เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        บนพื้นที่ภูเขาห่างจากใจกลางเมืองผิงมากกว่าหนึ่งร้อยไมล์

        เนื่องด้วยพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ค่อนไปทางใต้ทางนี้ฝนจึงเริ่มตกค่อนข้างเร็วกว่าที่อื่น ผ่านช่วงเวลาฟ้าสางไปไม่นานฝนก็กระหน่ำลงมาหนักขึ้น

        ฝนตกลงมาในหุบเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ภูเขาหินแต่เดิมที่ไม่คงทนอยู่แล้วจึงค่อยๆ แตกออกในที่สุด…

        ตูม!

        เกิดเหตุดินถล่มครั้งใหญ่ หินภูเขากลิ้งลงมาทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า ปิดถนนสายหลักที่เชื่อมทิศเหนือและใต้

        ฉินหล่างที่กำลังเดินทางอยู่ถูกสกัด เนื่องจากเป็นคนใจร้อนและทนอยู่เฉยนานๆ ไม่ได้ เขาจึงจอดรถไว้ข้างทางอย่างไม่ลังเลและรีบเข้าไปสมทบกับทีมกู้ภัย

        ผู้ที่รับผิดชอบกู้ภัยน้ำท่วมในครั้งนี้คือพนักงานดับเพลิงซึ่งส่วนมากเป็นผู้ชายอายุน้อย และมีนิสัยกระตือรือร้น

        งานนี้เป็นเรื่องเร่งด่วน ฉินหล่างที่ต้องการเข้าร่วมด้วยตนเองได้รับการต้อนรับจากพวกเขาเป็นอย่างดี

        เมื่อได้ฉินหล่างซึ่งมีความเชี่ยวชาญเข้ามาร่วมทำให้การทำงานราบรื่นมากขึ้น ย้ายก้อนหินออก ขุดลอกดินโคลนพวกเขาทำงานจนเหงื่อเต็มหลัง คึกคัก และเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

        เมื่อถึงเวลาพัก เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยดินโคลนทั้งสองฝ่ายมองหน้ากันพร้อมรอยยิ้ม ทำให้รู้สึกคุ้นเคยกันเร็วขึ้น

        ในขณะที่พักดื่มน้ำ ฉินหล่างได้พูดคุยกับพวกเขาจึงได้รู้ว่าคนที่อายุมากที่สุดในกลุ่มคือยี่สิบปีเพิ่งเข้าร่วมทีมได้เพียงไม่กี่ปี บ้านเกิดของพวกเขาอยู่ไกลจากเมืองนี้มาก

        “คิดถึงบ้านไหม” ฉินหล่างถาม

        ใบหน้าที่เต็มไปด้วยดินโคลน นักดับเพลิงคนนั้นพยักหน้า แววตาไม่อาจปกปิดความไร้เดียงสาของหนุ่มวัยสิบแปดปีเอาไว้ได้“คิดถึงครับ”

        “แต่การได้อยู่กับทุกคนทำให้ผมมีความสุขมากอีกทั้งยังรู้สึกว่าได้ทำในสิ่งที่มีเกียรติ ได้ช่วยเหลือผู้คนมากมาย”

        ความมุ่งมั่นในแววตาของนักดับเพลิงหนุ่มดึงดูดฉินหล่างมาก ทำให้เขารู้สึกนับถือ

        เมื่อพักได้ครู่หนึ่งจึงเร่งทำงานต่อ

        หลังจากผ่านการตรากตรำทำงานอย่างหนักมาหลายชั่วโมงถนนเบื้องหน้าก็ถูกทำความสะอาดจนโล่ง ท้องฟ้ามีลมพัดผ่าน ฝนตกลงมาอีกระลอก

        เจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบในส่วนนี้ได้รับคำสั่งให้รีบถอนกำลังทันทีแต่เมื่อเห็นว่างานใกล้จะเสร็จ นักดับเพลิงหลายคนก็เริ่มลังเลและไม่อยากกลับจึงหันมามองหน้ากันก่อนจาก

        และในตอนที่พวกเขากำลังยืนมองก็เกิดอุบัติเหตุขึ้นกะทันหัน

        ดินถล่ม ก้อนหินหล่นลงมาทางนักดับเพลิงคนหนึ่ง

        ดวงตาของฉินหล่างตกตะลึง

        เป็นนักดับเพลิงอายุสิบแปดปีที่เพิ่งคุยกับเขาเมื่อครู่คนที่บ้านเกิดอยู่ในเมืองที่ห่างไกล

