…………………..
หลังจากนั้นโยเฮก็ได้นำกล้าไปเที่ยวในตัวเมือง ซึ่งไม่มีอะไรน่าสนใจ นอกจากพาไปกินของอร่อย ถึงกระนั้น เด็กหนุ่มก็รู้สึกดีใจ ด้วยเขาไม่เคยเที่ยวต่างประเทศมาก่อน
่ที่เตร่ไปตามสถานที่ต่างๆ กล้ารู้สึกว่าชาวเมืองจะเกรงกลัวพวกเขาเป็พิเศษ และพยายามปลีกตัวออกห่าง ถ้าจำเป็ต้องพูดคุย ก็จะโค้งคารวะจนเกินงาม ราวกับว่าพวกเขาคือาาผู้ปกครอง
“ เอ่อ….คุณโยเฮ ทำไมพวกชาวเมืองถึงดูแปลกๆ ”
“ หา…..ท่านเซย่าจะบอกว่ามีคนมาลบหลู่เหรอ ใครบังอาจทำเื่แบบนี้ บอกมา เดี๋ยวผมจะไปจัดการ ”ทว่าโยเฮกลับของขึ้น พร้อมเหลียวซ้ายแลขวา ดวงตาขวาง เหมือนหมาบ้า ร้อนถึงกล้าต้องรีบร้องห้าม
“ มะ….ไม่ใช่แบบนั้น คุณโยเฮ ผมแค่รู้สึกว่าชาวเมืองเหมือนจะกลัวพวกเราเป็พิเศษ”
คิ้วของยากูซ่าเลิกสูง เป็เชิงสงสัย ก่อนจะย้อนถามแบบงงๆ
“ ปกตินี่ครับ เพราะพวกชาวเมืองมีฐานะเป็แค่ลิ่วล้อรับใช้แก๊งเราอยู่เเล้ว ดังนั้นขี้ข้าจะหวาดกลัวเ้านาย ก็ไม่ใช่เื่แปลกอะไร ”
กล้ารู้สึกไม่พอใจนิดๆ เพราะคำพูดของโยเฮร้ายกาจเกินไป อีกประการ เขามาจากโลกที่ไม่มีการแบ่งชั้นขนาดนี้ จึงไม่คุ้นชินนัก
“ เอ่อ….ผมว่าพวกเรารุนแรงกับชาวเมืองเกินไปรึเปล่า เขาก็เป็คนเหมือนกับพวกเราไม่ใช่หรือ ”
โยเฮจ้องกล้านิ่งๆ เหมือนไม่แน่ใจว่าเด็กหนุ่มตรงหน้า แกล้งอำหรือไม่ แต่พอเวลาผ่านไปพักหนึ่ง เขาก็หัวเราะแห้งๆใส่
“ เหอ เหอ เหอ คุณเซย่านี่เข้าใจล้อเล่นนะครับ เกือบจะทำให้ผมเชื่อเเล้วนะเนี่ย ”
กล้าเริ่มฉุนมากขึ้น เพราะเขาไม่เห็นด้วยกับการกดหัวคนให้ต่ำ แต่ยังหลงเหลือความเกรงใจอยู่ จึงไม่กล่าวคำใดอีก
“ เอ่อ…..คุณเซย่าไม่พอใจอะไรหรือเปล่าครับ” เหมือนโยเฮจะััถึงอารมณ์ที่ขุ่นมัวได้ จึงเอ่ยถามเสียงอ่อย ทว่ากล้ากลับโป้ปด
“ ไม่มีอะไรครับ ผมแค่เหนื่อยน่ะ กลับกันเถอะ ”
“ ได้ครับ….” โยเฮรับคำ ก่อนจะเดินไปที่เก๋งดำ เพื่อพากล้าสู่รวงรัง
……………………..
