ติ๊ง!
ผู้ใช้ควรที่จะระวังนะคะ สัตว์อสูรพวกนั้นไม่สามารถดูถูกได้
“ ไม่สามารถดูถูกได้? อะโถ่ว! อลิซ! เ้าอะไรมาพูด! เดี๋ยวเ้าคอยดูเลย! อีกประเดี๋ยวข้าจะหวดพวกมันให้ลืมร้อง ” หานซิ่นกล่าวออกมาอย่างไม่กลัว ก็แหม่! กี่ตัวแล้วที่เขาหวดจนล้มอ่ะ หวดอีก 10 ตัวตรงหน้าก็ไม่เห็นว่าจะต่างกัน
ติ๊ง!!!
แต่ว่าอสู-….!!!
อุตะ อุตะ อุตะ!!
“ ชู่~ เงียบก่อนอลิซ พวกมันกำลังจะเริ่ม! ” หานซิ่นกล่าวปัดบอกให้เงียบ เขารู้สึกเหมือนว่าพวกมันกำลังจะทำอะไรบางอย่าง
อุตะ อุตะ ฮู้ว! ฮู้ว!
อู้! อู้!
เฟี้ยว!
อสูรวานรตัวหนึ่งคำรามร้อง มันทุบพื้นอยู่หลายครั้งอย่างกับเป็สัญญาณลั่นกลองศึก อสูรรอบข้างเมื่อได้ฟังก็คำรามร้องตอบรับ พวกมันพุ่งเข้าใส่อสูร หมาใน ในทันทีที่ได้ยิน
โฮ๊ก!!!
ฟรุบ!!!
โฮ๊กกก!!!
อสูรหมาในคำรามร้องตอกกลับ พวกมันทั้งสามพุ่งเข้าใส่ ขย้ำลำคอของศัตรูอย่างไม่รังเร อย่างไรพวกมันก็เปรียบเสมือนสุนัขที่จนตรอก ถ้าหากว่ายังไงก็ไม่มีวันพรุ่งนี้…มิสู้พร้อมใจกันสู้ต่อไปจนตาย?
แฮร่!
อุตะ!
“ ตอนนี้แหละ!! ” การต่อสู้ระหว่างสองเผ่าพันธุ์เปิดฉาก หานซิ่นรับพุ่งออกมาจากพงหญ้า เขาเสกคราดคู่ใจออกมาควงเล่น ก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่อสูรวานรด้วยความรวดเร็ว
เฟี้ยว!
ในระหว่างที่สัตว์อสูรกำลังชุลมุนต่อสู้ หานซิ่นปรากฎตัวขึ้นมากลางอากาศจากด้านหลัง เขาล็อกเป้าไว้ที่ศีรษะของอสูรวานรตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ พร้อมกับฟาดมันลงไปด้วยคราดอย่างสุดแรง
ตูมมม!!
ครืนนนน!!
อุตะ!!!
ศรีษะของอสูรวานรมุดจมลงไปยังดิน มันนอนแน่นิ่งทันทีและไม่มีท่าทีว่าจะขยับ อสูรวานรรอบข้างต่างใกับสิ่งที่เกิดขึ้น เ้าสิ่งมีชีวิตที่สกปรกนี้มันเป็ใคร เหตุใดตอนนี้มันถึงได้มาปรากฎ
“เสร็จไปหนึ่ง!! เรียงคิวเข้ามาได้เลย เ้าลิงน้อย!!” หานซิ่นร่อนตัวลงมากับพื้น เขามองหาเป้าหมายถัดไปที่จะถูกจัดการ
อู้! อู้!
ฟรุบ!
อสูรวานรตัวข้างๆวิ่งเข้ามาใกล้ มันะโขึ้นไปบนฟ้า ก่อนที่จะทุบลงมาด้วยสองมือ
“ เข้ามา! ” หานซิ่นเห็นเช่นนั้น ก็มิได้หวาดวิตก เขายึดฝ่าเท้าทั้งสองให้มั่น ก่อนที่จะยกคราดขึ้นมาตั้งรับเอาไว้
ตูม!!!!
