" ออกมา! แกเป็ใคร! "
ลูกโม่ในมือถูกกระชับเเน่นพร้อมลั่นไกได้ทุกเมื่อยามเจอเป้าหมาย มืออีกข้างชูตลับไฟอันน้อยยกตั้งขึ้นตรงหน้า สายตาระแวดระวังสอดส่องรอบตัวค้นหาที่มาของเสียงนั้น แต่ยามนี้ตรงหน้ากลับพบเพียงความมืดที่ว่างเปล่า
" ฮี่ฮี่ฮี่ "
เทียบหันขวับไปด้านข้างจนเปลวไฟจากตลับทองเหลืองหมุนตามตัวเป็เส้นยาวเรียวราวกับมันรีบเร่งไม่แพ้เขา
" ฮี่ฮี่ฮี่ นึกตั้งนาน วิถี์ดาบภูตล่องหนนี่เอง... "
เส้นเสียงที่ปรากฏขึ้นทั้งไกลใกล้ราวกับเหล็กเสียดสี ดังกังวาลก้องอยู่รอบทิศ มันเเหบพร่าสิ้นหวังเหมือนไม่ใช่เสียงของมนุษย์
" ดาบวิถีสยบภูติ? บ้าบออะไรวะไม่เคยได้ยิน "
เเม้จะหมุนมองไปรอบทิศ กระทั่งทั้งบนขื่อคาน้าเฝ้าพยายามจับหาร่องรอย เเต่ทั้งหมดล้วนว่างเปล่าไร้วี่เเววสิ่งมีชีวิต คล้ายกับทั้งสองเ้าของเสียงต่างอยู่คนละมิติภพภูมิเเต่กลับจูนกันติดสามารถรับส่งคลื่นสัญญาณสื่อสารกันได้อย่างรู้เื่ราบรื่น
" แกเป็ตัวอะไรกันเเน่ "
เท้าทั้งสองเริ่มก้าวเท้าถอยหลังอย่างเงียบเชียบเพื่อพาตัวเองชิดพิงกำเเพง ยามนี้ดั่งเทียบได้ััลิ้มรสถึงความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ตัวเขาเริ่มกระสับกระส่ายราวกับมีเห็บหมัดนับล้านรุมเกาะกัดกินเือยู่ทั่วทั้งตัว
" ฮี่ฮี่ฮี่ บอกข้ามาก่อน มันผู้ใดสอนวาดเวทย์นั่นให้เเก ถึงมันจะเป็วิธีที่ผิดมหันต์ก็เถอะ เเต่กลับสามารถเปล่งพลังแค่เศษเสี้ยวออกมาได้ ถือว่าไม่เลว "
" ถ้าอยากรู้มาคุยกัน ตอนนี้ชั้นอยากเห็นหน้าแกจนใจจะขาดเเล้ว "
เสียงขบกรามดังกรอด เเต่ใจยังดีสู้เสือสวนทางกับเหงื่อที่ชโลมหน้าโชกเต็มหลังจนเปียกชื้นเเฉะ พลางหลั่งชุ่มเต็มมือทำให้เทียบต้องกำกระชับ .30 คู่ใจเเน่นอีกครั้ง เเม้จะไม่มั่นใจในสถานการณ์ตอนนี้มากนักเเต่กลับเชื่อมั่นไว้ใจเพื่อนรักเต็มร้อยยามนี้บรรจุะุเต็มรังเพลิง
" ฮี่ฮี่ฮี่ แกอยากเห็นหน้าข้างันรึ ได้เลย... "
ระยะส่องสว่างจากเเสงไฟในมือค่อยหดหายจางลงไปทีละนิดราวกับเ้าเปลวไฟกำลังหวาดกลัวความมืดมิดที่คืบคลานเข้าใกล้ เเสงสว่างจากรัศมีเปลวเพลิงเหลือเพียงวงกลมเเคบ ๆ ที่ส่องสว่างเพียงใบหน้าเขาที่เต็มไปด้วยความหวาดระเเวงสงสัย
คิ้วคู่เข้มขมวดมัดเเน่นจนเทียบต้องหายใจเข้าออกอย่างเเรงเพื่อปลุกใจเตรียมรับมือกับสิ่งที่ไม่คาดคิด ยามนี้ทุกสิ่งเหมือนมืดเเปดด้านไปหมดไม่รู้ว่าตนต้องรับมือกับอะไร เเต่สัญชาตญาณดิบส่งสัญญาณเตือนให้รู้ว่าสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่นั้นมันหาใช่มนุษย์เหมือนเขาแถมยังมากอิทธิฤทธิ์อันตรายถึงตาย
