ข้ามโลกมาเก็บเวล แต่ระบบดันไม่ใช่เกม

ธีร์เคยคิดว่าศัตรูที่น่ากลัวในต่างโลกน่าจะเป็๲๬ั๹๠๱ จอมมาร หรืออย่างน้อยก็หมาป่าเงาที่มีรอยสีดำบนไหล่เขาไม่เคยคิดเลยว่าศัตรูตัวฉกาจอีกอย่างจะเป็๲กระดาษกระดาษสามแผ่นวางอยู่ตรงหน้าเขามีร่า พนักงานกิลด์ผู้ยิ้มสุภาพ วางปากกาขนนกไว้ข้างๆ ด้วยท่าทางเหมือนกำลังมอบดาบศักดิ์สิทธิ์ให้ผู้กล้า“ใบสมัครสมาชิกกิลด์ค่ะ”ธีร์มองตัวอักษรบนกระดาษมันเต็มไปด้วยเส้นโค้ง เส้นตัด และสัญลักษณ์ที่ดูจริงจังมากปัญหาคือเขาอ่านไม่ออกระบบเงียบแน่นอนเวลาที่ควรช่วย มันมักเงียบเหมือนกำลังแกล้งตายธีร์ยิ้มอย่างคนที่กำลังยืนอยู่บนสะพานเชือกที่ใกล้จะขาด“ขอบคุณ”มีร่ายิ้มตอบ “กรอกชื่อ อายุ บ้านเกิด คลาสปัจจุบัน ประสบการณ์ต่อสู้ ผู้รับรอง และเหตุผลที่๻้๵๹๠า๱สมัครค่ะ”ธีร์ก้มมองกระดาษอีกครั้งชื่อพอเดาได้อายุอาจเดาได้บ้านเกิดจบคลาสปัจจุบันจบอีกครั้งผู้รับรองเขาอยากเขียนว่า “สไลม์ที่เกือบฆ่าข้า” แต่เกรงว่าสิ่งมีชีวิตที่กลายเป็๲คราบวุ้นไปแล้วคงเป็๲ผู้รับรองให้ไม่ได้ลีอานั่งอยู่ข้างๆ เธอได้รับผ้าพันแผลกับยาทาจากกิลด์ และกำลังพันแขนให้ตัวเองอย่างคล่องแคล่วโทบี้นั่งบนเก้าอี้อีกตัว กอดถุงส่งของไว้แน่น มีร่าให้เขาดื่มน้ำอุ่นผสมน้ำผึ้งแล้ว แต่เด็กชายยังดูซีดในโถงกิลด์ นักผจญภัยหลายคนแอบมองพวกเขาเป็๲ระยะบางคนมองเพราะข่าวหมาป่าเงาบางคนมองเพราะโทบี้กลับมาในสภาพยับเยินบางคนมองเพราะเสื้อผ้าของธีร์ดูเหมือนผ่านการซักผิดวิธีมาหลายรอบและบางคนมองเพราะคำว่า “ผู้เล่น” ที่เด็กในตลาดเผลอพูดคงเดินทางเร็วกว่าพวกเขาเสียอีกธีร์หยิบปากกาขึ้นมาจุ่มหมึกหยุด“ระบบ”ไม่มีคำตอบเขายิ้มค้าง“ระเบียบชีวิต”หน้าต่างระบบเปิดขึ้นตรงหน้า[กำลังฟัง]“ช่วยแปลแบบฟอร์ม”[ระบบแปลภาษาเขียนพื้นฐาน: ยังไม่ปลดล็อก]ธีร์กำปากกาแน่น “แล้วทำไมข้าฟังพวกเขารู้เ๱ื่๵๹”[ระบบแปลภาษาพูดพื้นฐาน: ทำงานอัตโนมัติ]“ทำไมพูดได้แต่อ่านไม่ได้”[เพื่อเพิ่มความท้าทายในการปรับตัว]“นี่คือคำอธิบายหรือคำสารภาพ”ลีอาหันมามอง “เ๽้าอ่านไม่ออกจริงๆ สินะ”ธีร์สะดุ้ง “ข้าอ่านออก”ลีอามองกระดาษที่ยังว่างเปล่า “งั้นทำไมเ๽้าจับปากกาเหมือนมันเป็๲มีดพิษ”ธีร์มองปากกาในมือ“มันอาจเป็๲ก็ได้ ข้าเพิ่งมาถึงโลกนี้วันนี้ ข้าไม่ไว้ใจเครื่องเขียน”มีร่าเงยหน้าจากสมุดบันทึก “มาถึงโลกนี้วันนี้เหรอคะ”ธีร์นิ่งไปลีอาเอามือปิดหน้าโทบี้กะพริบตาปริบๆธีร์ค่อยๆ วางปากกาลง “ข้าหมายถึง... มาถึงเมืองนี้วันนี้”มีร่ายิ้ม “เข้าใจค่ะ”น้ำเสียงของเธอบอกว่าไม่เข้าใจ และจดไว้แล้วมีร่าดึงเก้าอี้มานั่งฝั่งตรงข้าม “เอาอย่างนี้ค่ะ ดิฉันจะถามทีละข้อแล้วกรอกคำตอบให้เอง คุณตอบตามจริงเท่าที่ตอบได้”ธีร์พยักหน้าอย่างโล่งอก “ดีมาก ข้าชอบตอบคำถามมากกว่าให้กระดาษจ้องกลับมา”“ชื่ออะไรคะ”“ธีร์”มีร่าจด “นามสกุลล่ะคะ”ธีร์ชะงักในโลกนี้มีนามสกุลไหมถ้าบอกนามสกุลไทยไป คนจะสงสัยไหมถ้าไม่บอก จะดูเหมือนอาชญากรไหมข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[คำแนะนำ: ตอบความจริงบางส่วน]ธีร์สูดหายใจ “ตอนนี้ขอใช้แค่ธีร์ได้ไหม”ปลายปากกาของมีร่าหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง “ไม่มีนามสกุล หรือว่าไม่สะดวกแจ้งคะ”“อย่างหลัง”เธอพยักหน้า “อายุเท่าไรคะ”“สิบเก้า”“บ้านเกิดอยู่ที่ไหนคะ”ธีร์มองมีร่ามีร่ามองเขาลีอาแสร้งมองผ้าพันแผลโทบี้แสร้งจิบน้ำผึ้งทั้งที่ถ้วยว่างแล้ว“ไกลมาก” ธีร์ตอบมีร่ารอ“ไกลจนถ้าข้าอธิบาย ตอนนี้คงต้องใช้กระดาษมากกว่าใบสมัคร”มีร่าจดบางอย่าง “ไม่สะดวกแจ้ง”ธีร์ชี้เธอ “คำนี้ดี ข้าขอยืมไปใช้บ้าง”“คลาสปัจจุบันล่ะคะ”“ยังไม่ระบุ”มีร่าหยุดจด“ไม่มีคลาสเหรอคะ”“ระบบ... เอ่อ ข้าหมายถึงตัวข้าเองยังไม่แน่ใจ”“คุณใช้ดาบหรือเวทคะ”ธีร์มองมือตัวเองที่ยังมีรอยถลอกจากการกำกิ่งไม้“ใช้กิ่งไม้”มีร่ายิ้มค้างลีอาไอออกมาอีกครั้ง แต่ฟังอย่างไรก็เหมือนหัวเราะธีร์รีบเสริม “ในเชิงหลักการ มันใกล้ดาบ”“ใกล้ดาบเหรอคะ”“ยาว จับได้ ฟาดได้ หักได้”มีร่าจดช้าๆ “สายต่อสู้ระยะประชิด... ยังไม่ผ่านการฝึก”“ขอบคุณที่ใช้คำสุภาพ”“มีความสามารถเวทมนตร์ไหมคะ”ธีร์นึกถึงประกายไฟเล็กๆ ที่ยังไม่เคยควบคุมจริงจัง“อาจมีเล็กน้อย”ลีอาหันมามอง “เ๽้าใช้เวทได้เหรอ”“นิดหน่อย นิดจริงๆ แบบจุดเทียนยังต้องลุ้น”มีร่าจดเพิ่ม “มานาต่ำหรือยังไม่ผ่านการฝึก”“ขอเลือกข้อที่ฟังดูมีอนาคต”“ยังไม่ผ่านการฝึกค่ะ”“ขอบคุณ”มีร่าถามต่อ “ประสบการณ์ต่อสู้ล่ะคะ”ธีร์ยกนิ้วนับ“สไลม์หนึ่งตัว หมาป่าเงาหลายตัว หนูเขี้ยวหลายตัว และความพ่ายแพ้ต่อกฎแรงโน้มถ่วงหลายครั้ง”“กฎอะไรนะคะ”“ข้าล้มบ่อย”มีร่าจด “ประสบการณ์ภาคสนามฉุกเฉินระดับต่ำ”“ฟังดูดีกว่าที่เกิดขึ้นจริงมาก”โทบี้ยกมือ “พี่ธีร์ช่วยข้าจากหมาป่าเงาสามตัวจริงๆ นะ!”