ฟรูบ!!!
!!!
แผ่นดินแตกแยกที่บริเวณเท้าทั้งสอง หานซิ่นเริ่มรู้สึกถึงสิ่งปกติที่ผิดแปลก เขารีบโจมตีสวนกลับ ก่อนที่จะรีบะโถอยลอยออกมาไกล
ติ๊ง!!!
อสูรวานรอุตะ (ร่างพัฒนาแล้ว)
ประเภท สัตว์อสูร ระดับ 3 (ต่ำ/กลาง/สูง)
อธิบาย อสูรวานรที่เติบโตผ่าน่เวลา พวกมันมีขนาดที่ใหญ่กว่า แข็งแกร่งกว่า พวกมันก็เปรียบเสมือนทหารที่มีหน้าที่ปกป้องบ้าน พวกมันจะอยู่แต่ในบริเวณถิ่นของตนเอง และปล่อยให้อสูรวานร ที่ยังไม่เติบโตในการออกหาอาหาร และล่าเหยื่อ
!!
“…ที่ตัวใหญ่มิใช่ว่าแย่งเพื่อนกินหรอกเหรอ…อลิซ..มันโหดขนาดนี้…เหตุใดถึงไม่ยอมบอกกันเล่า!” หานซิ่นหน้าซีดขึ้นทันทีที่ได้อ่าน ถ้ารู้ว่ามันจะโหดขนาดนี้ ป่านนี้เขาก็คงจะยังหมอบอยู่ในพงหญ้า
ติ๊ง!!!
อลิซ กล่าวเตือนไปแล้วนะคะ แต่ผู้ใช้ต่างหากที่ลำพอง ไม่ยอมสนใจในสิ่งที่อลิซกำลังจะพูด
“….ล-ลำ-…ลำพองงั้นเหรอ?” หานซิ่นหมดคำที่จะพูด เดี๋ยวนี้นางกล้าใช้คำพูดแบบนี้กับเขาแล้ว มิใช่ว่า ใครๆเขาก็มีครั้งแรกกันทั้งนั้นมิใช่หรือไร
อุตะ! ตุบ! ตุบ!
อู้! อู้!
อสูรตัวโตตนนั้นคำรามร้อง มันทุบที่หน้าอกของตนเองหลายครั้ง อย่างกับกำลังสั่งการอะไร ทันใดนั้นอสูรวานรรอบข้างมันก็หันหัว พวกมันเปลี่ยนเป้าหมาย วิ่งกลับไปหาหานซิ่นพร้อมกัน ในคราวเดียวทั้งหมด
ตึก! ตึก! ตึก!
ตึก! ตึก! เฟี้ยว!
อสูรวานรมากมายต่างพยายามเข้ามารุมล้อม แต่แทนที่หานซิ่นจะถอยหนีห่าง เขากลับทำตรงกันข้าม พุ่งเข้าใส่พวกมันในทันที
อย่าได้หวัง…อย่างไรเขาก็จะมิยอมให้พวกมันรุมล้อมง่ายๆ
“ ฮื่ม! เขาไม่ได้เรียกว่าลำพองโว้ย! เขาเรียกว่า ความมั่นใจสูง เข้าใจไหมเ้าลิงโง่เง่า!”
เปรี้ยง!
ตูมมม!!!
หานซิ่นหวดคราดกระแทกเข้าปะทะอย่างไม่เกรงกลัว ไม่ว่าอสูรวานรตนไหนจะเข้าใกล้ เขาก็จะตั้งรับและโจมตีสวนกลับไปได้เกือบทั้งหมด
โฮ๊ก!!
อสูรหมาในก็ใช่ว่าจะมองดูเฉยๆ พวกมันทั้งสามพร้อมใจกัน พุ่งเข้าขย้ำเหล่าอสูรวานรที่กำลังหันหลังใส่ ไม่รู้ว่าพวกมันตั้งใจหรือไม่ แต่พวกมันก็เบี่ยงเบนความสนใจ ช่วยเหลือผู้อื่นได้ค่อนข้างดี
เปรี้ยง!