ไม่ทันขาดคำหน้าผีปีศาจที่แฝงตัวพรางกายอยู่ในความมืด ยิ้มเเย้มเเง้มพรายล่อหลอกออกมาให้เห็นเลือนราง ซ้ายที ขวาที เหมือนอารมณ์ดีสนุกสนานหยอกเย้าเด็กรุ่นหลังอย่างเขาให้ลนลานใกลัว เ้าสิ่งนั้นเริ่มเขยิบเข้าใกล้เขาทีละนิดคล้ายกับ้าลดทอนความกล้าเเละคอยตักเติมเพิ่มความหวาดกลัวให้เข้มข้นลงในจิตใจทีละน้อย
" ถ้าเเน่จริง... ไอ้ห่า! มีงออกมา! "
เทียบเล็งปืนจ่อไปตรงหน้าที่คิดว่าเงาผีนั้นยืนอยู่ เเม้เส้นประสาทจะตึงเครียดแทบบิดเป็เกลียว เเต่ระยะเเค่นี้ถึงหลับตายิงเอาร้อยในร้อยล้านล้วนเข้าเป้าตรงเผงทุกนัด แม้เขาอยากจะเป่าหัวมันให้กระจุยสักเพียงไหนเเต่ด้วยหลักการประจำใจมีตำเเหน่งดำรงตนยึดมั่นในความถูกต้อง หากไม่เห็นหน้าเป้าหมายเเน่ชัดแม้จะมั่นใจเพียงใดก็ต้องท่องคำว่า ' หยุด ' เอาไว้ให้ได้...
' ทำไมมันนานนักวะ! นี่ก็ปาเข้าไปหลายนาทีเเล้ว เมื่อไหร่มึงจะส่งสัญญาณมาสักที ไอ้ชาติ... มึงต้องฆ่ามันให้ได้ ต้องฆ่าไอ้เทียบไห้ได้ ถ้าไม่สำเร็จ กูเสร็จเเน่ '
รองเลิศว้าวุ่นครุ่นคิดอยู่ในใจ สายตาเครียดขรึมมองผ่านความมืดไปยังกระท่อมร้างเก่าที่เฒ่าอิ่มฆาตกรหน้าย่นใช้หลบซ่อนตัวอยู่ ยามนี้มีเพียงตัวเขากับลูกน้องคนสนิทไม่กี่นายเท่านั้นที่รับรู้ว่าภายในมีคนอยู่ ' สาม ' ไม่ใช่ ' สอง ' ดังที่ทุกคนเข้าใจตั้งเเต่เเรก
ความกระสับกระส่ายกังวลไม่รู้จะปกปิดเื่นี้ได้อีกนานเเค่ไหนเข้าถาโถมจู่โจม ถ้าหากสถานการณ์ยังเป็เเบบนี้ต่อไป หน่วยอื่นหน้าใหม่ได้แห่กันมา ถึงแม้ลูกน้องที่รายล้อมอยู่ตอนนี้ล้วนเป็คนสนิทใกล้ชิดเเละบางคนเป็เครือข่ายเด็กจบใหม่ที่ท่าน ' สส. ทรงเกียรติ ' เเอบปลูกฝังอุ้มชูบ่มเพาะหว่านเมล็ดพันธ์เอาไว้เมื่อนานมาเเล้ว เเต่มันยังมีอีกคนที่ไม่อยู่ในเเผนการนี้ ' ไอ้หรั่ง ' คนสนิทของดาบเทียบ เป็เเค่สิบเอกกระจอกงอกง่อยที่เขาออกเเรงใช้นิ้วชี้ยกอุดรูจมูกออกเเรงเร่งสั่งเพียงนิดก็ปิดปลิวหายไปเเล้ว เเต่ไม่รู้เพราะเหตุใดภายในใจถึงรู้สึกสังหรณ์ร้ายทุกครั้งที่คิดว่าถ้าเขาเล่นตุกติกไม่ซื่อกับมันเมื่อไหร่ ผู้โชคดีที่ล้มลงคนเเรกอาจเป็ตัวเขาเองที่นอนทิ้งตัวตายก่อนจะได้เจอกับไอ้เทียบซะอีก
' ไอ้พวกห่านี่มันอะไรกันนะ ไอ้ตัวประหลาดไม่มีใครเอา ผู้หลักผู้ใหญ่ใครต่อใครต่างเบือนหน้าหนีกันหมด '
รองเลิศลอบใช้หางตาชำเลืองมองไอ้เ้าหรั่งที่ยืนนิ่งเรียบเฉยดูไม่มีความทุกข์ร้อน ในสมองซีกซ้ายอยากสั่งยิงไอ้จัญใรไม่เข้าพวกทั้งลูกน้องเ้านายให้ดับดิ้นสิ้นบุญตามกันขึ้น์เสียให้หมดจะได้สิ้นเื่จบราวที่เเสนอึดอัดลงเสียที
