นิกายันพเก้า...การปะทะกันของพวกเย่ฉีและจักรพรรดิไห่หลิงสร้างเป็ความวุ่นวายไปทั่วทั้งนิกายอย่างไรก็ตามการะเิออกด้วยกลิ่นอายของบรรพชนโบราณกลับยิ่งทำให้ผู้คนตกตะลึงมากยิ่งกว่าเดิมภายในแผ่นดินเทียนเหอนั้นนอกจากผู้ที่หลับใหลอยู่ในโลงศพแล้วในยุคนี้ไม่มีแม้แต่บรรพชนโบราณสักคนเดียว!
“บรรพชนโบราณ!เป็ผู้ใดกัน?”
“หรือว่าประมุขน้อยที่พวกเราเห็นเป็เพียงกายหยาบที่สร้างขึ้น...แต่กลิ่นอายของเขานั้นดูธรรมดาอย่างมาก!”
คนจำนวนมากเริ่มคิดเกี่ยวกับกลิ่นอายของบรรพชนโบราณที่ปรากฏขึ้นระหว่างการปะทะกันของทั้งสองฝ่ายในมุมมองของพวกเขานั้นความหวาดกลัวที่มีต่อเย่ฉีล้วนสืบเนื่องมาจากมดเกราะปฐีพวกเขาเชื่อจริงๆว่าเย่ฉีนั้นเป็คนรุ่นใหม่ที่ได้รับการสืบทอดมรดกจากนิกายดังนั้นในตอนนี้สายตาของทุกคนจึงจ้องมองไปยังจักรพรรดิไห่หลิงที่ยืนบนยอดเขา...ในความจริงแล้วแม้แต่ชายชราที่ยืนอยู่ด้านข้างของจักรพรรดิไห่หลิงเองก็ยังใไม่น้อยที่เขาก้าวผ่านไปยังขอบเขตบรรพชนโบราณแล้ว
“ไม่คิดว่านิกายันพเก้าจะแอบซ่อนเอาไว้ได้อย่างมิดชิด!เ้าคงเป็คนที่จัดการกับขุนพลหลินในวันนั้น...แต่สำหรับบรรพชนโบราณที่ไม่สามารถเปิดประตูได้นั้นยังไม่เพียงพอที่จะหยุดข้า!”
กลิ่นอายของจักรพรรดิไห่หลิงะเิออกมาราวกับพายุอันบ้าคลั่งในเวลานี้กลิ่นอายของเขาประกอบไปด้วยความเก่าแก่ที่ราวกับข้ามผ่านยุคสมัยมาหลายยุคประตูโบราณที่จะมอบพลังให้กับผู้ที่สามารถเปิดมันออกได้...นั่นก็คือความแตกต่างอย่างชิ้นเชิงระหว่างบรรพชนโบราณและบรรพชนโบราณหนึ่งประตู!
ในเวลาที่จักรพรรดิไห่หลิงปะทุออกด้วยกลิ่นอายโบราณที่ได้รับจากการเปิดประตูบานแรกก็ทำให้ทั่วทั้งท้องฟ้าเหนือนิกายันพเก้าเต็มไปด้วยอสรพิษสายฟ้าแหวกว่ายไปมาอยู่บนหมู่เมฆภายในหมู่เมฆนั้นปรากฏขึ้นเป็ประตูขนาดใหญ่ที่ดูเก่าแก่เต็มไปด้วยกลิ่นอายที่สามารถทำให้หนาวสั่นได้แค่เพียงมอง...มันคือประตูโบราณของจักรพรรดิไห่ิ!
ดวงตาของคนจำนวนมากหดลงก่อนที่บางคนจะมีโลหิตไหลซึมออกมาจากมุมปากการปรากฏขึ้นของประตูโบราณนั้นทำให้ภายในูเาลูกนี้เต็มไปด้วยแรงกดทับที่สามารถบดขยี้ใครก็ตามที่อยู่ต่ำกว่าบรรพบุรุษได้อย่างง่ายดายในเวลาที่คนจำนวนมากถอยออกไปด้านนอกเพื่อเฝ้าดูเหตุการณ์อย่างห่างไกลจักรพรรดิไห่หลิงก็พุ่งเข้าหาเสี่ยวเฮยตามหลังมาด้วยชายชราชุดฟ้าที่อยู่ด้านหลัง
“เปิดออกให้แก่ข้า!”