ตูม!
อาการเจ็บอาจมา แต่อาการาแมิอาจมี นอกจากเ้าอสูรวานรั์ตนนั้นแล้ว…อสูรวานรตนอื่นก็เหมือนกับขนมที่มีไว้ให้หานซิ่นขบเคี้ยวเล่น พวกมันโจมตีโดนเขาหลายครั้งหลายครา แต่มันก็ยังคงเป็เหมือนแต่ก่อน…
ฝากคงไว้ได้เพียงแค่…รอยผื่นแดงจางๆเท่านั้น
อู้~ ต้าาา!!!!
ตึก! ตึก! ตึก!
หานซิ่นหวดอสูรวานรจนหลังแอ่นไปหลายตัว อสูรวานรั์เห็นเช่นนั้น ก็เริ่มที่จะโมโห มันทุบพื้นอยู่หลายครั้งเพื่อบันดาลโทสะ ในที่สุด มันก็ตัดสินใจที่จะวิ่งเข้ามาหา หานซิ่น เพื่อที่จะจัดการด้วยตนเอง
ฟรึบ!
“ ก็มาสิฟ๊ะ!!! ” หานซิ่นวิ่งเข้าปะทะ เขาหวดคราดเข้าใส่กำปั้นหมัดของอสูรตนนั้นซึ่งๆหน้า
ตูมมมม!!!
เฟี้ยว!!
ครืน! ครืน! ครืน!
อั๊ก!!
หานซิ่นเป็ฝ่ายแพ้ เขาโดนหมัดของวานรตนนั้น กระแทกลอยกระเด็นออกมาไกล ต้องใช้ต้นไม้ใหญ่ถึง 4 ต้นจึงจะสามารถต้านรับ แรงกระแทกจากแรงหมัดของมันได้
“ข้าแพ้มันในเื่กำลังงั้นเหรอ…” หานซิ่นค่อยๆลุกขึ้นมาจากพื้น เขารู้สึกทึ่งไม่น้อยกับศัตรูที่เขากำลังเผชิญ
ติ๊ง!!!
ความต่างชั้นระหว่างระดับ ก็เหมือนสายน้ำที่ล่องลอยไปตามกระแส ขั้นต่ำย่อมอ่อนแอกว่าขั้นกลาง และขั้นกลางย่อมอ่อนแอกว่าขั้นสูง เหนือชั้นกว่านั้นก็คือระดับ ผู้ใช้อยู่ระดับห่างชั้นกับอสูรตนนั้นมากเกินไป อลิซแนะนำให้ถอยหนีจะดีกว่านะคะ
ซู้ด~~
เห้อ~~
“…อลิซ แล้วระดับ 0 แบบข้า อยู่ห่างชั้นกับอสูรนั้นมากเพียงใด…” หานซิ่นซูดหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมสติ เขาค่อยๆเดินไปหามันอีกครั้ง
ตึ๊ง!!!
ถ้าจะเปรียบเทียบให้ผู้ใช้ระบบเข้าใจง่ายๆ
ระดับ 1 แข็งแกร่งกว่าระดับ 0 ห้าเท่า (โดยประมาณ)
ระดับ 2 แข็งแกร่งกว่าระดับ 1 ห้าเท่า (โดยประมาณ)
ระดับ 3 แข็งแกร่งกว่าระดับ 2 ห้าเท่า (โดยประมาณ)
ความห่างชั้นของระดับต่างกันมากจนเกินไป อลิซแนะนำให้ถอยหนีจะดีกว่านะคะ
“…ถอยงั้นเหรอ~ หึ! ข้าเกิดเป็ลูกผู้ชายย่อมยืดได้หดได้ เพื่อไม่อยากที่จะเจอปัญหา อะไรที่เลี่ยงได้ ข้าก็เคยเลี่ยง อะไรที่หนีได้ ข้าก็เคยหนี …ข้ายึดหลักการตามข้อนี้ จนมาถึงเดี๋ยวนี้ ข้าก็ยังมิเคยที่จะเจอปัญหาอะไร …แต่เ้ารู้อะไรไหมอลิซ…สิ่งที่อยู่ตรงหน้า…ข้ามิเคยคิดว่ามันเป็ปัญหา…” หานซิ่นกำคราดในมือแน่น ในดวงตาของเขามันช่างดูสงบนิ่งซะเหลือเกิน…
อู้~ ต้าาา!!!!