" เร็ว! ทุกคนมารวมกันตรงนี้ จับเวลา... อีกห้านาทีสุดท้าย ถ้าไม่มีสัญญาณจากข้างในเราจะจู่โจมบุกเข้าไปทันที "
" ไม่ได้นะครับท่านรอง ดาบเทียบยังเจรจาตามข้อปฏิบัติกับผู้ต้องหาอยู่ด้านใน เราจะบุกเข้าไปเเบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด "
ท่าทีเป็ห่วงกังวลถึงความปลอดภัยในตัวลูกพี่ เเสดงออกทางสีหน้าของเ้าหรั่งชัดเจน ไม่เเพ้ความมุ่งมั่นคาดหวังของรองเลิศที่ยืนยื่นหน้าชะโงกคอรอเเล้วรออีก เฝ้าลุ้นจนเหงื่อตกตัวโก่งว่าไอ้ชาติจะลงมือฆ่าทั้งสองได้สำเร็จหรือไม่
" น้องชื่ออะไร "
" กระผมสิบเอก สหภพ อีสตาตาม เเต่ทุกคนเรียก ' หรั่ง ' ครับ "
" นี่... น้องหรั่ง พี่เข้าใจเรานะ เเต่เหตุการณ์ตอนนี้มันป็นสถานการณ์เร่งด่วน คนร้อยลอบยิงท่านสส. อย่างอุกอาจกลางวงงานบวชต่อหน้าต่อตาประชาชน เราต้องรีบเเล้วเดี๋ยวมันจะยะ... ยุ่ง "
" ขอประทานโทษครับท่านรอง ผมไม่เข้าใจ? "
" น้องเเค่สิบเอก น้องต้องฟังพี่ "
" ใช่ครับ ผมไม่มีวันขัดคำสั่งผู้บังคับบัญชาเด็ดขาด ถ้ามันเป็คำสั่งที่ถูกต้องเที่ยงตรง เเต่ตอนนี้ผมไม่เข้าใจว่ามันจะยุ่งยากตรงไหน ที่ดาบเทียบตามเข้าไปเพราะไม่้าให้เสียเืเสียเนื้อกันไม่ใช่หรือครับ อีกอย่างถึงมันจะเนิ่นนานเเต่ถ้าเรารอกำลังเสริมทุกอย่างน่าจะ... "
" ไม่ได้! ต่อไปพี่เป็ผู้กำกับ น้องหรั่งก็ต้องรับคำสั่งพี่อยู่ดี เข้าใจมั้ย? ตอนนี้เราดูอยู่เฉย ๆ เดี๋ยวเกิดทับลายผิดทางพลาดขึ้นมาจะาเ็เอาได้นะ พี่เป็ห่วง "
ยังไม่ทันกล่าวจบรองเลิศสวนเเทรกเ้าหรั่งทันทีทันควัน ส่งสารที่มีนัยพิเศษด้วยคำพูดเน้นย้ำหนักเเน่น พลางหันหน้าไปหาลูกน้องด้านข้างออกคำสั่งควบคุมตัวเ้าหรั่งไปด้านหลัง
" ท่านรองทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ มันผิดข้อปฏิบัติ! "
" ทำไมจะไม่ได้ ตรงนี้กูใหญ่สุด ไอ้หรั่ง... กูสั่งมึงทำ! "
" แต่... "
เ้าหรั่งยังคงฮึดฮัดขัดขืน เเววตามุ่งมั่นเต็มเปี่ยมไปด้วยความไม่สยบยินยอม
" หึ ไม่มีเเต่... อีกต่อไป! "
สายตาเย็นเยียบส่งสัญญาณอำมหิต ประกายรังสีอาฆาตฆ่าฟันปรากฏวูบไหวขึ้นในเเววตาท่านรองเพียงเล็กน้อย เเต่ทั้งหมดถูกกลบเกลื่อนด้วยสัญญาณมือบางอย่างส่งให้พวกที่ยืนรออยู่ด้านหลัง
" พี่เทียบ! พี่เทียบ! พวกมันจะ... โอ้ย! อั่ก! "
เ้าหรั่งยังคงพยายามยืนหยัดต่อสู้หาหนทางรอดให้ลูกพี่อย่างสุดฤทธิ์เต็มกำลัง
" ตอนนี้นอนรออยู่ตรงนี้ตามที่ท่านรองพูดจะดีกว่านะ "
