Antimage Master

บทที่ 17 อะไรวะเนี่ย พาร์ท 3

 ยังเหลือระยะห่างค่อนข้างมากระหว่างแชลเธียร์และจักรกลรบ จักรกลเคลื่อนที่เข้าหาเธอและเธอเพียงถอยหลังเพื่อหลีกเลี่ยง

 ‘ดูเหมือนไม่มีการโจมตีระยะไกลจากมัน’

เธอสังเกตจักรกลรบอยู่ห่างๆ และเมื่อไม่มีการโจมตีมาที่เธอขณะทิ้งระยะห่าง นั่นทำให้อนุมานได้ว่าจักรกลที่กำลังเผชิญอยู่ไม่สามารถโจมตีระยะไกลได้

 เธอยังค่อนข้างระมัดระวังเมื่อเธอพยายามถอยกลับ มันค่อนข้างแปลกสำหรับจักรกลรบที่ไม่มีการโจมตีระยะไกล เมื่อเธอพบสถานการณ์ที่ผิดปกติเช่นนี้ เธอจึงไม่ได้ลดการป้องกันของเธอลง

 *ชิบ.. ชึบ*

 จักรกลรบยังคงพุ่งเข้าหาเธอแต่เธอก็ยังคงถอยหนีอย่างต่อเนื่อง ใช้เวลาสักพักจนเธอเริ่มมั่นใจแล้วว่าจักรกลตัวนี้อาจไม่เป็นภัยคุกคามกับเธอ เธอจึงเริ่มมีความคิดที่จะปะทะ

 “เสริมความแข็งแกร่งร่างกาย”

 ปังง**

 ดาบของเธอปะทะกับจักรกลรบ ไม่มีความเสียเปรียบแต่อย่างใดในด้านของเด็กหญิงตัวน้อย

 “พสุธาประทับร่าง”

 อีกหนึ่งทักษะถูกใช้ ความแข็งแกร่งของเธอถูกกระตุ้นจนเพิ่มขึ้นอย่างมากในปัจจุบัน มันมากพอที่จะผลักจักรกลรบกลับ

 ดาบของเธอยังคงตวัดอย่างพลิ้วไหว งดงาม กระนั้น ท่วงท่ากลับดูหนักแน่นราวกับภูผาที่ไม่สามารถสั่นคลอน การปะทะแต่ละครั้งยังคงผลักจักรกลรบกลับอย่างต่อเนื่องด้วยเสียงปะทะอันหนักหน่วง

 จักกลรบที่ปะทะกับเธอถือขวานและโล่กลมขนาดใหญ่ ร่องลึกยังปรากฏขึ้นที่โล่และเกราะของมันจากคมดาบของแชลเธียร์

 ในตอนนั้นเองที่จักรกลรบเริ่มเปลี่ยนไป พลังเวทพุ่งออกที่ด้านหลัง โล่กลมเริ่มหมุนอย่างรวดเร็วขณะที่มันผลักตัวเองเข้าหาแชลเธียร์โดยมีโล่กลมที่หมุนอย่างบ้าคลั่งด้านหน้าในขณะที่มืออีกข้างที่ถือขวานพร้อมสำหรับกวาดโจมตีในแนวนอน

 เธอกระโดดถอยกลับเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่ปะทะกัน เพียงแต่ครั้งนี้เธอถอยกลับมาเพื่อเตรียมการโจมของเธอ

ดาบถูกจับด้วยสองมือในท่าเตรียมแทง พายุเริ่มก่อตัวขึ้นที่ปลายดาบพัดผมสีบลอนด์ของเธอกลับไปด้านหลังทำให้เห็นร่องรอยความงามที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ

ตูมมมม!!!