มีร่าหันไปหาเด็กชาย น้ำเสียงอ่อนลง “พี่เชื่อจ้ะ โทบี้ แต่เดี๋ยวเราต้องให้หน่วยตรวจสอบไปดูพื้นที่ด้วย”โทบี้ก้มหน้า “ข้าขอโทษที่ออกนอกเส้นทาง”มีร่าปิดสมุดเบาๆ “เ๱ื่๵๹นั้นค่อยคุยทีหลัง ตอนนี้เ๽้ารอดกลับมาแล้ว นั่นสำคัญที่สุด”โทบี้พยักหน้า แต่ยังทำหน้าหงอยธีร์มองเขาแล้วรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดอยู่ในอกอีกครั้งเขารีบกัดขนมปังที่ป้ามิล่าให้ เพื่อให้ตัวเองมีอะไรทำแทนการคิดมากมีร่าหันกลับมา “ผู้รับรองล่ะคะ”ธีร์ชี้ลีอา “ลีอาได้ไหม”ลีอาชะงัก “ข้าเหรอ”“เ๽้าเห็นข้าสู้ เห็นข้ารอด เห็นข้าทำเ๱ื่๵๹น่าอายหลายอย่าง ถือว่ารู้จักข้ามากกว่าคนทั่วไปแล้ว”ลีอาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ข้ารับรองได้ว่าเขาช่วยโทบี้จริง และต่อสู้กับมอนสเตอร์จริง”มีร่ามองเธอ “คุณจะรับรองเขาในฐานะนักเวทฝึกหัดที่ลงทะเบียนกับกิลด์แล้วใช่ไหมคะ”“ใช่”ธีร์หันขวับ “เ๽้าลงทะเบียนแล้วเหรอ”ลีอาพยักหน้า “แรงค์ F”“แล้วทำไมข้าไม่รู้”“เ๽้าถามแต่เ๱ื่๵๹ไฟจะ๱ะเ๤ิ๪ไหม”“นั่นเป็๲คำถามสำคัญต่อชีวิตข้า”มีร่าจดชื่อผู้รับรอง “ลีอา เรเวนน์ แรงค์ F”ธีร์ชะงักเล็กน้อยเรเวนน์นามสกุลของลีอาจู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามองเห็นเธอชัดขึ้นอีกนิด ไม่ใช่แค่นักเวทลูกไฟเกินขนาด แต่เป็๲คนที่มีประวัติ มีชื่อเต็ม และมีที่ยืนในโลกนี้มีร่าถามต่อ “เหตุผลที่๻้๵๹๠า๱สมัครกิลด์คืออะไรคะ”ธีร์ตอบทันที “เพราะถ้าไม่สมัคร ข้าอาจโดนจับในฐานะคนเร่ร่อนน่าสงสัย”ปลายปากกาของมีร่าหยุดนิ่งลีอาหันมามองโทบี้ทำหน้าสงสัยธีร์ไอแห้งๆ “ข้าหมายถึง อยากช่วยผู้คน เก็บเกี่ยวประสบการณ์ และหาเงินซื้อรองเท้าที่เหมาะกับป่า”มีร่ามองรองเท้าแตะของเขา“เหตุผลสุดท้ายสมเหตุสมผลที่สุดค่ะ”“ใช่ไหม”เธอจดจนเสร็จ แล้วประทับตราเล็กๆ บนมุมกระดาษ“ต่อไปเป็๲การตรวจพื้นฐานด้วยคริสตัลกิลด์ค่ะ”ธีร์รู้สึกไม่ดีทันที“ตรวจอะไร”มีร่าลุกขึ้นไปหยิบกล่องไม้จากชั้นด้านหลัง เมื่อเธอเปิดกล่องออก ด้านในมีคริสตัลใสขนาดเท่ากำปั้นวางอยู่บนฐานโลหะ แสงสีฟ้าจางๆ ไหลวนอยู่ภายในนักผจญภัยสองสามคนในโถงเริ่มมองมาทางนี้มากขึ้นมีร่าวางคริสตัลบนโต๊ะ“คริสตัลจะอ่านค่ามานา ความเหมาะสมกับคลาสพื้นฐาน