ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

เมื่อชิงฮุยหลงกลับมาถึงกระท่อมของตนก็ตกใจจนคิดว่าตนเองตาฝาดไปรึเปล่า ที่เห็นเด็กน้อยน่ารักกับหญิงวัยกลางคนที่งดงามกำลังช่วยกันจัดเตรียมโต๊ะอาหารอยู่
"เป็นไปได้ยังกัน หรือว่าข้าจะจำสถานที่ผิด!?"
"กลับมาแล้วรึเจ้าค่ะ ข้าจัดเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว รอเพียงแค่ท่านพี่กลับมาเท่านั้น"
ชิงหยูเยว่กล่าวต้อนรับด้วยรอยยิ้มที่งดงามทำให้ชิงฮุยหลงตกอยู่ในภวังค์ จนได้ยินเสียงเรียกเล็กใสของเด็ก จึงได้สติกลับมา
"ท่านพ่อท่านเป็นอะไรรึขอรับ ถึงยืนนิ่งไม่ขยับเลย"
อ๊ะ! "ไม่มีอะไร พ่อแค่ตกใจที่พวกเจ้าทั้ง2เปลี่ยนไปขนาดนี้หลังจากที่ข้าไม่อยู่"
"อย่างนั้นหรือ ขอรับ"
"ท่านพี่ท่านรู้รึเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างตอนที่ท่านไม่อยู่"
"หืม..มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นรึ?"
"ท่านลองให้หลงเอ๋อตรวจดูอาการของท่าน เดี๋ยวท่านก็จะรู้เองล่ะ"
ชิงฮุยหลงลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยอมให้ชิงหลงจับข้อมือตรวจอาการ ชิงหลงร่ายเวทย์ฟื้นฟูทันที เมื่อสัมผัสกับข้อมือของบิดาตน
เพียงแค่สัมผัสชิงฮุยหลงก็รับรู้ได้ว่าร่างกายตนเหมือนกับได้รับการชำระล้าง ความเหนื่อยล้า พลันสลายหายไปทันที
"หืม..ร่างกายข้ากลับมาแข็งแรงสมบูรณ์อีกครั้งแล้ว ข้าไม่อยากจะเชื่อจริงๆว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นมาได้"
"คริคริ ท่านพี่คงรับรู้ได้สินะ ว่าร่างกายของท่านหายแล้ว นี่เป็นพรจากสวรรค์ที่ ชิงหลง ลูกของพวกเราได้รับมาหลังจากที่ฟื้นกลับมาอีกครั้ง"
"หา..!! เจ้าพูดว่าลูกเราได้รับพรจากสวรรค์อย่างนั้นรึ"
"ใช่แล้วล่ะท่านพี่ ท่านก็พึ่งจะได้รับการรักษาไปนั่นไง"
"เอ่อ..จริงด้วย ข้าลืมไป"
ชิงฮุยหลงมองไปที่ ชิงหลง ก่อนจะกล่าวว่า"เจ้าจะให้ใครรู้ไม่ได้ถึงความสามารถนี้ ถ้าเจ้ายังไม่แข็งแกร่งพอ แต่ทุกอย่างนั้นมันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้า พ่อก็จะไม่ห้ามและจะสนับสนุนเจ้าให้ถึงที่สุด"
"ลูกเข้าใจแล้ว ขอรับท่านพ่อ"
"ดี ดีมากลูกชายข้า" ฮ่าๆฮ่าๆ
"พรุ่งนี้ ท่านพ่อท่านแม่ช่วยพาลูกเข้าไปในเมืองจะได้หรือไม่"
"อืม..มันก็ได้อยู่หรอก ว่าแต่เจ้าจะไปทำไมรึ?"
