ตอนที่ 6
ตึง… ตึง… ตึง…
เสียงฝีเท้าของซอมบี้นับหมื่นนับแสนคนที่กำลังเดินเรียงแถวอย่างเป็ระเบียบเสียยิ่งกว่าการเดินแถวสวนสนามของเหล่าทหารที่ฝึกมาเป็อย่างดีช่างเป็ภาพที่หาชมได้ยากและไม่คิดเลยจริงๆว่าจะได้เห็น แต่ด้วยพลังของสกิลควบคุมฝูงซอมบี้เลเวล 8 ของจูนทำให้การดึงตัวเหล่าซอมบี้ทั่วทั้งเมืองเป็เื่ที่สามารถทำได้อย่างไม่น่าเชื่อ
น่าเสียดายที่โลกใบนี้ล่มสลายก่อนจะมีผู้ถูกปลุกพลัง ทำให้ทั้งความสามารถของซอมบี้แต่ละคนรวมไปถึง อาวุธ ชุดเกราะ ล้วนแล้วแต่เป็ของยุคเก่าสำหรับทำากับมนุษย์เท่านั้น แม้แต่เสื้อเกราะที่กันคนะุได้สบายก็ยังโดนหอกของพวกลิซาร์ดแมนแทงทะลุได้ราวกับผ้าฝ้าย แถมจำนวนอาวุธและชุดเกราะที่หาได้ก็น้อยเกินกว่าจะให้ซอมบี้ทั้งหมดได้ใช้งาน สุดท้ายจูนเลยต้องอาศัยแผ่นเหล็กและท่อเหล็กทั่วๆไปมาใช้แทนดาบและโล่ให้เหล่าซอมบี้ไปก่อน เพราะถึงอย่างไรกำลังของเหล่าซอมบี้ก็เกือบจะเทียบเท่าผู้ปลุกพลังระดับแรกเริ่มอยู่แล้ว ขอเพียงใช้จำนวนเข้าข่มก็น่าจะรับมือพวกมนุษย์กิ้งก่าที่กำลังจะมาได้ระดับหนึ่ง แถมตอนนี้จูนยังมีกำลังรบที่แข็งแกร่งอย่าง พี่ฝน และ เหล่าซอมบี้กิ้งก่าทั้ง 3 ตัวที่มีทั้งกำลังและความเร็วเหนือกว่าซอมบี้ธรรมดาหลายเท่า หากพวกมนุษย์กิ้งก่าที่เข้ามาอยู่ระดับเดียวกับกลุ่มแรกพวกจูนก็มีโอกาสทำตามแผนได้สูงมาก
“จูน… พวกมันมาแล้ว” เวลาเตรียมการของพวกจูนนั้นสั้นมาก เวลาผ่านไปไม่ถึงวันประตูมิติก็มีปฏิกิริยาเสียแล้ว ดูเหมือนโลกฝั่งนั้นเองก็ไม่คิดจะปล่อยเรดเกทให้เปิดไว้นานๆเหมือนกัน
ติ๊ง!!
[ ราชินีซอมบี้ จูน เปิดใช้งานสกิลควบคุมฝูงซอมบี้ ]
ก่อนที่พวกมนุษย์กิ้งก่าจะบุกเข้ามาภายในเกท จูนก็รีบสั่งการให้เหล่าซอมบี้เข้าประจำตำแหน่งเพื่อทำตามแผนที่จูนพยายามคิดเอาไว้ในเวลาที่มี ขอเพียงคู่ต่อสู้ไม่ได้ห่างชั้นกันเกินไป…
วูบ…
ร่างของมนุษย์กิ้งก่าที่ทะลุผ่านประตูมิติออกมาเป็รายแรกนั้นเป็ร่างของมนุษย์กิ้งก่าที่มีร่างกายสูงใหญ่กำยำเสียยิ่งกว่าพวกซอมบี้กิ้งก่าเสียอีก ลำพังแค่ตัวมันก็น่าจะสูงกว่า 4 เมตรเสียด้วยซ้ำแถมกล้ามเนื้อของมันยังดูแข็งแกร่งจนน่าขนลุกแถมมันยังแบกดาบที่ทั้งหนาทั้งหนักเอาไว้ที่แผ่นหลังอีกต่างหาก
“ซ่า…” เหล่ามนุษย์กิ้งก่าที่กำลังติดตามเ้าตัวสีดำออกมานั้นดูต่างออกไปจากพวกมนุษย์กิ้งก่ากลุ่มแรกอย่างสิ้นเชิง แม้จะมี 2 ตัวที่ถือหอกเหมือนพวกกลุ่มแรก แต่ขนาดตัวที่ใหญ่กว่าและสีที่เปลี่ยนจากสีเขียวเป็สีน้ำเงินนั้นทำให้พวกมันดูต่างออกไปอย่างชัดเจนอย่างกับเป็ร่างวิวัฒนาการของพวกชุดแรกเลย แถมมนุษย์กิ้งก่า 2 ตัวที่อยู่ด้านหลังยังสวมเสื้อคลุมประดับตัวอักษรแปลกประหลาดอีกต่างหาก ไม่ว่าจะมองอย่างไรพวกมันก็เป็จอมเวทไม่ใช่เหรอ…
“เ้าตัวกลางนั่นมีเขาด้วย ปกติพวกลิซาร์ดแมนมีเขาแบบนั้นด้วยเหรอ” พี่ฝนที่เฝ้ามองพวกมนุษย์กิ้งก่าอยู่บนชั้นดาดฟ้าเช่นเดียวกันกับจูนใช้กล้องส่องทางไกลตรวจสอบร่างกายของเ้าตัวสีดำตรงกลางด้วยความประหลาดใจ หรือว่าพวกมันจะไม่ใช่กิ้งก่า..
