“เราจะไปคุยที่ไหนคะ?? ทำไมไม่คุยกันที่นี่ และตรงนี้เลยล่ะ??”
ชยามรอุ้มเด็กชายตัวน้อยมาจนถึงรถยนต์คันหรูของเมธาสิทธิ พอเห็นบอดี้การ์ดของเมธาสิทธิเปิดประตูรถออก ชยามาจึงมองใบหน้าครามครัน พร้อมกับสิ่งคำถามใส่เมธาสิทธิ ด้วยสีหน้าที่รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ และเคร่งเครียด ที่จะต้องขึ้นรถไปกับเขา
“ตรงนี้ไม่สะดวกที่จะคุย ไปคุยกันที่บ้าน”
เมธาสิทธิขมวดคิ้วเข้มหนาเข้าหากัน มองด้วยสายตาดุๆ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเข้มดุ ไม่ค่อยสบอารมณ์ที่เห็นคนตัวเล็ก มีทีท่าเหมือนรังเกียจรังงอน ที่จะขึ้นรถไปด้วยกันกับตัวเอง แต่ที่หญิงสาวตัวเล็กพูดอย่างนี้ เพราะอย่างให้คุยกันให้จบๆ กันไป เขาจะได้ไม่ต้องมาราวีเธออีก และเธอก็มาเอะใจ ไอ้คำว่า ‘บ้าน’ ของเขานั้นคือที่ไหน คงไม่ใช่บ้านของเขาหรอกนะ
“ขึ้นรถได้แล้ว!!!!”
เมธาสิทธิสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มดุ แกมหงุดหงิดขึ้นมาอีก แต่พอสายตาเห็นเด็กชายตัวน้อย ที่หญิงสาวตัวเล็กกำลังอุ้ม มองดูตัวเขาตาใสแป๋ว ความรู้สึกหงุดหงิดก็ค่อยๆ เย็นลง
“แม่... ไหน??”
เด็กชายตัวน้อยมองดูเมธาสิทธินิ่งอยู่ชั่วขณะ ก็หันมาเงยหน้าถามชยามร ว่ากำลังจะไปไหนกันอะไรประมาณนั้น อย่างสงสัย เพราะก่อนหน้านี้ยังขายแซนวิสกันอยู่เลย แล้วมาตอนนี้จะมาขึ้นรถไปไหนกันแล้วล่ะ
“เราจะไปธุระกันครับลูก ไปธุระกันก่อนนะ แล้วค่อยกลับมาขายแซนวิสกันต่อนะ”
ชยามรตอบคำถามเด็กชายตัวน้อย ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนอบอุ่น พอกล่าวกับเด็กชายตัวน้อยจบ ก็เงยมองหน้าชายหนุ่มตัวโตนิดหนึ่ง แล้วตัดสินใจก้าวเข้าไปนั่งภายในรถยนต์คันหรู ชายหนุ่มตัวโตเห็นว่าชยามรเข้าไปนั่งในรถเรียบร้อยแล้ว เขาจึงก้าวตามเข้าไปนั่งในรถเคียงข้างกัน
ระหว่างที่รถยนต์คันหรูวิ่งออกไปบนท้องถนน เมธาสิทธิก็มองดูเด็กชายตัวน้อย ที่นั่งอยู่บนตักนุ่ม ด้วยสายตาที่อ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเขารู้อยู่แก่ใจว่าเด็กชายตัวน้อยคนนี้เป็ลูกของเขา และยิ่งชัดเจนขึ้น เมื่อได้รับข้อมูลที่เขาให้คนของเขาไปสืบค้นมา นั้นจึงทำให้เขาต้องมาทวงสิทธิ์ของเขาในวันนี้นี่ไง
“อึด!!!......”
เมธาสิทธิยื่นมือใหญ่ออกไป หวังจะจับมือเล็กๆ ป้อมๆ แต่พอได้จับ เด็กชายตัวน้อยก็ขืนมือเล็กๆ ป้อมป้อมนั้นออกอย่างกลัวเกรง ทั้งยังมองหน้าครามครันนั้น ด้วยสายสายตาหวาดหวั่น หวาดกลัว
และพอมือเรียวเล็กหลุดออกจากมือใหญ่ได้ เด็กชายตัวน้อยก็เอี้ยวตัว ไปซุกซบที่อกของชยามร ราวกับหาที่พึ่งพิง ปกป้อง ชยามรจึงโอบกอดร่างเล็กๆ ป้อมๆ เอาไว้แน่น โดยสายตากลมโตคู่สวยก็หันไปมองดูชายหนุ่มตัวโต ที่นั่งอยู่เคียงข้างกัน ด้วยสายตาไหวระริก และหากสังเกตดีๆ จะเห็นว่าภายในแววตาคู่สวยนั้น มีความเ็ปซ้อนอยู่
เมธาสิทธิชักมือใหญ่กลับ หันเหสายตามองตรงไปข้างหน้า โดยทำเป็ไม่คิดจะสนใจสองแม่ลูกที่นั่งอยู่ข้างๆ กายอีก แต่ภายในใจของเขายังคงสนใจและครุ่นคิดถึงเื่ต่างๆ อยู่ตลอดเวลา ในการครุ่นคิดอย่างนั้นจึงทำให้เมธาสิทธินิ่งเงียบตลอดการเดินทาง
“แม่โน้น โน้น??”
ชยามรเห็นเขานิ่งเงียบเธอจึงนิ่งไม่สนใจเขาบ้าง จะสนใจก็แต่เด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่บนตักนุ่มของเธอ ซึ่งพอเด็กชายตัวน้อย ลดความหวาดหวั่นหวาดกลัวลงไป ก็เงยหน้าขึ้นมาถามโน่นถามนี่ และชี้โน้นชี้นี่ไปเรื่อย ถามผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็มารดาบังเกิดเกล้า อย่างตื่นตาตื่นใจ และสงสัยใคร่รู้ไปเสียหมด ตามพัฒนาการของเด็กวัยนี้
“รถครับลูก รถเยอะแยะกำลังวิ่งครับ”
ชยามรเห็นเด็กชายตัวน้อยถาม เธอก็ตอบโน้นตอบนี้ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล อบอุ่น โดยไม่มีน้ำเสียงว่าจะรำคาญแต่อย่างใด และนั้นทำให้ชายหนุ่มตัวโตที่อยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง หันมามองคนทั้งสองที่กำลังพูดกัน ด้วยสายตาที่ไม่มีใครมองออก ว่าเขากำลังคิดอะไร
๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖
คุณเมธจะพามรไปคุยที่ไหนกันล่ะนั่น? แล้วจะคุยเื่อะไร?... โปรดติดตามในตอนต่อไปนะคะ ตอนหน้าจะเริ่มติดเหรียญแล้วนะคะ ขอขอบคุณรีดทุกท่านนะคะ................................ ^_^
2K
![[จบ] MY BROTHER [镜幻情人]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608301743_43848707.webp)
