมาเถอะ ใกล้จะได้เวลาที่พวกผมจะออกไปทำงานในไร่แล้ว”
สะใภ้รองรีบเดินกลับเข้าครัวไปเพราะกลัวสามีจะไม่พอใจ
“แกก็เตือนเมียแกบ้างนะเ้ารอง คนเราอยู่บ้านเดียวแท้ๆ จะมาจ้องจับผิดกันทำไม” ยายเฒ่าจางถอนหายใจ “ที่แม่พูดอย่างนี้ไม่ใช่ว่าแม่อยากจะเข้าข้างเ้าสาม และแม่ก็รู้ด้วยว่าเมียแกก็ไม่ใช่คนใจร้ายอะไร แต่ปากแบบนี้มันจะหาเื่มาให้หล่อนได้สักวัน”
“ครับแม่ ผมจะเตือนหล่อนให้ดี” จางหนานหันไปมองน้องชาย “ฉันขอโทษแทนเมียฉันด้วยก็แล้วกัน เมียฉันกับนายก็เหมือนกันนั่นล่ะ จะให้เปลี่ยนแปลงตัวเองภายในวันเดียวมันก็คงไม่ได้จริงไหม”
“ผมก็ไม่ได้อะไรกับพี่สะใภ้รองหรอกนะครับ แต่ที่ผมต่อปากต่อคำกับเธอเพราะอยากให้เธอพูดให้น้อยลงหน่อยเท่านั้นเอง”
จางเป่าจินทำงานในไร่อย่างขยันขันแข็ง คนในหมู่บ้านต่างก็พากันแปลกใจ โดยเฉพาะหัวหน้าหมู่บ้านที่แปลกใจกับการเปลี่ยนแปลงของเขามากกว่าใคร แต่ก็แอบรู้สึกดีใจแทนตาเฒ่าจางกับยายเฒ่าจาง เพราะถ้าจางเป่าจินขยันทำงานอย่างนี้ แต้มการทำงานของเขาก็จะมากขึ้น ส่วนแบ่งอาหารก็จะมากขึ้นตามไปด้วย
และไม่กี่ปีข้างหน้าจะมีการเปลี่ยนแปลงในประเทศเกิดขึ้นอีกหลายอย่าง เช่นจะมีการรื้อระบบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยขึ้นมาอีกครั้ง มีการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจทำให้ทุกคนสามารถทำธุรกิจของตัวเองได้ และเกษตรกรจะได้รับสิทธิในการทำเกษตรในที่ดินทำกินของตัวเอง
ดังนั้นหากจางเป่าจินยังทำตัวเป็คนี้เีเหมือนเดิม มีหวังครอบครัวจางจะไม่มีวันหลุดพ้นจากความยากจนไปได้แน่
“ว่ายังไงล่ะเป่าจิน ่นี้ขยันทำงานน่าดูเลยนะ เสร็จงานวันนี้อย่าลืมไปให้เลขาลงคะแนนการทำงานไว้ด้วยล่ะ” หัวหน้าหมู่บ้านบอกกับจางเป่าจิน
“ครับคุณลุง ขอบคุณที่เตือนนะครับ แล้วนี่คุณลุงกำลังจะไปไหนหรือครับ” จางเป่าจินถาม
“ว่าจะเดินไปดูที่ท้ายหมู่บ้านสักหน่อยน่ะ ่นี้ไม่ค่อยเจอหน้าโจวเหมาเลย ไม่รู้ว่าเ้าเด็กนั่นเป็อะไรหรือเปล่า”
“เดี๋ยวผมไปดูเขาให้เองก็ได้ครับ”
“เอาอย่างนั้นก็ได้” หัวหน้าหมู่บ้านตบไหล่จางเป่าจินอยู่หลายที “ในเมื่อเธอกลับตัวกลับใจและพยายามปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น เธอก็ช่วยแนะนำอาเหมาให้ออกมาทำงานบ้างนะ เอาแต่หมกตัวอยู่ในบ้านทั้งวันมันไม่ดีหรอก”
“ครับคุณลุง เลิกงานแล้วผมจะรีบไปหาเขาทันทีเลยนะครับ”
จางเป่าจินมีความทรงจำของเ้าของร่างเดิมอยู่ และรู้ว่าเ้าของร่างเดิมกับโจวเหมานั้นเป็เพื่อนสนิทกัน และพวกเขาก็คบกันอยู่แค่สองคน นั่นก็เพราะจางเป่าจินกับโจวเหมาได้ชื่อว่าเป็จอมี้เีประจำหมู่บ้าน จางเป่าจินคนเดิมนั้นเป็คนี้เีที่แท้จริง แต่โจวเหมากลับไม่ใช่ และที่โจวเหมาไม่ออกไปทำงานในไร่เพื่อแลกแต้มค่าแรงก็เพราะเขามีสมบัติที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้ คิดว่าชาตินี้แม้ไม่ออกไปทำงานเขาก็มีกินมีใช้ไม่ขัดสน
แต่เหตุผลที่แท้จริงที่โจวเหมาไม่ยอมออกจากบ้านเพราะเขาชอบอ่านหนังสือ ยิ่งเวลานี้เขาได้ข่าวมาว่าจะมีการรื้อฟื้นระบบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยขึ้นมาอีกครั้ง โจวเหมาจึงทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการอ่านหนังสือและทำแบบฝึกหัด เขาหวังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ั้แ่การสอบครั้งแรก และมหาวิทยาลัยที่เขาใฝ่ฝันนั้นต้องเป็มหาวิทยาลัยในเมืองหลวงอยู่แล้ว
