"เ้าทำอาหารเป็ด้วยหรือ?"เสียงของสตรี ดังมาจากข้างหลังของเว่ยซินเหลียน
เว่ยซินเหลียนและเฉินิหันไปมองยังเ้าของเสียงทันที
"นี่เ้าเองเหรอ ... ทำเป็สิ เื่ของกินขอให้บอกเ้าอยากลองชิมไหมล่ะ? ข้าทำอาหารอร่อยนะจะบอกให้" เว่ยซินเหลียนเมื่อรู้ว่าเป็ใคร เขาก็ชวนนางกินข้าวด้วยเลยแถมยังกล้าบอกว่าตัวเองนั้นทำอาหารอร่อยด้วย
ในความคิดของเว่ยซินเหลียน หากมีแม่นางน้อยหรือมีสาวสวยน่ารักๆ มากินข้าวด้วย นี่มันวิเศษสุดๆ เลยละ
(กู่ซินหยานเป็หญิงสาวที่หน้าตางดงาม ดูมีชีวิตชีวา สมกับที่เป็นางเอกของเื่จริงๆนางน่ารักเป็บ้าเลย ฮิฮิฮิ) เว่ยซินเหลียนมองไปยังหญิงสาวไป พร้อมกับอมยิ้มดูมีความสุข
จากนั้นเขาก็หันกลับไปมองยังชายหนุ่มที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ท่าเดิมมีฉินวางอยู่ตรงหน้า
(ผู้ชายคนนี้เขาช่างเหมาะที่จะเป็ตัวเองของเื่นี้จริงๆพระเอกของเื่ก็ดูดีไม่เบา ช่างเหมาะสมกันจริงๆ) เว่ยซินเหลียนยิ้มไปมองดูทั้งสองคนนี้ไป
เด็กน้อยที่ไม่รู้ว่าเว่ยซินเหลียนกำลังคิดอะไรก็อดที่จะตาเขียวปัด!!ขึ้นมาดื้อๆ ไม่ได้ เขาพยายามใช้นิ้วมือเล็กๆดึงแขนเสื้อของเว่ยซินเหลียน ให้หันมาสนใจเขา
"เ้ามีอะไรหรือเปล่า? อาิ"เว่ยซินเหลียนถามเด็กน้อยเขายังไม่เข้าใจความรู้สึกของคนที่อยู่ตรงหน้าเขาที่เขาคิดว่าเป็เด็กที่ยังไม่โต
"มันจะดีหรือขอรับพี่ชาย" เฉินิทำตาใสเหมือนเด็ก เตือนเว่ยซินเหลียนแต่ภายในใจกลับไม่ได้คิดอย่างที่พูดออกไป
"ทำไมจะไม่ดีละ มีเพื่อนกินข้าวดีจะตาย ... คุณชายเฉินมากินข้าวด้วยกันนะ เดียวเราทำเพื่อนายด้วย ... รับรองเลยว่าหากนายได้ทานฝีมือเรานายจะลืมไม่ลงเลยละ" เว่ยซินเหลียนได้ที ถือโอกาสผูกมิดซะเลยไม่แน่คนคนนี้อาจจะช่วยให้เขาไม่ต้องตายในตอนจบของภาคนี้ก็เป็ได้
(พระเอก อย่างไรก็เป็พระเอกหากเขารู้ว่าข้าไม่ได้ทำ เขาต้องจัดการกับคนชั่วได้อย่างแน่นอน)
เว่ยซินเหลี่ยนมองสลับระหว่างเฉินเจียลี่และเฉินิแต่เขากลับยิ้มแห้งๆ ให้เฉินิ
(จะไม่ให้ยิ้มแห้งได้ไงล่ะหากเป็พวกนายทั้งหลายที่รู้ว่าไอ้เ้าเด็กเวร! ที่อยู่ข้างๆ นายตอนนี้อนาคตเขาจะทำให้นายต้องตาย พวกนายจะคิดอย่างไร ยิ้มอย่างมีความสุขเหรอ!!!? ฮึฮึฮึ!!)