ทันทีที่กล้ามาถึงห้องพัก ก็อาบน้ำ แต่งตัว และเตรียมเข้านอน แต่ในหัวสมองยังนึกถึงภาพชายแก่ที่มองเขาด้วยแววหวาดกลัว ไหนจะยังเด็กและผู้หญิงที่คอยหลบหน้าหลบตาในยามเดินผ่านอีก
“ เฮ้อ…..แบบนี้ มันน่าจะเลวร้ายยิ่งกว่าตอนที่เราเป็ไอ้แหยบนโลกมนุษย์อีกนะเนี่ย ”กล้าหมายความตามนั้นจริงๆ เพราะถึงเขาจะเป็เด็กขี้อายที่เพื่อนไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่เคยรู้สึกแย่เท่าตอนนี้
…………………….
กล้านอนไม่ค่อยหลับ แถมยังฝันร้ายอีกต่างหาก ส่วนใหญ่จะวนเวียนถึงเหล่าชาวเมืองที่นั่งร้องไห้ หรือไม่ก็มาอ้อนวอนขอความเห็นใจ
“ อย่ากดขี่อีกเลย เมตตาพวกเราหน่อยเถอะ ”
ด้วยเหตุนี้ กล้าจึงดูอ่อนเพลีย และง๋อยเหงาจนโยเฮสังเกตเห็น เขาจึงเอ่ยถามในขณะที่ทำหน้าที่พลขับ
“ เอ่อ…คุณเซย่านอนไม่หลับหรือครับ ”
“ อ่อ….ครับ ว่าแต่วันนี้ เราจะไปไหนกันเหรอ ”กล้าตอบและถามกลับในเวลาเดียวกัน
“ ตารางงานของวันนี้ก็คือ……ตามอารักขานายน้อย ด้วยมีเื่ด่วนที่ท่านต้องสะสาง ”โยเฮร่ายยาว เสมือนว่าตนเป็ผู้จัดการของดาราดัง
“ สะสางเื่อะไรหรือครับ ”กล้ารู้สึกใจคอไม่ดี เพราะกิจกรรมที่นักเลงชอบทำ คงไม่ดีงามนัก
“ ก็ไปเจรจาประนอมหนี้ ซึ่งไม่ใช่งานที่อันตราย เพราะลูกหนี้เป็เพียงชาวบ้านธรรมดา แต่นายน้อยคงจะเลือกทางที่ปลอดภัยไว้ก่อน เผื่อว่ามีเหตุไม่คาดฝัน เลยเรียกคุณเซย่ามาใช้งาน ”
“ ฟู่…..ค่อยยังชั่ว ” กล้าโล่งอก ด้วยเข้าใจว่างานนี้ คงแค่ไปยืนเก๊กท่าให้คนอื่นกลัว ไม่มีเื่ตีรันฟันแทงให้เจ็บตัว แต่พอมาถึงสถานที่เกิดเหตุ ก็พบว่าเื่ราวไม่ได้เป็ตามนั้น
“ ฮ้า……นี่มัน ” กล้าถึงกับร้องเสียงหลง เนื่องจากบนพื้นร้านขายบะหมี่นั้นแดงเถือก ด้วยมีกองเืตกเป็หย่อมๆ แถมตรงกลางยังปรากฏชายชราร่างเล็กที่นั่งคุกเข่า พร้อมส่งสายตาวิงวอนให้โนบุโระที่กำลังยืนค้ำหัว
“ นายน้อยอย่าทำผมเลย ผมกลัวแล้ว ”
แม้ท่าทางของชายแก่จะน่าสงสารเพียงใด แต่โนบุโระก็ยังเมตตา แจกบาทากระแทกยอดอกไปหนึ่งที ทำให้เขาล้มลงไปกองบนพื้น
“ ถ้าไม่อยากให้ข้าทำแบบนั้น เอ็งก็อย่าเบี้ยวหนี้สิวะ ”
“ กะ….ก็เดือนนี้ ผมค้าขายไม่ดีเลย นะ…นายน้อยช่วยกรุณางดเก็บดอกซักเดือน จะได้มั้ย ”ชายชราค่อยๆลุกขึ้นมาอ้อนวอน มือขวาปาดคราบเืที่ติดตรงมุมปาก แต่โนบุโระกลับสนองตอบด้วยการตบหน้าอีกหนึ่งฉาด
“ เพลี้ย…..”