"ลูกขอเก็บเอาไว้ก่อน เมื่อถึงในเมืองเมื่อใด พวกท่านก็จะรู้เอง"
"เอาอย่างนั้นก็ได้ พรุ่งนี้พวกเรา3คนจะเดินทางไปที่เมืองหมอกนภาพร้อมกัน"
"แต่ตอนนี้ มากินอาหารกันก่อนดีกว่า เดี๋ยวมันจะเย็นหมด"
"เย้ๆ ข้าจะได้เข้าเมืองแล้ว" ฮ่าๆฮ่าๆ
อาหารวันนี้หรูที่สุดตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่กระท่อมกลางป่าแห่งนี้ เพราะต้องเก็บเงินซื้อยามาคอยรักษาบุตรชายจึงไม่ค่อยได้กินอาหารดีๆเท่าไหร่ ทำให้หวนคิดถึงเวลาเหล่านั้นขึ้นมา เมื่อมองอาหารมื้อนี้
ความสุขที่ได้กินอาหารอร่อย ที่มีแต่เสียงหัวเราะที่ร้อยวันพันปีจะได้เห็นซักครั้งก็จบลง เมื่อกินอาหารบนโต๊ะเสร็จสิ้น
เอิ๊ก!! เสียงเรอดังออกมาจากปากของ ชิงหลง เรียกเสียงหัวเราะจากพ่อ แม่ของตนทันที ฮ่าๆ ฮ่าๆ "ลูกนี่ก็เหลือเกินจริงๆ"
"หลงเอ๋อ เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ ตรงนี้ปล่อยเป็นหน้าที่ของพ่อกับแม่เอง"
"เข้าใจแล้ว ขอรับ ท่านพ่อท่านแม่"
ชิงหลงเดินเข้าไปในห้องก่อนจะนั่งหลับตาทำสมาธิ เพื่อดูดซับพลังจากธรรมชาติที่อยู่ทุกหนแห่งในโลกใบนี้ เพื่อเลื่อนระดับพลังเวทย์ของตน
พลังงานธรรมชาติรอบๆตัวต่างถูกดูดซับอย่างรวดเร็วตรงเข้าสู่แหล่งเก็บพลังวิญญาณที่อยู่ภายในร่างของ ชิงหลง มันคล้ายๆกับตันเถียนที่ใช้บ่มเพาะพลังปราณ
เพียงแต่แหล่งเก็บพลังเวทย์ของ ชิงหลง นั้นเปรียบเสมือนหลุมดำที่หิวกระหายพร้อมจะดูดซับทุกอย่างรอบตัวให้หายไปจากบริเวณนี้ ถึงจะดูดซับอย่างบ้าคลั่งแค่ไหน พลังธรรมชาตินั้นยิ่งใหญ่ จึงไม่ต้องกังวลว่ามันจะหมดลง
ผ่านไป 3 ชั่วยาม วิ้ง! วิ้ง! เสียงดังรัวๆทุกครั้งที่มีการเลื่อนระดับและขั้นของพลังเวทย์ ชิงหลง ลืมตาขึ้น ก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ เมื่อรับรู้ว่าระดับพลังเวทย์ของตนนั้นก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว จนเลื่อนมาอยู่ที่ผู้ใช้เวทย์ขั้น 5
"นับว่าไม่เลว แต่ก็น่าผิดหวังนิดหน่อยที่ไม่สามารถใช้เวทย์ระดับสูงได้"
ชิงหลงล้มตัวลงนอนไม่นานก็ผลอยหลับไป การเลื่อนระดับพลังเวทย์นั้นจะต่างจากการเลื่อนระดับพลังปราณอยู่ เมื่อพลังปราณเลื่อนระดับจะขับของเสียออกมาตามร่างกายเพื่อขัดเกลาพลังปราณให้บริสุทธิ์ขึ้น ขัดเกลาร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้น