        ในช่วงเวลาฉุกละหุก ร่างกายของเขาตอบสนองอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณผลักนักดับเพลิงคนนั้นออกไป

        ฝนยังคงตกกระหน่ำอย่างต่อเนื่อง

        ซูอินนั่งอยู่ในห้องนอนของสวีเหวินเหวินมองสายฝนที่ไหลลงมาจากหน้าต่างราวกับน้ำตก

        เนื่องจากสภาพอากาศทำให้บนถนนสายการค้าไม่มีคนเดินพี่หงบอกเธออย่างมีความสุขว่าคืนนี้ไม่เปิดร้านและให้เธอกลับบ้านกับสวีเหวินเหวินเลย

        พอเห็นหน้าเธอเป็นครั้งที่สองใบหน้าเหี่ยวย่นของแม่เฒ่าสวีก็คว่ำลง ซูอินไม่ใช่คนหน้าหนาเธอจึงรีบไปซ่อนตัวอยู่ในห้องนอน เพื่อหลบสายตาที่มองมาด้วยท่าทีพิจารณาเหล่านั้น

        ความรู้สึกที่คุ้นเคยบางอย่างหวนกลับมาอีกครั้ง แต่ซูอินนึกไม่ออก

        ด้านนอกมีเสียงเปิดประตู หยางอวี้หลานเลิกงานกลับมาแล้วซูอินจึงเดินออกมานอกห้อง

        “คุณป้าหยางขอโทษด้วยนะคะ วันนี้มารบกวนพวกคุณอีกแล้ว”

        “อย่าพูดแบบนั้นสิ หนูช่วยสอนการบ้านให้เหวินเหวินพวกเราต่างหากที่ต้องขอบคุณ”

        ความรู้สึกขอบคุณบนหน้าของหยางอวี้หลานแสดงออกอย่างจริงใจซูอินมองไปทางสวีลี่ฉวินที่กดปุ่มรีโมตในมือเพื่อเพิ่มระดับเสียงด้วยอารมณ์ที่ผสมปนเป

        โดยเฉพาะในตอนที่หยางอวี้หลานยังไม่ทันจะได้พักหายใจสวีลี่ฉวินก็ชี้ที่ขาตัวเองอย่างกับคุณชายเพื่อขอให้เธอนวดให้ความรู้สึกเช่นนั้นก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้น

        ซูอินรู้ว่าในยามที่อากาศครึ้มฝนตก คนขาไม่ดีจะรู้สึกเจ็บปวดเหลือทน

        แต่ป้าหยางทำงานข้างนอกมาเหนื่อยทั้งวันแล้วจะไม่ยอมให้ได้พักสักหน่อยหรือ

        สถานการณ์เมื่อวานทำให้ค่อนข้างรู้สึกตกใจ แต่ซูอินก็ไม่ได้คิดใส่ใจทว่าในวันนี้เมื่ออารมณ์สงบลง เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง

        จากการที่แม่เฒ่าสวีร้องไห้คร่ำครวญเรื่องที่สวีลี่ฉวินช่วยชีวิตของหยางอวี้หลานจนทำให้ตนเองต้องถูกตัดขาในปีนั้น

        ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นในยามทุกข์ทรมานเช่นนี้ หากมิใช่เพราะรักมากก็คงเป็นเพราะคนคนนี้เป็นคนดีมาก

        แต่เธอเห็นสวีลี่ฉวินแล้วรู้สึกว่ามันไม่เข้าข่ายทั้งสองข้อ

        ไม่ใช่ว่าเธอคิดฟุ้งซ่านไปเองเมื่อชาติก่อนหลังจากที่ตระกูลหลิงร่ำรวยและมีอำนาจมากขึ้นก็มักจะช่วยหน่วยงานรัฐบาลร่วมงานการกุศลหลิงเมิ่งทำหน้าที่อยู่ในหน่วยงานการกุศลและมีชื่อเสียงมากมายบนเวยป๋อโดยเป็นที่รู้จักในนาม ‘เทพธิดาการกุศล’และเพื่อคอยปรนนิบัติรับใช้หลิงเมิ่ง เธอจึงต้องเข้าร่วมงานต่างๆหลายแห่ง