“ อั้ก ” ชายชราล้มกลิ้ง ทว่าโนบุโระไม่ยอมให้พัก จึงตามเข้าไปเตะซ้ำอีกหลายที ปากก็ตวาดด่า สีหน้าดูบ้าคลั่งสุดๆ
“ นี่แน่ะ เป็หนี้คนอื่น ก็ต้องจ่าย เข้าใจมั้ย ไอ้แก่ ”
กล้าถึงกับกำหมัดแน่น เพราะถึงเขาจะเป็พวกลูสเซอร์ในโลกเก่า และเคยเผชิญหน้ากับจอมเกเรประจำโรงเรียนมาบ้าง แต่เมื่อเทียบกับโนบุโระ เด็กเลวเ่าั้ก็เหมือนกบในกะลา ด้วยความระยำห่างชั้นกันชนิดท้องฟ้ากับเหวลึก
“ ฮึ่ม…..ทำไม หมอนี่ถึงได้…….บัดซบขนาดนี้ ” กล้าขุ่นแค้น ดวงตาที่จ้องมองโนบุโระ เริ่มแข็งกร้าวจนโยเฮสังเกตเห็น
“ เอ่อ…..คุณเซย่าเป็อะไรไปครับ ทำไมถึงตัวสั่นแบบนั้น ”
“ มะ….ไม่มีอะไร ก็คะ…แค่หนาวเท่านั้นเอง ”กล้าตอบไม่เต็มเสียง และพยายามข่มอารมณ์ร้ายเอาไว้ ไม่ให้ะเิออกมา
แน่นอนว่าโยเฮรู้ว่ากล้ารู้สึกยังไง เพราะเขาอยู่ในโลกนี้มาถึง 40 กว่าปี จึงเกิดความไม่ไว้ใจ แล้วล้วงมือเข้าไปในปกเสื้อชั้นใน เพื่อควานหาปืน 11 มม.คู่ใจ
“ ท่าทางของคุณเซย่าดูไม่ดีเอาซะเลย เหมือนพร้อมจะอาละวาดได้ทุกเมื่อ น่าจะเป็เพราะเขาไม่ชอบใจในพฤติกรรมของนายน้อยและชาวแก๊ง ”
“ ว่าไง ไอ้แก่ จะจ่ายหรือไม่จ่าย ”ขณะที่สถานการณ์ตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ โนบุโระก็ยังไม่คลายอาการคลั่ง และยังหวดเท้าสลับกระทืบใส่ลำตัวผอมบางของชายแก่ บอดี้การ์ดในชุดสูทดำจึงเข้ามารั้งนายน้อยเอาไว้
“ หยุดก่อนครับ ถ้านายน้อยเล่นมันมากกว่านี้ เ้าแก่นี่คงตายคาเท้า และพวกเราคงสูญเงินก้อนโต เพราะไร้คนมาจ่ายหนี้ที่ค้างคา ”
โนบุโระรู้สึกตัวทันควัน และเห็นจริงตามที่ลูกน้องว่า จึงถอยออกมาขยับปกเสื้อเชิ้ตสีม่วงที่สวมใส่ จากนั้นก็หยิบผ้าผืนเล็กขึ้นมาซับใบหน้าที่เปื้อนเหงื่อ
“ โชคดีที่กูมีเมตตา เลยจะละเว้นซักครั้ง และคงต้องยึดบางสิ่งของมึง เพื่อขัดดอก ”
“ละ….แล้วผะ….ผมจะมีทรัพย์สินอะไรมาให้คุณ ในเมื่อผมเป็แค่คนหาเช้ากินค่ำ ”ชายแก่เงยหน้าขึ้นกล่าวอย่างยากลำบาก แต่ร่างกายที่ผอมบางยังกองอยู่ที่เดิม ด้วยบอบช้ำจากพิษฝ่าเท้าที่ยากูซ่าจอมโหดประเคนใส่
“ อืม…..นั่นน่ะสิ ของแต่ละอย่างล้วนไร้ราคา แถมถ้ายึดไป มึงคงไม่มีเครื่องมือหากิน ต่อไปก็จะใช้หนี้ให้กูไม่ได้ ”โนบุโระคิดหนัก แต่แล้ว ยากูซ่าผู้โฉดชั่วก็พลันเห็นทางสว่าง เมื่อมีใครบางคนก้าวเข้ามา
