หลี่เหลียนฮวาใ เธอเม้มปากและหลับตาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเมื่อตัดสินใจได้แล้วก็ลืมตาขึ้นมองตรงไปที่ดวงตาของหลี่ซูฮวา “หากนั่นเป็การตัดสินใจของท่านแม่ลูกก็ขอน้อมรับเ้าค่ะ”
“ลูกจะไม่ถามเหตุผลแม่หรือ”หลี่ซูฮวาถาม
“ลูกเชื่อว่าท่านแม่มีเหตุผลท่านพ่อและท่านแม่จะเลือกสิ่งที่ดีสุดเพื่อลูกอย่างแน่นอน ครั้งนี้ก็เช่นกันเ้าค่ะ”
“แต่ทว่าลูกก็ไม่เต็มใจใช่หรือไม่”
“...เ้าค่ะข้าไม่เข้าใจว่าเหตุใด ท่านแม่จึง้าให้ลูกไปสำนักศึกษาหรือเ้าคะ”หลี่เหลียนฮวาถามด้วยความสงสัย
“จากที่เ้าเล่ามาแม่และพ่อเห็นตรงกันว่าพวกเราคงรักและทะนุถนอมลูกมากจนไม่ให้ลูกได้พบเจอกับโลกภายนอกเรียนรู้ว่าโลกภายนอกแท้จริงแล้วเป็เช่นไรลูกจึงตามไม่ทันเล่ห์กลจนต้องตายถึงสองครั้งสองครา”หลี่ซูฮวาลุกขึ้นและมานั่งข้างๆหลี่เหลียนฮวานางยกมือขึ้นลูบที่บนหัวของหลี่เหลียนฮวาและมองเข้าไปในตาของนาง “ในเมื่อตอนนี้ทั้งพ่อและแม่เ้าต่างก็ยังมีชีวิตอยู่พวกเราจะคอยเป็เบาะรับแรงกระแทก เป็สถานที่พักผ่อนหย่อนใจเพื่อให้ลูกไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอกโดยไม่ต้องกังวลใจใดๆ เผื่อในยามที่แม่และพ่อของเ้าไม่อยู่แล้วเ้าจะได้มีเกราะป้องกันจิตใจมากพอที่จะสามารถเอาตัวรอดได้ด้วยตนเอง”
“เ้าค่ะข้าเข้าใจแล้วเ้าค่ะท่านแม่” หลี่เหลียนฮวาตอบรับขณะที่มองเข้าไปในตาของหลี่ซูฮวา“ข้าจะไปเข้าสำนักศึกษา ไปเรียนรู้ว่าโลกภายนอกแท้จริงแล้วเป็เช่นไร และเพื่อค้นหาเส้นสายและนำมาสิ่งต่างๆที่ได้เรียนรู้มาปรับใช้กับร้านค้าในอนาคตของลูกเ้าค่ะและข้าสัญญาหากข้าพบเจอกับปัญหาข้าจะมาแจ้งให้พวกท่านทราบและพยายามแก้ไขให้ได้ด้วยตนเองก่อนจะพึ่งพาพวกท่านนะเ้าคะ”
พูดจบหลี่เหลียนฮวาก็ซุกตัวลงในอ้อมกอดของหลี่ซูฮวาดื่มด่ำกับ่เวลาที่ได้ใช้กับมารดาอย่างมีความสุข
“ท่านพ่อท่านแม่ ข้าขอออกไปเดินที่ตลาดหน่อยนะคะ”หลี่เหลียนฮวาบอกหลี่ซูฮวาและหลี่จากเหว่ยที่ขลุกตัวอำงานอยู่ในห้องทำงานของผู้นำตระกูลทั้งสองคนพยักหน้าโดยที่ไม่ลืมบอกให้ลูกสาวตนพาหญิงรับใช้และคนคุ้มกันไปด้วย
หลี่เหลียนฮวาเดินดูของในตลาดทั้งของกินและของใช้อย่างมีความสุขโดยมีเข่อชิงและเจียอีเดินประกบข้างคอยถือของและกางร่มให้และมีคนคุ้มกันร่างสูงเดินตามหลังจากไกลๆโดยไม่รบกวนการเดินตลาดของนาง
นางเดินตลาดอย่างมีความสุขแต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากข้างหลังนางหันไปก็พบกับม้าลากรถที่กำลังอาละวาดจนข้าวของกระจัดกระจายเละเทะเต็มพื้นถนนคนคุ้มกันขยับมาบังนางและสาวใช้ทั้งสองไม่ให้ถูกลูกหลงแต่ขณะที่นางกำลังกุมหน้าอกอย่างหวาดหวั่นนางเห็นเด็กหญิงอายุราวห้าถึงหกขวบถูกผลักจนกระเด็นไปอยู่ด้านหน้ารถม้า