ตึก! ตึก! ตึก!
หานซิ่นมองดูอสูรวานรั์วิ่งเข้ามาหา คราวนี้เขามิได้พุ่งเข้าใส่ ปะทะด้วยอารมณ์เหมือนก่อนหน้า แต่คราวนี้เขาทำเพียงแค่ตั้งรับและกระทำการปัดป้องแทน
ฟรับ! ฟรับ!
ตูม! ตูม!
อสูรวานรพยายามทุบตี หานซิ่น ให้แน่นิ่งอยู่หลายครั้ง แต่กระนั้นมันก็ยังมิอาจที่จะตามความเร็วของเขาได้ จะสร้างได้ก็เพียงแค่หลุมใหญ่ตามพื้น
เปรี้ยง!
ตูม!
ฟรึบ! ฟรึบ!
หานซิ่นปัดป้องและเคลื่อนที่หลบหลายครั้งต่อหลายครั้ง เขาค่อยๆะโถอยหลังไปเรื่อยๆทีละนิด ทีละนิด เหมือนว่าเขากำลังคิดอะไร
อู้~ ต้าาา!!!!
ตึก! ตึก! ตึก!
ยิ่งตีไม่โดน มันก็ยิ่งหงุดหงิด อสูรวานรั์ตนนั้นพยายามรุกหนักขึ้น มันโถมโจมตีเข้าใส่หานซิ่นด้วยทุกๆอย่างที่มี…รู้ตัวอีกที มันก็ไปปรากฎอยู่บริเวณซอกเล็กๆ ที่รอบล้อมไปด้วยเหล่าต้นไม้ที่มีอยู่มากมายเต็มไปหมด
“เสร็จละ!!” หานซิ่นหมุนตัวหลบฝ่ามือวานรที่พุ่งเข้ามาใกล้ ก่อนที่จะอาศัยจังหวะ โหมกระหน่ำโจมตีเข้าใส่เหล่าต้นไม้ ที่ล้อมรอบอสูรั์ตนนั้น
ครืนนนน!!
อู้~ ต้าาา!!!!
ต้นไม้นับ 10 ต้น ล้มพังทลาย ทับลงไปยังสัตว์อสูรตนนั้น บนกิ่งก้านของพวกมัน ล้วนเต็มไปด้วยเถาวัลย์ที่พันเกี่ยวติดพันอยู่เต็มไปหมด
อู้~ ต้าาา!!!!
อสูรวานรั์ร้องโวยวาย มันพยายามสะบัดเหล่าต้นไม้และกิ่งก้านเถาวัลย์ ให้ออกห่างจากร่าง แต่มีหรือที่หานซิ่นจะยอมให้เป็เช่นนั้น
ฟรึบ!
หมับ!
หานซิ่นเคลื่อนที่อย่างว่องไว ไปปรากฎเหยียบที่แผ่นหลัง เขาหยิบจับเถาวัลย์โดยรอบ มาพันบริเวณลำคอของอสูรั์ตนนั้นเอาไว้
ตูม!!! พรึบ!
มันโจมตีมา…เขาหลบ! มันโจมตีมาอีกครั้ง…เขาก็ยังหลบ
หานซิ่นกระทำซ้ำเดิมอยู่แบบนี้ จนกระทั่งมีเถาวัลย์พันล้อมคออสูรตนนั้น อยู่มากมายหลายตลบ
2K
![[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101780_85161997.webp)