“ กลับมาแล้วค่า คุณปู่อยู่รึเปล่าคะ ”
ทุกคนหันไปมองเ้าของเสียงหวานใสเป็ตาเดียว จึงพบกับเด็กสาวในชุดมัธยมต้น และทันทีที่โนบุโระประสบดรุณีแรกรุ่น ประกายหื่นก็ปรากฏบนใบหน้า
“ เฮ้ย! ไอ้แก่ นังเด็กนี่เป็ใคร เป็หลานของมึง ใช่มั้ย ”
“ ไม่ใช่ เด็กนี่เป็ลูกของคนข้างบ้าน นังหนูรีบไปซะเดี๋ยวนี้ แล้วอย่ากลับมาที่นี่อีก ”ชายแก่รีบปฏิเสธ ก่อนออกปากไล่ แต่เด็กสาวนั้นยังเยาว์ จึงไม่เข้าใจความนัย พร้อมปรี่เข้ามาประคอง
“ ทำไมพูดแบบนั้น แล้วคุณปู่เป็อะไร ถึงได้าเ็ขนาดนี้ ”
“ นังเด็กบ้า อย่ามาขี้ตู่ ชั้นไม่ใช่ปู่ของแก รีบไปซะ ”ชายชราพยายามสะบัดกายให้พ้นการเกาะกุม แล้วตวาดใส่อย่างดุเดือด ทำให้ดรุณีแรกรุ่นหน้าเสีย เพราะไมรู้ว่าญาติผู้ใหญ่ของตัวเองเป็อะไร สองดวงตาเริ่มมีน้ำใสๆไหลซึมออกมา
เหล่าอันธพาลยืนดูละครลิงที่น่าสมเพช แน่นอนว่าพวกเขาไม่ใช่เด็กอมมือ จึงรู้ทันทีว่าการที่ชายชราผลักไส เป็อุบายไม่ให้เด็กสาวผู้เป็หลานพลอยติดร่างแหไปด้วย โนบุโระจึงแก้ลำด้วยการดึงดรุณีแรกรุ่นเข้าสู่อ้อมกอด
“ เลิกเล่นตลกได้แล้ว ไอ้แก่ คนปัญญาอ่อนก็ยังรู้ว่าเด็กนี่เป็หลานของแก และในเมื่อบ้านนี้ไม่มีของมีค่า ก็ต้องเอานังหนูไปขัดดอกซักหลายๆคืน” สีหน้าของโนบุโระดูหื่นสุดๆ ไม่ว่าโง่แค่ไหน ก็คงจะรู้ว่ายากูซ่าคนนี้้าอะไร
“ ไม่นะ ขอร้อง อย่าทำเด็กคนนี้เลย ปล่อยแกไปเถอะ ”ชายชรารวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เพื่อรุดมาเกาะขา แต่ถูกโนบุโระยันอกด้วยฝ่าเท้า ด้วยแรงถีบ ทำให้ร่างเล็กบางปลิวไปชนกำแพง
“ โครม…..”
“ กรี๊ด…..คุณปู่ ไม่นะ อย่าเป็อะไรนะ ”เด็กสาวกรีดร้องเสียงหลง เพราะญาติผู้ใหญ่ที่เลี้ยงเธอมาั้แ่เด็ก โดนทำร้ายจนแน่นิ่งไป และดูไม่ออกว่าเขายังหายใจอยู่หรือไม่
“ นังเด็กบ้าเลิกร้องได้แล้ว และมาสนุกสนานกับพี่ดีกว่า ถ้าไม่ดื้อไม่ซน รับรองว่าจะยกหนี้ให้เลย แถมรางวัลให้ด้วยนะ ” โนบุโระลองหว่านล้อม แต่เด็กสาวไม่รับฟัง และพยายามดิ้นให้หลุดจากวงแขน เพื่อไปหาท่านปู่
“ คุณปู่ต้องไม่ตาย ไม่งั้น นานะจะอยู่กับใคร ”
สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ
https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2
161K