จางเป่าจินหยุดอยู่หน้าบ้านดินผุพังอย่างคุ้นเคย เมื่อก่อนเขาชอบหลบมานอนที่นี่เพราะโจวเหมามักจะทำอาหารเผื่อเขาอยู่เสมอ ทั้งที่นี่ยังเงียบสงบเหมาะกับการนอนมากที่สุด
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“อาเหมา นายอยู่บ้านหรือเปล่า” จางเป่าจินเคาะประตูอยู่พักใหญ่ก็ไม่มีเสียงขานรับ “ไปไหนของเขานะ”
จางเป่าจินกำลังจะเคาะประตูอีกรอบประตูก็เปิดออกมาเสียก่อน “อ้าว! นายก็อยู่บ้านนี่นา ทำไมไม่รีบมาเปิดประตูให้ฉันล่ะ”
“ปกตินายมาบ้านฉันนายก็ไม่เคยเคาะประตูอยู่แล้วนี่ พอได้ยินเสียงเคาะประตูฉันก็นึกว่าเป็คนอื่นน่ะสิ ดีที่ฉันได้ยินเสียงนายเรียกซะก่อน ไม่งั้นฉันก็ไม่สนใจหรอก” โจวเหมาตอบ
“ถ้าเป็คนอื่นมาเรียก นายจะไม่เปิดประตูจริงๆ หรือ เผื่อคนอื่นเขามีธุระที่ต้องมาหานายจริงๆ ล่ะ”
“ไม่มีใครมีธุระกับจอมี้เีหมายเลขสองอย่างฉันหรอก มีแต่จอมี้เีหมายเลขหนึ่งอย่างนายเท่านั้นล่ะที่จะมีธุระกับฉัน”
“อืม...ที่นายพูดมามันก็ถูก” จางเป่าจินยิ้ม
“นายแต่งตัวแบบนี้ทำไม อย่าบอกนะว่านายออกไปทำงานในไร่มาน่ะ” โจวเหมาขมวดคิ้วพร้อมกับส่งแก้วน้ำและซาลาเปาให้เพื่อนหนึ่งลูก “ฉันทำซาลาเปาไม่กี่ลูกหรอกนะ แบ่งให้นายได้แค่ลูกเดียว”
“แค่นี้ก็พอแล้ว ขอบใจมาก” จางเป่าจินรับซาลาเปามากัดกินอย่างไม่เกรงใจ “วันนี้ฉันไปทำงานในไร่มาจริงๆ ตอนนี้ตั้งใจว่าจะกลับตัวกลับใจเป็คนดีแล้ว”
“ก็ดีเหมือนกันนะ เพราะถ้าครอบครัวนายแยกบ้านกันเมื่อไหร่ นายจะได้ไม่ลำบาก” โจวเหมาหันไปพูดกับเพื่อนอย่างจริงจัง “ไหนๆ นายก็คิดที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้ว เอาอย่างนี้ดีไหม นายหาเวลาว่างมาเรียนหนังสือกับฉัน ไอ้ความรู้แค่ชั้นประถมปีที่สองของนายน่ะมันไม่พอหรอก”
“ทำไมถึงไม่พอล่ะ” จางเป่าจินยิ้ม ในชีวิตที่แล้วเขาไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือเลยด้วยซ้ำ แต่เ้าของร่างเดิมนี้เรียนจบตั้งชั้นประถมปีที่สองเชียวนะ
“นายรู้ไหมว่าอีกไม่กี่ปีจะมีการรื้อระบบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยขึ้นมา แล้วหลังจากนั้นประเทศของเราก็จะมีการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจ ถึงตอนนั้นนายไม่อยากเป็เ้าของกิจการบ้างหรือ ไม่ใช่ว่านายเคยบอกฉันหรือว่านายอยากเป็เถ้าแก่น่ะ”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่นายจะสอนหนังสือฉันล่ะ ฉันไม่ได้อยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยสักหน่อย อีกอย่างความรู้ฉันก็แค่ชั้นประถม สู้นายที่เรียนจบชั้นมัธยมปลายมาไม่ได้หรอก”
“ก็ไม่ได้จะสอนเพื่อให้นายไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี่ แต่จะสอนให้นายอ่านออกเขียนได้ให้คล่องมากกว่านี้ เผื่อต่อไปนายได้ไปเป็เถ้าแก่จริงๆ อย่างน้อยนายก็จะอ่านหนังสือและทำบัญชีง่ายๆ เองได้ไง” โจวเหมามองเพื่อนด้วยท่าทางจริงจัง “มาเถอะ ฉันให้เวลานายได้แค่วันละหนึ่งชั่วโมงเท่านั้นล่ะ เกินกว่านี้ก็ไม่ได้แล้ว”
ถึงแม้จางเป่าจินคิดว่าจะยึดอาชีพเกษตรกรเป็อาชีพหลัก แต่ถ้ามีการเปิดเสรีทางการค้าขึ้นจริงเขาก็ต้องเข้าไปติดต่อค้าขายในเมือง ถ้าเขาอ่านหนังสือได้มากขึ้น เขาก็จะไม่ถูกหลอก จางเป่าจินหันไปยิ้มกับโจวเหมา “ตกลง ฉันจะมาเรียนหนังสือกับนายทุกวัน นายอย่าเพิ่งเบื่อและรำคาญฉันไปก่อนล่ะ”
13