นางรีบร้อนผลักคนคุ้มกันออกไปวิ่งเข้าไปกอดและอุ้มเด็กน้อยออกไปอย่างรวดเร็วโดยที่หนึ่งในคนคุ้มกันของนางวิ่งตามมาป้องกันในขณะที่อีกคนวิ่งไปคุมม้าไม่ให้เตลิดไปมากกว่านี้เพื่อไม่ให้ม้าเข้าใกล้นางที่กำลังเอาตัวปกป้องเด็กอยู่
“น้องสาวเ้าเป็อันใดหรือไม่” หลี่เหลียนฮวาถามเด็กน้อยในอ้อมกอดของนางนางก้มตัวมองและหมุนตัวเด็กสาวไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีแผลจึงถอนหายใจ“เ้าคงใมากเลยใช่หรือไม่ ไปเถิดเดี๋ยวข้าจะซื้อถังหูลู่เป็ของปลอบใจให้”
เด็กสาวชุดสีส้มพยักหน้าหงึกๆอย่างน่ารักน่าชังโบว์สีแดงที่ผูกไว้กับผมซาลาเปาทั้งสองข้างขยับตามใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างดีใจ
“คุณหนู! ไม่าเ็ตรงไหนใช่หรือไม่เ้าคะ!”เข่อชิงวิ่งมาสอบถามขณะที่เจียอีกวาดตาและเดินรอบๆนางอย่างเป็ห่วงเป็ใยเมื่อเห็นว่านางไม่มีแผลอะไรก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกและมายืนอย่างสงบเสงี่ยมข้างหลังนาง
หลี่เหลียนฮวารอให้ผู้คุ้มกันทั้งสองคนเดินตามมาสมทบสอบถามถึงสถานการณ์เมื่อเห็นว่ามีทหารที่เดินตรวจตราเข้ามาคุมสถานการณ์แล้วนางก็เดินออกไปโดยไม่ทันสังเกตเห็นเด็กสาวผมซาลาเปาที่พยายามหลบหลังนางไม่ให้ทหารตรวจตราเห็น
หลี่เหลียนฮวาซื้อถังหูลู่ให้เด็กสาวและผู้ติดตามทุกคนคนละไม้เป็การขอบคุณนางเดินกินไปพลางฟังเด็กสาวข้างกายไปพลาง ก่อนที่นางจะนึกขึ้นได้ว่านางยังไม่ได้แนะนำตัวกับเด็กสาวนนี้เลยนางจึงหยุดเดินและนั่งลงยองๆมองตาเด็กสาวและถามคำถาม “พวกเราคุยกันมาตั้งนานแล้วแต่ยังไม่ได้ถามชื่อเลยข้าชื่อ หลี่เหลียนฮวานะ น้องสาวล่ะชื่ออันใดหรือ”
เด็กสาวชะงักเล็กน้อยนางทำท่าครุ่นคิดก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้มสดใส“อันที่จริงท่านแม่เคยบอกว่าอย่าบอกชื่อกับใครมั่วซั่วแต่ข้าเชื่อว่าพี่สาวฮวาเชื่อใจได้ ข้าชื่อ เกาไฉ่หงเ้าค่ะถ้าเป็พี่สาวล่ะก็เรียกหงเอ๋อร์ก็ได้นะเ้าคะ ไม่ต้องใช้คำยกย่องด้วยเ้าค่ะข้าไม่ชอบ”
หลี่เหลียนฮวาเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจเกาไฉ่หงคือพระนามขององค์หญิงลำดับที่ 9 บุตรสาวเพียงคนเดียวของจางเต๋อเฟย* นางยิ้มรับก่อนจะพูดกับเกาไฉ่หงย่างนุ่มนวล “หงเอ๋อร์พี่สาวขอเตือนเ้าหน่อยในฐานะของคนที่อายุมากกว่า ต่อให้จะเป็คนที่มาช่วยเ้าจากอันตรายแต่อย่าไว้ใจใครง่ายๆจนตามไปทั่ว และรับของกินจากคนแปลกหน้าแบบนี้อีกมันอันตรายเข้าใจหรือไม่”
เกาไฉ่หงพยักหน้ารับพลางก้มลงไปกัดถังหูลู่อันใหม่ที่เข่อชิงยื่นมาให้หลี่เหลียนฮวาส่ายหน้าอย่างระอา เด็กหนอเด็ก พูดไม่ทันขาดคำก็เอาอีกแล้วนางยื่นมือให้เกาไฉ่หงจับและเดินต่อแต่ในขณะนั้นก็เกาไฉ่หงก็กระซิบออกมา“นั่นมัน...น้องเลี่ยงหรง”
หลี่เหลียนฮวามองไปทางเดียวกับเกาไฉ่หงก่อนจะพบเด็กหนุ่มในชุดสีน้ำเงินปักลายกิเลนด้วยด้ายเงินถูกล้อมรอบด้วยชายฉกรรย์หน้าตาน่ากลัวทั้งสามคนนางบอกให้เกาไฉ่หงอยู่กับเข่อชิงที่เก่งวรยุทธ์จนสามารถดูแลตนเองและเด็กสาวได้และเดินไปกับผู้คุ้มกันทั้งสอง