ในเวลานั้นเสียงของจักรพรรดิไห่หลิงราวกับประกาศิตเพียงหนึ่งคำพูดก็ทำให้ประตูโบราณที่ตังอยู่ในหมู่เมฆสั่นไหวและเปิดออกอย่างช้าๆ พริบตานี้จักรพรรดิไห่หลิงราวกับดื่มน้ำอมฤตพละกำลังที่เคยสูสีกับเสี่ยวเฮยก็ได้พุ่งทะยานขึ้นราวกับมัจฉากระโจนผ่านประตูั
ใบหน้าของเสี่ยวเฮยมืดลงเล็กน้อยก่อนที่โล่ปีกแข็งที่ติดอยู่ด้านหลังจะถูกนำออกมาใช้อีกครั้งอย่างไรก็ตามไม่จำเป็ต้องใช้สิ่งใดเพียงแค่หนึ่งฝ่ามือของจักรพรรดิไห่หลิงที่ได้รับพลังจากประตูโบราณก็มากพอที่จะกระแทกให้เสี่ยวเฮยกระเด็นออกไปราวกับว่าวขาดสายป่าน
อีกด้านหนึ่งใบหน้าของสามผู้าุโนั้นก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเลยกู่หยานั้นพุ่งเข้าไปรับมือกับชายชราโดยที่เหลียนซานและเผ่ยิยังคงคอยคุ้มกันเย่ฉีที่ยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น...
อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าอำนาจของประตูโบราณจะสามารถเขย่าไปจนผื่นปฐีต้องสั่นคลอนแต่โล่ของเสี่ยวเฮยที่ได้ชื่อว่าปีก์ก็ยังไม่ใช่สิ่งที่จะถูกทำลายได้ด้วยพลังเช่นนี้เหนือขึ้นไปบนท้องฟ้าของนิกายันพเก้าเวลานี้เต็มไปด้วยประกายแสงสีดำและสีทองพุ่งตัดกันสั่นะเืพื้นดินไปด้วยเสียงกัมปนาทแม้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะดูเหมือนสูสีกันแต่ใบหน้าของจักรพรรดิไห่หลิงก็ยังปรากฏรอยยิ้มเหยียดหยันให้เห็นตลอดการต่อสู้
“ถึงเ้าจะพยายามต่อไปก็ไม่มีประโยชน์...ประตูโบราณของข้าตอนนี้ยังเปิดออกเพียงห้าส่วนเท่านั้น!”
เสียงของจักรพรรดิไห่หลิงดังขึ้นมาพร้อมกับประตูโบราณบนหมู่เมฆที่เปิดกว้างขึ้นอีกหนึ่งส่วน...หัตถ์สีทองขนาดใหญ่ถูกปล่อยออกไปราวกับห่าฝน!ในเวลานี้ดวงตาของเสี่ยวเฮยก็ได้กลายเป็สีทองพร้อมโล่ในมือของเขาถูกแยกออกกลายเป็ดาบรูปร่างแปลกประหลาดคล้ายกับเขาของสัตว์สองเล่ม!
ตูม!ตูม!
หัตถ์สีทองจำนวนมากถูกฟาดลงมาราวกับไม่มีวันหมดและไม่ว่าเสี่ยวเฮยจะปัดป้องฉีกกระชากหัตถ์สีทองเ่าั้ไปเท่าไหร่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่หยุดลงแม้แต่น้อยจนกว่าเขาจะถูกบดขยี้ไปจนสิ้นซาก!
ไกลออกไปเล็กน้อยจากจุดที่จักรพรรดิไห่หลิงและเสี่ยวเฮยปะทะกันเย่ฉียังคงยืนนิ่งอยู่เช่นนั้นและมองไปยังชายหนุ่มชุดดำที่ร่างกายเต็มไปด้วยาแและเริ่มอ่อนล้าลง...ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเ็ปสายหนึ่งแล่นผ่านไปมาระหว่างที่มองภาพเหตุการณ์นี้...สุดท้ายเขาก็ขบกรามแน่นก่อนที่จะถอนหายใจออกมา
“ต่อให้เวลานี้จะยังไม่เหมาะแต่เมื่อเทียบกันแล้วคนของข้าย่อมสำคัญกว่า!”