แต่การเลื่อนระดับพลังเวทย์นั้นจะไม่มีการขับของเสียออกมา จะมีแค่เสียงเท่านั้นที่เตือนว่าได้ทกการเลื่อนระดับสำเร็จ ร่างกายจึงไม่แข็งแกร่งเหมือนผู้ฝึกฝนพลังปราณ แต่จะแทนที่ด้วยการมีเวทย์เสริมให้กับร่างกายแทนจึงทำให้ปิดข้อด้อยเรื่องร่างกายไป
แสงแดดยามเช้าส่องรอดผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบกับใบหน้าของ ชิงหลง ทำให้ต้องยกมือขึ้นมาบังก่อนจะลุกนั่ง ดวงตาสะลึมสะลือก่อนจะบ่นพึมพำว่า
"สายแล้วรึเนี้ย ข้ามีนัดกับท่านพ่อท่านแม่ว่าจะเข้าเมืองหมอกนภาวันนี้นี่นา" ชิงหลงลุกเดินออกจากเตียงไปยังบ่อน้ำด้านหลังกระท่อมไม่ไกลนัก เป็นแหล่งน้ำตามธรรมชาติเพียงแห่งเดียวที่มีของป่าแห่งนี้ และยังเป็นเขตปลอดภัยพอสมควร ถึงแม้บางทีจะมีสัตว์อสูรปฐพีมาก็ตาม แต่มันก็นานๆครั้งชิงหลงไม่รอช้ารีบถอดชุดออกวางไว้ที่พื้นก่อนจะกระโดดลงบ่อน้ำไปตู้ม! "ฮ่าๆ ฮ่าๆ เย็นสบายดีจริงๆถ้าไม่ติดว่าต้องไปในเมืองคงได้เล่นนานกว่านี้ ค่อยมาเล่นใหม่ก็ได้ วันนี้รีบอาบจะได้รีบไปในเมือง"
หลังจากอาบน้ำเสร็จก็รีบหยิบเสื้อผ้าที่ทำมาจากผ้าฝ้ายมาใส่ก่อนจะวิ่งไปหาท่านพ่อกับท่านแม่ของตนที่กำลังเตรียมตัวออกเดินทางเข้าเมืองหมอกนภาลูกพร้อมจะออกเดินทางแล้วท่านพ่อ ท่านแม่ เสียงเล็กใสร้องตะโกนมาแต่ไกล ทำให้ทั้ง2ต้องหันไปยิ้มให้ ก่อนชิงฮุยหลงจะกล่าวว่า
"ดูเหมือนลูกเราจะตื่นเต้นมาก ที่จะได้เข้าไปในเมือง"
"นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกของเราได้เข้าเมืองก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา"
ชิงหยูเยว่กล่าวออกมาด้วยเสียงแผ่วเบาใบหน้าเศร้าสร้อยทำให้นึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาจนเกือบจะร้องไห้ ทำให้ชิงฮุยหลงรีบกล่าวออกมาทันที
"เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว อย่าไปนึกถึงมันเลย"
ชิงหลงวิ่งมาถึงก็หอบหายใจ แฮกๆ ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ พร้อมจะออกเดินทางเต็มที่
"ลูกหายเหนื่อยแล้ว ออกเดินทางกันเถอะ"
"ถ้าอย่างนั้นออกเดินทางกันเลย ถ้าสายกว่านี้แดดจะร้อน"
ทั้ง 3 คน ออกเดินทางจากกระท่อมกลางป่า ลัดเลาะไปตามป่าเขาตามเส้นทางเดินเท้า ไม่นานทั้ง 3 ก็มาถึงหน้าประตูทางเข้าเมืองหมอกนภา ที่หน้าประตูมีทหารยืนคุ้มกันอยู่เมื่อทหารคุ้มกันเห็นชิงฮุยหลงก็ปล่อยให้ผ่านเข้าไปทันที โดยไม่สอบถาม เพราะทหารคุ้มกันเหล่านี้จำหน้าตาของชิงฮุยหลงได้เป็นอย่างดี ทำให้ชิงหลงอดถามไม่ได้