        เธอเคยเจอผู้พิการหลายคนที่ตัดกระดาษแบบจีน ทำงานถัก เย็บปักถักร้อยและแม้กระทั่งเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ในขณะเดียวกันพวกเขาก็ยอมรับการช่วยเหลือจากสังคมซึ่งทุกคนต่างพยายามอย่างขยันขันแข็งเพื่อให้ชีวิตของตนเองเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

        สวีลี่ฉวินก็แค่ถูกตัดขา หากเทียบกับที่เขาเรียนจบมหาวิทยาลัยก็ควรมีจุดเริ่มต้นที่ดีกว่าพวกคนพิการที่เธอพบเจอ

        แต่เขาทำแบบนี้ทำไม

        เพราะรัก หรือเพราะเป็นคนดี

        ช่างเป็นสิ่งที่ขัดกับสามัญสำนึก!

        ซูอินรู้ดีว่าที่นี่มีปัญหา แต่มันเป็นเรื่องภายในครอบครัวคนอื่นเธอไม่สามารถเข้าแทรกแซงได้มากนัก

        เฮ้อ…

        เธอถอนหายใจ ก่อนจะหันไปดูโทรทัศน์ต่อมามีรายงานข่าวที่เรียกความสนใจจากเธอ

        “จากรายงานข่าวล่าสุด จนกระทั่งเวลา 17:00 นาฬิกาฝนที่ตกติดต่อกันอย่างหนักทำให้บ้านเรือนหลายหลังพังทลายเกิดเหตุดินถล่มอย่างรุนแรงบริเวณภูเขาทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองรัฐบาลได้สั่งดำเนินการตามมาตรการฉุกเฉิน นักดับเพลิง…”

        ผู้ประกาศข่าวรายงานด้วยน้ำเสียงจริงจังในภาพมีเจ้าหน้าที่ดับเพลิงและทหารสวมเครื่องแบบสีเขียวเดินออกมาจากบ้านเรือนที่พังทลายพร้อมกับชาวบ้าน

        ความรู้สึกคุ้นเคยเกิดขึ้นอีกครั้งในที่สุดคราวนี้ซูอินก็จับความรู้สึกได้

        เธอนึกออกแล้วว่าทำไมอู๋อู๋ถึงได้โควตา

        ไม่ใช่เพราะข่าวลือเรื่องถูกคัดเลือกจากวงในแต่เป็นเพราะฝนตกหนักในครั้งนี้หล่อนได้ช่วยชีวิตทหารหลายนายที่กำลังจะตายทำให้เกิดความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ สถานีโทรทัศน์ทำสกู๊ปพิเศษเรื่องนี้โดยเฉพาะและกลายเป็นก้าวสำคัญในการไปสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้นของอู๋อู๋

        “คุณป้าหยางคะ!”

        เธอหันไปมองอย่างตื่นเต้น

        หยางอวี้หลานกำลังคุกเข่าอยู่หน้าโซฟาเพื่อเตรียมนวดขาให้สวีลี่ฉวินที่นอนรออย่างกับคุณชาย

        “อินอิน มีเรื่องอะไรหรือ”

        ซูอินกำลังจะบอก แต่เสียงโทรศัพท์ในห้องรับแขกดังขึ้นเสียก่อน

        “เหวินเหวินรับโทรศัพท์หน่อยลูก~”

        สวีเหวินเหวินที่ยุ่งอยู่กับการซักผ้าเดินออกมาจากห้องน้ำมือของเธอเปียก “มือฉันเปียกอินอิน ช่วยรับโทรศัพท์แทนได้ไหม”

        ซูอินรับสาย คนที่โทรศัพท์มาคือทางโรงพยาบาล หลังจากได้ฟังทุกอย่างแววตาของเธอพลันเป็นประกาย

        แทบไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรเลย

        “คุณป้าหยางคะ โรงพยาบาลโทรมาตามตัวด่วน มีคนช่วยไม่พอจึงให้คุณป้ารีบไปช่วยผ่าตัดค่ะ”

        ตอนแรกเธอคิดว่าเรื่องนี้คงเกี่ยวข้องกับการเข้ากะแต่ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆ ก็ได้รับการคัดค้านอย่างดุเดือด “ไม่ได้!”