“มีเื่อันใดกับเด็กคนนี้งั้นหรือ”หลี่เหลียนฮวากอดอกถาม
ชายฉกรรย์ทั้งสามเห็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์มาพ้อมกับผู้คุ้มกันร่ายกายกำยำก็หวาดกลัววิ่งหนีไปในตรอกทันที หลี่เหลียนฮวาเห็นดังนั้นก็ไม่ให้คนตามไปเพราะนางได้บรรลุวัตถุประสงค์ที่มาช่วยเด็กคนนี้แล้ว นางประสานมือทำความเคารพเกาเลี่ยงหรงก่อนจะยื่นมือพูดเชิญให้ไปหาเกาไฉ่หง“ยินดีที่ได้รู้จักองค์ชายสี่เพคะ หม่อมฉันหลี่เหลียนฮวา ขณะนี้หม่อมฉันกำลังเดินตลาดอยู่กับองค์หญิงเก้าหากองค์ชายสี่ไม่ว่าอันใด จักมาเดินตลาดด้วยกันหรือไม่เพคะ”
เกาเลี่ยงหรงมองซ้ายมองขวาอย่างพะวักพะวงแต่เมื่อเห็นเกาไฉ่หงที่มองมาทางนี้พลางกินถังหูลู่อย่างเอร็ดอร่อยก็เบาใจยื่นมือให้หลี่เหลียนฮวาทว่ายังพูดอย่างระแวดระวัง “พี่สาวฮวาเป็ผู้มีพระคุณไม่ต้องพูดคำาาศัพท์กับข้าหรอกแต่ตอนนี้ข้ากำลังหลงทางกับผู้คุ้มกัน ถ้าพี่สาวไม่ว่าอันใดข้าก็จะขอไปเดินด้วย”
นางยิ้มและจูงมือพาไปเกาเลี่ยงหรงไปหาเกาไฉ่หงพลางนึกข้อมูลเกี่ยวกับทั้งสองไปด้วย เกาเลี่ยงหรง องค์ชายลำดับที่ 4บัตรชายเพียงคนเดียวของฉินเสียนเฟย**ได้ยินว่าทั้งเสียนเฟยและเต๋อเฟยต่างก็เป็เพื่อนสนิทกันจึงมาพูดคุยด้วยกันบ่อยๆเมื่อเห็นท่าทางขององค์หญิงองค์ชายทั้งสองดูท่าแล้วคงไม่ใช่ข่าวลือเป็แน่นางอมยิ้มขณะที่ได้ยินเกาไฉ่หงทำตัวเป็พี่สาวยืนท้าวเอวบ่นเกาไฉ่หงโดยที่ยังมีถังหูลู่อยู่ในมือ
เจียอีที่สำรวจตัวขององค์ชายและเห็นว่ามีแผลจึงเดินขออนุญาตนางไปซื้อสมุนไพรมาทาให้ด้วยวิสัยของคนเป็แพทย์ที่ไม่อาจทิ้งคนเจ็บได้ไม่นานเจียอีก็กลับมาและทำแผลให้เกาเลี่ยงหรง โดยที่ในระหว่างนั้นเกาเลี่ยงหรงเบะปากจับเสื้อของเกาไฉ่หงไม่ปล่อยโดยที่เด็กสาวก็ยื่นมือขึ้นมาลูบหัวปลอบเด็กหนุ่มไม่ให้กลัวไปมากกว่านี้
ทั้งคู่อยู่ด้วยกันไม่นานคนคุ้มกันขององค์ชายเกาเลี่ยงหรงก็ตามมาเจอพวกเขาขอบคุณนางเสียยกใหญ่ทั้งยังมอบขนมเซาปิ่งให้นางเป็การขอบคุณ จากนั้นพวกเขาก็พาเกาไฉ่หงที่หนีออกจากวังโดยไม่บอกผู้ใดและเกาเลี่ยงหรงที่เดินหลงกลับไปที่วังด้วยกันทันที
ข้ายืนส่งพวกเขาด้วยรอยยิ้มพลางกัดขนมเซาปิ่งที่ได้มาอย่างเอร็ดอร่อยจากรสชาติแล้วนี่คงเป็ขนมที่เหล่าผู้คุ้มกันเอามาจากในวังเผื่อองค์ชายหิวเป็แน่นางแบ่งขนมที่เหลือกับผู้ติดตามทุกคนและยิ้มอย่างมีความสุขที่แผนของนางสำเร็จทั้งๆที่ยังไม่ได้เริ่มทำอันใดเลยแม้แต่น้อยการที่แผนสำเร็จโดยไม่ต้องลงแรงเนี่ย ช่างดีจริงๆ!
*เต๋อเฟย พระชายาผู้มีศีลธรรมจริยา เป็ชายาอันดับที่ 3 จาก 4อัครชายา
**เสียนเฟย พระชายาผู้พร้อมด้วยคุณธรรมปัญญา เป็ชายาอันดับที่ 4 จาก 4 อัครชายา
962
![ซุปตาร์คนใหม่ หวานใจคุณกวิน [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1756169604_19944957.webp)