ไอ้ชุดดำดั่งดำดินไม่รู้โผล่มาจากไหนเดินปรี่เข้ามา มันยืนค้ำหัวตรงหน้าเขาที่นั่งคุดคู้ตัวงอเพราะโดนตุ๊ยท้องถองไปสองสามหมัดจนหน้าเขียวคล้ำด้วยความจุกเสียด ไอ้ชุดดำเสยเข่าสูงเข้ากระโดงคางจนเืเเดงพุ่งกระฉูดเป็สาย หน้าเ้าหรั่งหงายเงิบกลับหลัง ทิ้งตัวลงไปนอนเเนบพื้นหญ้าหายใจรวยริน
" ปล่อยไว้อย่างนั้น อย่าเพิ่งทำอะไรมัน "
สุ้มเสียงเร่งรีบห้ามปรามดังขึ้น ส่งผลให้ไอ้ชายชุดดำที่กำลังเอื้อมมือไปปลดกระดุมซองปืนข้างลำตัวต้องชะงัก ทั้งยังบอกกล่าวให้มันใช้วิธีใดก็ได้ให้เ้าหรั่งที่นอนกระอักอยู่เเทบเท้าตรงนั้นสลบเหมือดห้ามรบกวน
' หึหึหึ ได้เสีย! คราวนี้เป็โชคของไอ้หรั่งแท้ ๆ เดี๋ยวมีของดีให้ดูเป็บุญตาอีกเเล้ว พี่เทียบจ๋า ได้โปรด... อย่าลืมปลุกฉันด้วยนะจ๊ะพี่จ๋า 'ทั้งที่โดนขย้ำกระทำจนเสียทรง เเต่เ้าหรั่งกลับยิ้มเยาะหัวเราะร่าอยู่ภายในใจ ภาพความทรงจำที่ฝังจมอยู่ในส่วนลึกถูกขุดค้นให้ปรากฏขึ้นมาในอีกครั้งในจินตภาพ
ใครจะคาดคิดว่าก่อนที่มันจะสลบไสลไป ริมฝีปากที่เปื้อนเืเเดงหยดย้อย บริเวณมุมปากปลายเเหลมทั้งสองข้างกลับยกยิ้มพิลึกพิลั่นโหยหาเฝ้ารอลูกพี่ใหญ่ ภายในหัวสมองซีกขวาราวกับกำลังพยากรณ์ทำนายอนาคตว่าจะมีสิ่งดีสุดประเสริฐอะไรหนอจะบังเกิดขึ้นกับพวกมันทั้งหมด
เชื่อหรือไม่! ' เ้าหรั่ง ' มันแทบไม่เคยเป็ห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเทียบหรือตัวเองเลย เพราะอะไรนะรึ หึหึหึ เพราะว่าดาบเทียบที่มันรู้จักคลุกคลีสางคดีด้วยกันมาหลายปีดีดักนั้น ' ะ!!! ' ราวกับไม่มีวันตาย
ทั้งหมดที่มันเสเเสร้งเเกล้งทำท่าทีไม่ยินยอมนั้น เพื่อพยายามชักจูงให้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นดำเนินไปในเเนวทางที่ถูกต้องตามหน้าที่ไม่ผิดหลักการที่ยึดมั่นเท่านั้น
กลับกัน! สิ่งที่เ้าหรั่งกังวลนักกังวลหนา คือมันเองอาจนอนยาวทนพิษบาดเเผลไม่ไหวต้องสลบสไลไป จนพลาดเหตุการณ์ที่วาดหวังนานสักครั้งหนึ่งจะเกิดขึ้นที
ยามนี้ขอเเค่ใจมีความสุขรอยหยักในสมองซีกขวาเริ่มขยับทำงานเฝ้าจินตนาการว่า ' อะไรเอ่ย? ' จะเกิดขึ้นกับไอ้พวกหน้าโง่หลงตัวเองพวกนั้น
อีกอย่าง! เเม้มันจะตายย่อมไม่ตายเดี่ยว ต้องมีใครบางคนรอสางปมล้างเเค้นให้อย่างแน่นอน นี่คือสิ่งสำคัญที่พวกตัวประหลาดไม่มีใครเอาทั้งหลายต่างจดจำเชื่อมั่นสลักฝังลึกลงในกระดูก
204
![บันทึกรักของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มจบ) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721195049_2283215.webp)