“ซ่า…” ทันทีที่ประตูมิติเปลี่ยนเป็สีแดงและปิดกั้นไม่ให้พวกมันกลับออกไปจากโลกใบนี้ เหล่ามนุษย์กิ้งก่ากลุ่มใหม่ก็เริ่มสื่อสารและออกสำรวจกันทันที แถมพวกมันยังดูระมัดระวังกว่ากลุ่มแรกเสียอีก แต่ถึงจะระมัดระวังแค่ไหนแต่จูนได้เตรียมแผนการเอาไว้แล้ว ขอเพียงพวกมันก้าวออกมาอีก…
“ซ่า” อยู่ๆเ้าตัวสีดำก็ส่งเสียงสั่งให้พวกมนุษย์กิ้งก่าที่ตามตนมาให้ถอยห่างออกจากตัวเองก่อนที่มันจะชักดาบเล่มใหญ่ที่อยู่บนหลังออกมาแล้ว…
ตูม!!
เ้าตัวสีดำนั่นอัดมานาลงไปในดาบแล้วปักมันลงดินจนพื้นดินตรงหน้าเกทะเิเป็หลุมขนาดใหญ่พร้อมๆกับร่างของเหล่าซอมบี้ที่จูนให้ใช้ดินฝังกลบร่างของตัวเองเอาไว้เพื่อรอจังหวะลอบโจมตี นี่มันเกิดอะไรขึ้นเ้าตัวสีดำนั่นสังเกตเห็นพวกที่ฝังตัวอยู่ใต้ดินั้แ่เมื่อไหร่ ทั้งๆที่จูนอุตส่าห์ให้เหล่าซอมบี้กลบดินให้แเีที่สุดแล้วแท้ๆ
“ซ่าาาา” ทันทีที่กำจัดซอมบี้ที่ซ่อนเอาไว้ในดินได้ เ้าตัวสีดำก็เหมือนจะจริงจังขึ้นมาก มันสั่งให้เหล่าจอมเวทที่อยู่ด้านหลังร่ายเวทมนตร์ธาตุดินก่อนจะใช้เวทมนตร์หอกศิลาแทงหอกหินแหลมขึ้นมาจากพื้นจนเหล่าซอมบี้ที่เตรียมเอาไว้โดนทำลายหายไปจนหมด แถมเ้าตัวสีดำนั่นยังชี้ตำแหน่งที่จูนฝังซอมบี้เอาไว้ได้อย่างแม่นยำ แสดงว่ามันจับััตำแหน่งที่พวกซอมบี้อยู่ได้อย่างแม่นยำจริงๆ
“หนอย..” จูนมองเหล่าซอมบี้ที่โดนหอกศิลาฆ่าตายอย่างเจ็บใจ นึกว่าแผนนี้จะใช้การได้แล้วแท้ๆ แต่เ้าตัวสีดำนั่นกลับััดีเกินไปจนการลอบโจมตีไม่ได้ผลเลย แถมเวทหอกศิลายังรุนแรงมากถึงขั้นบดร่างของซอมบี้ที่อยู่ใต้ดินจนแหลกละเอียดทำให้ไม่เหลือชิ้นส่วนของตัวไหนเอาไว้ล้อมโจมตีได้เลย
“ใจเย็นๆก่อน เรายังมีแผนอื่นอยู่อีก” พี่ฝนเห็นแผนที่เตรียมไว้ล้มเหลวไม่เป็ท่าก็รีบบอกให้จูนใจเย็นและรอให้พวกมันเดินเข้ามาในเขตเมืองเสียก่อน ยิ่งศัตรูแข็งแกร่งเท่าไหร่การใช้ฝูงซอมบี้เข้าไปล้อมในพื้นที่ราบก็ยิ่งเสียเปรียบ เพราะพวกศัตรูระดับสูงมักจะมีสกิลวงกว้างที่ใช้กำจัดศัตรูจำนวนมากๆได้ จูนและพี่ฝนก็เลยเลือกที่จะถอยออกมาสู้ในเขตเมืองเสียมากกว่า