ในเวลานั้นหัตถ์สีทองของจักรพรรดิไห่หลิงได้หยุดลงทำให้เสี่ยวเฮยที่ยืนอยู่ด้านล่างมีโอกาสได้พักหายใจบ้างอย่างไรก็ตามเหนือขึ้นไปบนท้องฟ้าในเวลานี้ได้ปรากฏเป็แสงสีทองที่สว่างจ้าราวกับดวงตะวันทองคำที่ทรงอำนาจกลืนกินแสงอาทิตย์และบดบังไปทั่วทั้งท้องฟ้าสำหรับต้นตอของแสงสีทองเ่าั้ก็คือศรสีทองนับหมื่นที่รายล้อมอยู่รอบตัวของจักรพรรดิไห่หลิง
“ด้วยศรจักรพรรดิโบราณของข้า...ประกาศิตนี้จะบดขยี้เ้าให้สิ้นไปทั้งดวงิญญา!”
หลังจากที่จักรพรรดิไห่หลิงกล่าวจบในเวลานั้นศรทองคำนับหมื่นก็ไหลไปรวมตัวกันก่อเกิดเป็ศรทองคำขนาดใหญ่ราวกับเข็มของมหาสมุทรดวงตาของจักรพรรดิไห่หลิงหรี่ลงพร้อมกับประตูโบราณของเขาที่เปิดขึ้นไปถึงเก้าส่วน!
“ตาย!”
ภายใต้ประกาศิตนั้นศรทองคำขนาดใหญ่ได้พุ่งลงไปด้านล่างหมายจะบดขยี้ให้สิ้นราบไปทั้งยอดเขาทว่าภายใต้เสียงแหวกอากาศของศรทองคำนั้นยังมีเสียงสายหนึ่งที่แ่เบาดังขึ้นถึงแม้ว่ามันจะเบามากสักเพียงใดก็ยังเกินพอที่จะทำให้มุมปากของชายชุดดำโค้งขึ้นเป็รอยยิ้ม
“จงบดขยี้มัน...หากข้ายังอยู่แม้จะเป็ธิดาของจักรพรรดิ์ก็ไม่อาจทำอะไรเ้าได้!”
ตูม!
ศรจักรพรรดิโบราณพุ่งเข้าปะทะกับเป้าหมายในทันที...ทว่าในเวลานั้นแทนที่มันจะบดขยีู้เาไปทั้งลูกมันก็ได้หยุดลง!เมื่อเห็นเช่นนั้นสายตาของจักรพรรดิไห่หลิงก็เต็มไปด้วยความสับสนและมึนงงก่อนที่จะเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าที่ปลายศรทองคำนั้นถูกมือของใครบางคนค้ำยันไว้!
“เป็อย่างที่เ้ากล่าวมา...บรรพชนโบราณที่ไม่สามารถเปิดประตูได้ก็ไม่ต่างอะไรไปจากมดเมื่อยืนอยู่ต่อหน้าประตูโบราณของเ้าแต่ในความหมายเดียวกันประตูโบราณเพียงบานเดียวของเ้าก็ไม่ต่างอะไรไปจากสิ่งไร้ค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าข้าผู้นี้!”
ในเวลานั้นที่หน้าผากของเสี่ยวเฮยได้ปรากฏดวงที่สามขึ้นมาก่อนจะเปิดออก...ฝ่ามือของเขาที่คว้าจับปลายศรจักรพรรดิโบราณอยู่นั้นได้บีบลงด้วยพละกำลังที่ล้นเปี่ยมส่งผลให้มันแหลกสลายไปกลายเป็ละอองแสงในพริบตาชั่วขณะนั้นเหนือขึ้นไปที่หมู่เมฆ้าของนิกายันพเก้าตรงข้ามกับประตูโบราณของจักรพรรดิไห่หลิงก็ได้ปรากฏประตูบานใหญ่ที่ดูเก่าแก่ทรงอำนาจด้วยเช่นกัน!
บานที่หนึ่ง...บานที่สอง....จนกระทั่งถึงบานที่เก้า!
ประตูโบราณของเสี่ยวเฮยปรากฏขึ้นทั้งหมดเก้าบาน!
ในตอนที่มันปรากฏขึ้นมาแค่เพียงกลิ่นอายของประตูโบราณทั้งเก้านี้ก็ส่งผลให้ทั่วทั้งแผ่นดินเทียนเหอเกิดเป็พายุลูกใหญ่พัดผ่านไปอย่างบ้าคลั่ง!
สายตาของเสี่ยวเฮยจ้องมองไปยังจักรพรรดิไห่หลิงที่เวลานี้มีความหวาดกลัวปรากฏขึ้นเต็มหัวใจด้วยความเ็าพริบตาต่อมาในที่สุดประตูบานแรกของเขาก็ได้เปิดออก!