 ดาบปะทะโล่.. มันแทงทะลุพร้อมกับเสียงโล่แตก.. แขนของจักรกลยังคงทะลุรวมถึงร่างของมันที่อยู่ในแนวเดียวกัน

อย่างไรก็ตามด้วยโมเมนตัมของจักรกลหนัก มันไม่กระเด็นถอยหลัง… ร่างที่ใหญ่โตยังคงพุ่งอัดใส่แชลเธียร์ด้วยโมเมนตัมมหาศาล.. ร่างจักรกลขนาดใหญ่.. ปะทะกับเด็กหญิงตัวน้อย… เด็กหญิงไม่ถูกผลักถอยในขณะที่ชิ้นส่วนของจักรกลบางอย่างฉีกขาดพุ่งผ่านไหล่ของเธอจากแรงปะทะ มีเพียงรอยข่วนเล็กๆบนร่างเด็กหญิง

 โดยการใช้เท้ายันร่างของจักรกล เธอจึงสามารถนำดาบที่ปักในร่างมันออกมาได้ สักพักจักรกลรบก็ส่งชิ้นส่วนบางอย่างออกมาจากร่างของมันพร้อมกับเอกสาร

 เธอเก็บชิ้นส่วนและเริ่มล่าต่อไป…

 //////

 “บ้า… ทำไมจักรกลพวกนี้ถึงเริ่มอยู่กันเป็นคู่”

 โทบี้โอดครวญ เขาล่ามันได้เพียงอีกหนึ่งตัวหลังจากมุ่งลงทางใต้..

ตอนนี้มันเป็นคืนแรกในการทดสอบ ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้วแต่ยังไม่พ้นวันแรกดูเหมือนความยากจะเพิ่มขึ้นทวีคูณสำหรับโทบี้

 เขาไม่เก่งเมื่อเผชิญหน้ากับผู้คน ทว่าความหวังเดียวจากการเผชิญหน้ากับจักรกลรบก็ถูกเพิ่มระดับขึ้น ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะสิ้นหวัง

 ‘โชคดีที่พื้นที่ทางใต้ไม่มีผู้คนมากนัก’

 มันเป็นความจริงที่โทบี้ใช้ปลอบใจตัวเอง เขาไม่พบใครเลยตั้งแต่เข้าเขตแดนทางใต้ มีเด็กหลายคนที่เขาตรวจพบกำลังมุ่งไปทางเหนือในตอนที่เขาพยายามไปทางใต้ และเขาเดาว่านั่นคือเหตุผลที่ทำให้เขาไม่พบใครที่นี่

 มีอีกหนึ่งสิ่งที่เขาพบว่าค่อนข้างแปลก เขาพบจักรกลรบเพียงคู่เดียวในพื้นที่

ในฝั่งที่เขาจากมาเขาพบจักรกลรบถึงห้าตัวแม้เขาอยู่สุดขอบในเขตทดสอบ เขาจัดการ 2 ตัวในนั้น และเริ่มลงใต้เพราะกังวลกับผู้คน และเพราะนักเรียนหลายคนมาจากด้านนั้นทำให้เขาเชื่อว่ามีคนเหลือไม่มากในทางใต้

 ความคิดของเขาถูกต้อง เขาไม่พบใครเลยเมื่อเริ่มเดินเข้าใจกลางพื้นที่ทดสอบทางใต้ มันค่อนข้างสงบเพราะไม่มีแม้แต่จักรกล

 เขาสงสัยว่าเพราะจักรกลรบที่จับคู่กันเป็นสาเหตุหลักในการผลักพวกเขาออกไปเพราะสิ้นหวังในการล่า แต่มันควรจะเป็นเรื่องดีเพราะสามารถเอาตัวรอดได้ง่ายขึ้น… เขาคิดเช่นนั้น

 หลังจากที่เดินเตร่มาสักพักห่างจากคู่หูจักรกลรบ เขาเห็นจักรกลอีกสองตัวกองอยู่บนพื้น???

 สภาพของมันยังดูสมบูรณ์ดี หรือจักรกลต้องการพักผ่อน??