“แฮ่…” เหล่าซอมบี้ที่ใช้แท่งเหล็กแทนหอกพุ่งเข้าไปโจมตีพวกมนุษย์กิ้งก่าตามแผนที่วางเอาไว้ แต่พออยู่ต่อหน้าหอกของมนุษย์กิ้งก่า 2 ตัวด้านหน้าเหล่าซอมบี้ก็โดนฟันเป็ชิ้นๆก่อนจะเข้าไปในระยะเสียอีก แถมความเร็วของหอกยังรวดเร็วเสียยิ่งกว่าพวกมนุษย์กิ้งก่ากลุ่มแรกหลายเท่าทำเอาซอมบี้ส่วนใหญ่สลายกลายเป็ฝุ่นไปเพราะศีรษะโดนทำลายไปพร้อมๆกับร่างกายด้วย
ฉึก!!
ไม่ใช่แค่ระดับฝีมือเท่านั้นที่เหนือกว่าพวกกลุ่มแรกอย่างสิ้นเชิง ความรอบคอบของพวกมันก็เหนือกว่าพวกกลุ่มแรกหลายเท่า พอเห็นว่าพวกซอมบี้ที่ไม่โดนทำลายศีรษะยังไม่สลายหายไป พวกพลหอกก็เข้าไปแทงซ้ำเข้าที่หัวเพื่อฆ่าพวกซอมบี้ให้ตายคาที่ทันที เท่ากับว่าเหตุบังเอิญอย่างกลุ่มแรกจะไม่มีทางเกิดขึ้นแน่ๆ แถมไม่ว่าซอมบี้จะโผล่ไปโจมตีรูปแบบไหนก็ไม่สามารถหยุดพวกมันได้เลย แถมพวกมันยังใช้แค่พลหอก 2 ตัวที่อยู่ข้างหน้าไล่เก็บกวาดเท่านั้นยังไม่ได้ให้พวกจอมเวทด้านหลังหรือเ้าตัวสีดำที่อยู่ตรงกลางเริ่มโจมตีด้วยซ้ำ
“จูน… พวกมันมาถึงโซนตึกสูงแล้ว พวกเราต้องเริ่มแผนซีแล้วนะ” เวลาเพิ่งจะผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงแผน A และ B ก็ล้มเหลวไม่เป็ท่า ทำให้จูนได้แต่ต้องสั่งการให้ซอมบี้ที่รออยู่บนตึกดำเนินแผนการขั้นต่อไปทันที
“รับทราบ…” ทันทีที่คำสั่งของสกิลควบคุมฝูงซอมบี้มาถึง เหล่าซอมบี้กลุ่มหนึ่งที่ขึ้นมารอบนชั้นดาดฟ้าของตึกสูงก็ก้มลงไปมองเหล่ามนุษย์กิ้งก่าที่กำลังเดินผ่านตึกไปอย่างง่ายดาย ทันทีที่พวกมันก้าวมาในระยะเหล่าซอมบี้ที่รออยู่้าก็ะโทิ้งตัวลงมาใส่พวกมนุษย์กิ้งก่าทันที ขอเพียงหล่นลงไปกระแทกร่างพวกกิ้งก่าแล้วแพร่เชื้อได้โอกาสพลิกสถานการณ์ของจูนก็ยังมีอยู่
ตูม!!
ร่างของเหล่าซอมบี้ที่ะโลงมาจากท้องฟ้าโดนะเิเป็จุณก่อนจะร่วงลงมาถึงกลางทางเสียอีก นี่พวกมันมองเห็นพวกซอมบี้ที่ะโลงมาจากตึกด้วยเหรอ นี่พวกมันผ่านประสบการณ์แบบไหนมากันเนี่ย
“ซ่าาา” เ้าตัวสีดำชักดาบออกมาก่อนจะชี้ขึ้นไปบนตึกที่อยู่รอบๆ พริบตานั้นเหล่าพลหอกทั้งสองก็ปล่อยมานาออกมาจากร่างจนฝ่าเท้าของพวกมันเปล่งแสงสีฟ้าออกมาเหมือนเป็สกิลเร่งความเร็วอะไรบางอย่าง และทันทีที่ใช้สกิลออกมาร่างของพวกพลหอกก็หายวับไปทันที
ฟุบ!!