"ท่านพ่อก่อนจะเข้าเมืองทหารคุ้มกันต้องตรวจสอบก่อนถึงจะสามารถผ่านเข้าไปได้ไม่ใช่หรือ ขอรับ"
ชิงฮุยหลงทำหน้าครุ่นคิด แต่ก็ไม่รู้จะอธิบายให้ลูกตนฟังยังไงดีจึงได้ตอบไปว่า"อืม..เอาเป็นว่า หน้าพ่อของเจ้า เป็นใบผ่านทางล่ะกัน" ฮ่าๆฮ่าๆเมื่อชิงหลงได้ยินก็อึ้งกับคำตอบของท่านพ่อ ซึ่งไม่คิดว่าจะตอบออกมาแบบนี้จริงๆ แม้แต่ท่านแม่ที่ได้ยินก็ส่ายหน้าไปมาแล้วเดินตามเข้าเมืองไปเงียบๆโดยไม่พูดไม่จา
"เอ่อ..ทำไมวันนี้ถึงมีผู้คนเยอะแยะกว่าทุกวันล่ะเนี้ย ตอนที่ข้ามาเมื่อวานยังไม่เท่าวันนี้เลย""พุทราเชื่อมหวานอร่อย" "หมั่นโถร้อนๆ"
เสียงร้องตะโกนของพ่อค้า แม่ค้าและร้านเล็กๆข้างทางเดิน นี่เป็นครั้งแรกที่ชิงหลงได้เห็นของแบบนี้เพราะที่โลกเวทย์มนต์ไม่มี จึงดึงดูดความสนใจของชิงหลงเป็นอย่างมาก จึงหันหน้าไปทางท่านพ่อของตนก่อนจะส่งสายตาไปทางคนขายพุทราเชื่อม ชิงฮุยหลงควักเงินส่งให้ลูกชายตน 10 ทองแดง ชิงหลงรับเงินมาก่อนจะเดินไปหาคนขาย
"ท่านลุง พุทราเชื่อม 1 ไม้"
"ได้เลยเจ้าหนู นี่พุทราเชื่อมของเจ้า 10 ทองแดง"
"ชิงหลงหยิบพุทราเชื่อมแล้วยื่นส่งเงิน 10 ทองแดงไปให้"
จากนั้นก็เดินกลับมาหาท่านพ่อ ท่านแม่ของตนที่ยืนรออยู่ ดวงตาชิงหลงเปล่งประกายเวลาที่จ้องมองพุทราเชื่อมในมือตน จนทนไม่ไหวก่อนจะกัดไป1คำ รสหวาน เปรี้ยวนิดๆ เนื้อด้านในนุ่ม ข้างนอกจะกรอบ เวลาเคี้ยวจะมีเสียงดัง กรุบๆเสมอ
"เป็นยังไงหลงเอ๋อ ถูกใจเจ้ารึเปล่าล่ะ"
"รสชาติถูกใจลูกจริงๆ"
"ฮ่าๆ ฮ่าๆ ไว้ก่อนกลับพ่อจะซื้อให้เจ้าอีกดีรึเปล่า"
"ดีๆขอรับท่านพ่อ"
ชิงฮุยหลงหันมองซ้ายมองขวา ก่อนจะเลือกเดินไปยังสถานที่จัดงานประลอง รุ่นเยาว์ ที่ทางเจ้าเมืองหยวนไท่จื่อเป็นคนจัดขึ้นเพื่อหาอัจฉริยะที่โดดเด่น 5 อันดับแรก ซึ่งได้รับความร่วมมือจาก 5 ตระกูลเป็นอย่างดี ตระกูลที่เหลือนั้นต่างถอดใจกัน เพราะไม่มีอัจฉริยะเกิดขึ้นภายในตระกูล ถึงแม้จะมีแต่ก็ไม่อาจติดอันดับ 1ใน5ได้
เหตุผลก็คงเป็นเพราะกำลังทรัพยากรในการบ่มเพาะพลังปราณที่มีจำกัด ไม่เหมือนกับตระกูลใหญ่ที่มีทรัพยากรมากพอในการสนับสนุนอัจฉริยะรุ่นเยาว์นี่จึงเป็นเหตุผลหลักที่ตระกูลเล็กๆไม่ส่งอัจฉริยะรุ่นเยาว์ลงสมัครงานประลองครั้งนี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2 เมืองหมอกนภา

นิยายแนะนำ

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2 เมืองหมอกนภา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้