“ไม่!เป็ไปไม่ได้ นอกจากผู้นำของสามแผ่นดินใหญ่และหนึ่งทะเลแล้วไม่มีผู้ใดสามารถเปิดได้ถึงเก้าประตู!เ้า...เ้าเป็ใครกันแน่!”
เสียงของจักรพรรดิไห่หลิงนั้นกล่าวออกมาอย่างสั่นเครือเช่นเดียวกับชายชราด้านข้างที่ใบหน้าซีดขาวราวกับซากศพ!ในทันทีที่ประตูบานที่สองของเสี่ยวเฮยเปิดออกแรงกดทับอันเก่าแก่ก็กระแทกเข้าไปที่ประตูโบราณของจักรพรรดิไห่หลิงจนเกิดเป็รอยร้าวและทำให้เขากระอักเืออกมา
“ไม่! ไม่! ไม่! จงเปิดออกให้กับข้า!”
เมื่อประตูบานที่สามเปิดออกจักรพรรดิไห่หลิงก็พ่นโลหิตออกมาอีกครั้งพร้อมเปิดใช้สมบัติประจำราชวงศ์ต้าไห่เพื่อต่อต้านกลับไป ทว่าหน้าเสียดายเมื่อประตูบานที่สี่และห้าเปิดออกทุกอย่างก็พลันสลายหายไปรวมทั้งประตูโบราณของจักรพรรดิไห่หลิงที่แตกกระจายออกด้วยเช่นกัน…ต่อหน้าอำนาจเก่าแก่โบราณนี้ไม่มีสิ่งใดที่จะต่อต้านได้!
แม้จะต้องใช้เวลาในการบรรยายแต่ความจริงแล้วทุกอย่างเกิดในพริบตาเดียวเท่านั้นั้แ่ประตูโบราณบานแรกของเสี่ยงเฮยปรากฏขึ้นจนทุกอย่างหายไปเหลือไว้เพียงร่างแก่ชราอาบย้อมไปด้วยโลหิตของจักรพรรดิไห่หลิงและหมอกโลหิตที่เกิดขึ้นจากชายชราชุดฟ้านั้นผ่านไปเพียงไม่ถึงสิบลมหายใจ
ในเวลาเดียวกันที่เสี่ยวเฮยปลดผนึกพื้นฐานการฝึกตนและเรียกประตูโบราณออกมาสูงขึ้นเหนือโลกทั้งเก้าบนสถานที่ที่เต็มไปด้วยหมู่เมฆและดวงดาว....ท่ามกลางหมู่เมฆเ่าั้สูงขึ้นไปที่ไหนสักแห่งได้มีวิหารหลังหนึ่งตั้งอยู่มันคือวิหารที่ดูเหมือนจะสร้างขึ้นจากศิลาสีแดงและดูธรรมดาเป็อย่างมากภายในวิหารแห่งนั้นเต็มไปด้วยเศษซากของรูปปั้นที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นรูปปั้นเ่าั้มีลักษณะเหมือนกับร่างกายของมนุษย์ที่มีใบหน้าเลือนรางและภายในเศษซากเ่าั้ก็ยังมีปีกขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นจากศิลาด้วยเช่นกัน...
ตรงส่วนลึกของวิหารที่เกลื่อนกลาดไปด้วยเศษซากของรูปปั้นเ่าั้ได้มีแท่นหินอันหนึ่งตั้งอยู่บนแท่นหินนั้นยังมีร่างของหญิงสาวในชุดเกราะสีขาวตัดทองกำลังนั่งหลับตาอยู่ ใบหน้าของนางนั้นงดงามเป็อย่างมาก...มากพอที่จะทำให้บุรุษทั่วหล้าก่อาเพื่อแย่งชิงนาง!
ในตอนนี้เปลือกตาของนางขยับไปมาเล็กน้อยก่อนที่เปิดขึ้นเผยให้เห็นแววตาที่คมกริบราวกับใบดาบริมฝีปากอันอวบอิ่มโค้งขึ้นเล็กน้อยเผยเป็รอยยิ้มขณะที่กล่าวออกมา
“ในที่สุดเ้าก็ปรากฏตัวครั้งนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้เ้าหนีไปได้อย่างแน่นอน!”
457
![[จบ] รีเซตชีวิตมาเป็นพนักงานใหม่สุดแข็งแกร่ง [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754939376_11085817.webp)