ความเร็วของมันทำเอาจูนมองตามไม่ทันไปครู่หนึ่งเลยทีเดียว รู้ตัวอีกทีร่างของพวกพลหอกก็วิ่งขึ้นไปบนตึกอย่างรวดเร็วก่อนจะใช้หอกฟันหัวของพวกซอมบี้จนสลายหายไปกลางอากาศไปทั้งแบบนั้น แถมด้วยความเร็วของพวกมันทำให้พวกพลหอกขึ้นมาบนตึกได้อย่างรวดเร็วก่อนที่พวกมันจะไล่โจมตีพวกที่อยู่บนตึกจนหมดเกลี้ยงไปอย่างรวดเร็ว
“...” จูนที่อยู่ห่างออกไปอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ขนาดพวกพลหอกแยกตัวออกมาแล้วพวกซอมบี้ที่อยู่ข้างล่างก็ยังทำอะไรพวกจอมเวทและเ้าตัวสีดำด้านล่างไม่ได้เลย โดยเฉพาะเหล่าจอมเวทที่กำลังร่ายเวทมนตร์โจมตีวงกว้างใส่พวกซอมบี้รอบๆอย่างสบายใจ พวกมันใช้เวทมนตร์หินบดขยี้เหล่าซอมบี้ทีละหลายสิบตัวจนเหล่าซอมบี้แทบจะเข้าประชิดตัวไม่ได้เลย ในฐานะจอมเวทเหมือนกันจูนกล้าพูดได้เลยว่าจำนวนมานาและความแม่นยำของเวทมนตร์ที่พวกมันใช้ออกมาเป็ระดับฮันเตอร์แรงค์ A อย่างไม่ต้องสงสัยเลย
“แผน ดี ใช้ไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นต้องแผน…ไม่ แบบนั้นก็ไม่ไหว” แผนการที่จูนเตรียมเอาไว้ดูไร้ความหมายไปทันทีเมื่อเจอเข้ากับปาร์ตี้ที่เก่งกาจขนาดนี้ ไม่ใช่แค่จอมเวทเท่านั้นที่อยู่แรงค์ A พวกพลหอกเองก็ไม่ต่ำกว่าแรงค์ A แน่ๆ นี่มันปาร์ตี้แรงค์ A ของโลกเธอชัดๆ ไม่สิ… เ้าตัวสีดำนั่นเพิ่งจะลงมือไปแค่ครั้งเดียวเอง ถ้าเ้านั่นลงมือละก็…
ตูม!!
ดาบของเ้าตัวสีดำเหวี่ยงออกมาเพียงแค่ครั้งเดียวก็สร้างคลื่นมานาขนาดใหญ่กวาดเอาพื้นที่ข้างหน้าของมันให้กลายเป็พื้นราบในพริบตา แม้แต่ตึกสูงที่อยู่ข้างหน้ามันก็โดนกระแทกจนล้มครืนลงมาทั้งตึกทำเอาจูนที่แอบดูอยู่ถึงกับขนลุกไปทั้งตัว ต่อให้เป็บอสตัวก่อนอย่างเ้าหมีสองหัวก็คงโดนฆ่าตายอย่างง่ายดายแน่ๆ นี่มันไม่มีความสมดุลเอาซะเลย โลกใบนี้รับมือปาร์ตี้แบบพวกมันไม่ไหวหรอก
“เปลี่ยนแผน พวกเราต้องล่อพวกมันไปทางอื่นแล้วหลบซ่อนแทน” จูนถอนหายใจออกมาก่อนจะเรียกแผนสุดท้ายออกมาแทน นั่นคือการหลบซ่อนจนกว่าจะหมดเวลา 14 วันเหมือนตอนต้องเอาชีวิตรอดในเกทแห่งนี้ไม่มีผิด น่าขำจริงๆถึงจะเปลี่ยนฝั่งมาเป็บอสของเกทแล้วเธอก็ยังต้องใช้วิธีเดิมเพื่อเอาชีวิตรอดอยู่ดี แต่ใครจะว่าอย่างไรก็ช่างขอเพียงเธอรอดแล้วหาทางกลับบ้านได้เท่านั้นก็พอแล้ว
ติ๊ง!!