 ค่อยๆขยับเข้าใกล้จักรกลรบมากขึ้น ใช้เท้าเขี่ยจนสามารถแน่ใจแล้วว่ามันไม่สามารถขยับได้แน่นอนเขาจึงเริ่มตรวจสอบรายละเอียดอย่างจริงจัง

 “มันแทบจะไม่พบร่องรอยการต่อสู้”

 สภาพของจักรกลดีมากจนเขาไม่แน่ใจว่าจักรกลเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งในบททดสอบหรือไม่ หากมันเป็นหนึ่งในบทสอบนั่นหมายความว่าด้านในของจักรกลทั้งคู่ควรจะมีชิ้นส่วนมหาสมบัติอยู่ด้านใน

 ในความทรงจำของโทบี้ กลไกดังกล่าวโผล่ออกมาจากช่วงอกของจักรกล ดังนั้นสิ่งที่เขาต้องทำก็คือพยายามเปิดเกราะอกของจักรกลออกให้ได้

 ค้อนและสิ่วถูกยกขึ้นมาอีกครั้ง รูนเปราะบางถูกสลักลงบนแผ่นเกราะอกทีละเส้นจนเสร็จก่อนที่จะทุบเกราะอกของจักรกลจนแหลกละเอียดด้วยค้อน

ทรงกลมของกลไกที่ผลักมหาสมบัติออกมาสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนหลังจากที่เกราะอกถูกทำลาย

 กลไกเหล่านี้ไม้ได้มีเกราะปกป้อง แต่เพราะเขาไม่รู้ไม่ทราบวิธีเปิดอยู่ดีทำให้สิ่งที่เขาต้องทำกลายเป็นการใช้ค้อนเคาะไปรอบๆ

 เคาะๆ**

 ป๊อก**

 ชิ้นส่วนบางอย่างเริ่มหลุดออกมานั่นทำให้โทบี้เริ่มสกัดชิ้นส่วนต่างๆออกอย่างใจเย็น

 ตอนนี้โทบี้สามารถมองเห็นชิ้นส่วนมหาสมบัติอยู่ด้านใน เพราะไม่ต้องการให้เกิดความเสียหายกับมัน เขาจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ

 ชิ้นส่วนมหาสมบัติค่อยๆหลุดออกมาในขณะที่กระดาษที่แจ้งคะแนนยังคงติดอยู่กับมัน

 “มีเอกสารอะไรอยู่ในนั้นสินะ”

 เสียงเด็กหญิงดังมาจากด้านหลังของโทบี้นั่นทำให้เขาสะดุ้งตกใจพุ่งหนีไปในทิศตรงข้าม

 เด็กหญิงผมสีน้ำตาลหน้าตาน่ารักคือคนที่พูดกับเขา ‘อาเรีย’

เธอก้มลงอ่านเอกสารที่โทบี้ทำหลุดมือ..

 “… มีชิ้นส่วนมหาสมบัติอยู่ในจักรกลพวกนี้.. อืมม”

 สักพักกรรมการคุมสอบปรากฎตัวขึ้นและเริ่มชี้แจงรายละเอียด

 “แม้ชิ้นส่วนมหามหาสมบัติจะถูกขุดโดยผู้อื่น แต่คะแนนจะจ่ายให้กับคนที่จัดการกับจักรกลรบเท่านั้น ดังนั้นคะแนนสำหรับจักรกลรบเหล่านี้จะยังเป็นของเธอส่วนชิ้นส่วน สามารถแย่งชิงได้ในภายหลัง”

 สิ่งที่กรรมการคุมสอบกล่าวทำให้โทบี้เหงื่อตก เขาเตรียมร้อมที่จะวิ่งหนีแม้ว่าเขาไม่แน่ใจว่าสามารถหนีได้หรือไม่

 “เคาะตัวนี้ด้วย”

 อาเรียชี้ไปที่จักรกลอีกตัวโดยบอกให้โทบี้เริ่มจัดการกับมัน โทบี้ทำเพียงพยักหน้ารับเท่านั้น

 ตอนนี้ทุกอย่างเริ่มสมเหตุสมผล ทำไมแถวนี้ถึงไม่ค่อยมีคน?? ทำไมคนอื่นๆถึงหลีกเลี่ยงโซนนี้??.. และจักรกลรบหายไปไหน.. มันเป็นเพราะเธอทั้งหมด

 เขาเริ่มสลักรูนลงไปในในจักรกลอีกตัวที่อยู่ด้านข้างในขณะที่กรรมการคุมสอบจากไป