ขณะที่เว่ยซินหลียน ชวนเฉินเจียลี่ทานข้าวด้วยและยิ้มสดใสให้
เฉินเจียงลี่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเขาลุกขึ้นพร้อมเก็บฉินประจำตัวของเขา และเดินออกจากลานกลางบริเวณเรือนนอนของพวกเขาไปโดยไม่หันกลับมาแล
เว่ยซินเหลียนที่กำลังยิ้มหน้าบานจึงเป็ยิ้มเก้อทันที เขาเอามือเกาหัวตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจกับพระเอกคนนี้มากนัก
(ค่อยเป็ค่อยไปนิสัยไอ้ผู้พระเอกแสนเ็าคนนี้ฉันรู้จักดี)
"อย่าไปสนใจเลยท่านพี่เว่ย … เอ่อ ... ข้าเรียกท่านอย่างนี้ได้หรือไม่" กู่ซินหยานพูดขึ้น
"ได้สิ ... มีน้องสาวน่ารักๆ อย่างนี้ใครจะไม่รับล่ะ" เว่ยซินเหลียนยิ้มหวานให้กู่ซินหยาน
"งั้นเราไปทำอาหารกันดีกว่า ปะอาิพี่จะทำของอร่อยๆ ให้เ้ากิน ... เ้าตัวเล็กอย่างนี้ต้องทานเยอะๆจะได้โตเร็วๆ" เว่ยซินเหลียนเอามือลูบหัวของเด็กน้อย ที่เขาคิดเอาเองว่ายังคงเป็เด็กน้อยอยู่
"ขอรับท่านพี่" เฉิงิตอบรับ
ทั้งสามคนจึงเดินไปยังห้องครัวซึ่งเป็ห้องครัวเฉพาะกลุ่มหลอมรวมลมปราณ
ขณะที่กำลังไปตามทางเดินเพื่อไปยังห้องครัว
"ท่านพี่เว่ย ท่านรู้ไหมท่านปล่อยผมอย่างนี้ งดงามกว่าข้าที่เป็สตรีเสียอีก" กู่ซินหยานอดชมบุรุษที่งดงามราวภาพวาดคนนี้ไม่ได้พร้อมยิ้มหวานให้
(ท่านพี่เว่ย มีอะไรให้น่าค้นหาเสียจริงๆดีกว่าตาทึ่ม จอมเ็าคนนั้นเสียอีก ไม่รู้ว่าท่านพ่อคิดเช่นไร ถึงได้หมั้นหมายข้าให้กับตาทึ่มนั้นฮึ!)
"เ้าเห็นด้วยกับข้าใช่หรือไม่ อาิพี่ชายเ้างดงามจริงๆ" กู่ซินหยาน หาแนวร่วมกับความคิดของตนเอง
"ท่านก็ชมข้าเกินไป ... ข้ายังเทียบไม่ได้กับคุณชายเฉินด้วยซ้ำหรือแม้แต่อาิ เ้าดูสิ น้องชายข้าหากเขาโตเป็หนุ่มเต็มตัวย่อมหล่อและเท่กว่าข้าเสียอีก" เว่ยซินเหลียนชมเฉินเจียลี่ และเฉินหมิ่ง
"หล่อ และเท่? ท่านหมายถึงสิ่งใด?ท่านพี่เว่ย" กู่ซินหยานส่งสัยในคำพูดของเว่ยซินเหลียน
"เอ่อ ... ข้าหมายถึง หล่อเหล่าสง่างามนะ" เว่ยซินเหลียนตอบกลับ
"อย่างนี้นี่เอง" กู่ซินหยานเริ่มเข้าใจประโยคที่เว่ยซินเหลียนพูด
ภายในห้องครัว ทั้งสามคนเดินเข้าไปเว่ยซินเหลียนตรวจสอบว่ามีอะไรพอที่จะทำอาหารได้บ้าง
"ดูซิว่าเราจะทำอะไรได้บ้าง ... รู้สึกว่า... ที่นี่จะเน้นผักมากไปหน่อยนะ ... มีเนื้อหรือเปล่านา เด็กๆ ต้องกินเนื้อเยอะๆจะได้โตเร็วๆ" เว่ยซินเหลียนมองไปยังเฉินิ
(ข้าไม่ใช่เด็กแล้วนะ!!!) เฉินิมองดูพี่ชาย (คำ ก็เด็ก สองคำก็เรียกเข้าว่า เด็ก!!)
"ว้าว ... มีเนื้อปลาอยู่ มีหัวปลาด้วยงั้นเราทำตุ๋นหัวปลา กับนึ่งปลาจิ้มซอส และผัดผักกัน" พูดเสร็จเว่ยซินเหลียนก็ลงมือทำอาหาร
เขาเริ่มที่จะนำหัวปลา และเนื้อปลาไปล้างน้ำ
"เดี๋ยวข้าช่วยท่านพี่จุดไฟนะขอรับ"เฉินิอาสาจุดไฟให้
"ข้าช่วยเป็กำลังใจให้นะ ...ข้าทำอะไรไม่ค่อยเป็นะ มีแค่กินที่ข้าถนัด" กู่ซินหยานพูดขึ้น
"เ้าน่ะ ไปนำจานมาให้ข้าเลยเป็ผู้หญิงต้องรู้จักงานครัวด้วย เดี๋ยวแฟนในอนาคตเ้าอดตายกันพอดี" เว่ยซินเหลียนเริ่มสอนงานบ้านงานเรือนให้กับหญิงสาวที่บอกว่าทำอะไรไม่เป็
"แฟนในอนาคต?คือสิ่งใดหรือท่านพี่เว่ย" คำถามเกิดขึ้นอีกครั้งกับกู่ซินหยาน
"ข้า ก็หมายถึง ... เมื่อเ้าแต่งงานออกเรือนน่ะสามีเ้าได้อดตายกันพอดี หากเ้าทำกับข้าวไม่เป็" เว่ยซินเหลียนตอบกลับ แต่มือยังจับโน้นนี้นั้นอย่างชำนาญกู่ซินหยานมองบุรุษที่กำลังทำอาหารอย่างอารมณ์ดี
1K