[ ผู้บุกรุกเปิดใช้สกิล ล่าสังหารทรราช ตำแหน่งของราชินีซอมบี้จะถูกเปิดเผยแก่ผู้บุกรุกทันที ]
แม้แต่แผนการหนีไปหลบซ่อนก็ยังทำไม่ได้ อยู่ๆเ้าตัวสีดำก็ใช้สกิลเปิดตำแหน่งขึ้นมาเสียเฉยๆทำเอาจูนที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีสกิลแบบนี้อยู่ด้วยโดนแสงสีแดงจากท้องฟ้าสาดส่องลงมาตรงจุดที่เธอยืนอยู่เต็มๆ แม้จุดที่จูนอยู่กับจุดที่พวกมนุษย์กิ้งก่าอยู่จะห่างกันมาก แต่ความเร็วของพวกพลหอกนั้น…
ฟุบ!!
จูนยังไม่ทันตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรดี ร่างของมนุษย์กิ้งก่าสีน้ำเงิน 2 ตัวก็กระโจนขึ้นมาบนดาดฟ้าอาคารเสียแล้ว ทั้งๆที่ห่างกันขนาดนั้นแถมจูนยังอยู่บนดาดฟ้าที่สูงเกือบ 40 ชั้นแท้ๆพวกมันยังเข้ามาประชิดตัวได้ในอึดใจเดียว ความเร็วของพวกมันน่าขนลุกจริงๆ
“ซ่า..” พวกซอมบี้กิ้งก่า 3 ตัวพุ่งเข้าไปโจมตีพวกพลหอกทันที แต่พวกมัน 3 ตัวกลับหยุดพลหอกเอาไว้ได้แค่ตัวเดียวเท่านั้นทำให้อีกตัวพุ่งตรงมายังจูนได้อย่างง่ายดายพร้อมทั้งเล็งหอกโจมตีมาทางหัวของจูนอย่างแม่นยำอีกต่างหาก
ฉั๊ว!!
พี่ฝนที่อยู่ใกล้จูนที่สุดเข้ามาขวางเ้าพลหอกตัวนั้นเอาไว้ แต่ระดับความเร็วของพี่ฝนกลับห่างชั้นกับเ้าตัวสีฟ้าหลายเท่า เ้าตัวสีฟ้าหยั่งเท้าลงพื้นเพียงครั้งเดียวก็ตวัดหมุนตัวใช้คมหอกตัดแขนของพี่ฝนทิ้งอย่างง่ายดายก่อนจะหันปลายหอกมาทางจูนอีกครั้งก่อนที่จะ..
ฉึก!!
จูนพยายามจะหลบเลี่ยงด้วยกำลังทั้งหมดที่มี แต่น่าเสียดายที่ความเร็วของจูนนั้นต่ำกว่าซอมบี้ปกติเสียอีก แต่เพราะพี่ฝนเข้ามาขวางก่อนหน้านี้ทำให้เ้าพลหอกพลาดเป้าไปนิดหน่อย แทนที่จะแทงเข้าที่หัวของจูนแต่หอกของมันกลับเสียงเข้าตรงลำคอของจูนจนตรึงจูนติดกับกำแพงด้านหลังทำให้จูนไม่สามารถขยับไปไหนได้อีก
“ซ่า..” เ้ากิ้งก่าสีน้ำเงินบิดคมหอกที่ปักคาลำคอของจูนให้อยู่ในแนวตรงก่อนจะออกแรงงัดปลายหอกขึ้นเพื่อหวังจะผ่าหัวของจูนให้แยกออกจากกัน แต่ในพริบตานั้นสมองของจูนกลับพยายามคิดหาทางออกอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่อยากตายต่อให้หอกที่กำลังคว้านเนื้อตรงคอของเธออยู่จะกำลังพยายามปริดชีพเธอก็ตาม เธอต้องคิด คิดให้ออกว่าจะรอดไปจากสถานการณ์นี้อย่างไร
กร็อป!!
พริบตาก่อนที่คมหอกจะผ่าหัวของจูนเป็สองซีก อยู่ๆจูนก็ใช้มือบิดคอตัวเองจนหักทำให้หอกที่งัดขึ้นมาผ่าได้เพียงชิ้นส่วนของคอที่จูนดึงจนพับงอเท่านั้น แถมพริบตาที่ปลายหอกเฉือนออกไปจากร่างกายจูนยังพุ่งตัวสวนเข้าไปหาเ้ากิ้งก่าสีน้ำเงินก่อนที่อ้าปากกัดไปที่แขนของมันเต็มแรง
ติ๊ง!
[ ราชินีซอมบี้ จูน ได้รับพันธุกรรมจากสายพันธุ์อื่นโดยตรง บรรลุเงื่อนไขพิเศษได้รับสกิล กลายพันธุ์ ]