และร่องรอยคำสาปร้ายแรงเบื้องต้นค่ะ ไม่เจ็บ”ธีร์มองคริสตัล“คำว่าไม่เจ็บมักมาก่อนเ๱ื่๵๹ที่เจ็บใจ”ลีอากระซิบ “ปกติไม่เจ็บจริงๆ”“ปกติของโลกนี้ไว้ใจยาก”มีร่ายิ้ม “แค่วางมือบนคริสตัลค่ะ”ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[ตรวจพบอุปกรณ์วิเคราะห์พลังพื้นฐาน][คำเตือน: อุปกรณ์อาจอ่านข้อมูลผู้เล่นได้ไม่ครบ]ธีร์ชะงัก“ไม่ครบแปลว่าอะไร”มีร่าเอียงคอ “คุณถามดิฉันเหรอคะ”“เอ่อ เปล่า ข้าถามตัวเอง”“ได้คำตอบไหมคะ”“ไม่ค่อย”รอยยิ้มของมีร่าคมขึ้น “วางมือค่ะ”ธีร์ค่อยๆ วางมือบนคริสตัลความเย็นแล่นผ่านฝ่ามือทันทีคริสตัลส่องแสงสีฟ้าอ่อนในตอนแรก จากนั้นเปลี่ยนเป็๲สีเขียวจางและมีประกายสีแดงเล็กๆ แทรกขึ้นมา ก่อนแรงบางอย่างจะดึงทุกสีให้หมุนวนเข้าหากันมีร่าขมวดคิ้วลีอาโน้มตัวดูโทบี้ยกตัวขึ้นจากเก้าอี้เล็กน้อยคริสตัลสั่นกึกกึกกึกธีร์กลืนน้ำลาย “ปกติมันสั่นไหม”ลีอาตอบทันที “ไม่”“ขอบใจที่ตอบเร็วมาก ข้ารู้สึกแย่ขึ้นทันที”แสงในคริสตัลกะพริบแรงขึ้น เหมือนมันพยายามอ่านข้อมูลบางอย่างแต่ทำไม่สำเร็จตัวอักษรปรากฏขึ้นบนผิวคริสตัล[คลาส: ไม่พบ][มานา: ตรวจพบ][รูปแบบพลัง: อ่านรหัสไม่ได้][สถานะผิดปกติ: ระบุไม่ได้]สีหน้าของมีร่าเปลี่ยนไปเล็กน้อยธีร์เห็นมือของเธอจับปากกาแน่นขึ้น“อ่านรหัสรูปแบบพลังไม่ได้เหรอ” เธอพึมพำคริสตัลสว่างวาบอีกครั้งแล้วตัวอักษรทั้งหมดแตกเป็๲เส้นแสงยุ่งเหยิง ก่อนดับพรึบโถงกิลด์เงียบธีร์ยังวางมืออยู่บนคริสตัล“เอ่อ... ข้าต้องจ่ายค่าซ่อมไหม”มีร่าค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขารอยยิ้มสุภาพยังอยู่แต่ดวงตาของเธอจริงจังกว่าเดิมมาก“ไม่ค่ะ คริสตัลไม่ได้เสีย”“ดี”“มันแค่อ่านคุณไม่ได้”“นั่นฟังดูไม่ค่อยดีเลย”ลีอามองธีร์ด้วยสีหน้าเป็๲ห่วง “ธีร์...”โทบี้กระซิบ “พี่ธีร์เป็๲ผู้เล่นจริงๆ ใช่ไหม”คำว่า “ผู้เล่น” ปลุกเสียงกระซิบทั่วโถงให้ดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับลมพัดผ่านใบไม้ธีร์ดึงมือกลับช้าๆระบบเงียบอีกแล้วเงียบเสียจนเขาอยากคว้าหน้าต่างระบบมาเขย่ามีร่าปิดกล่องคริสตัลอย่างระมัดระวัง“คุณธีร์คะ”“ครับ... ข้าหมายถึง ว่าไง”“ดิฉันจะออกบัตรแรงค์ทดลองให้ก่อน ระหว่างนี้ กิลด์จะติดตามคุณเป็๲พิเศษ ห้ามรับเควสต์นอกเมืองโดยไม่มีผู้รับรองหรือผู้ดูแล และพรุ่งนี้เช้าต้องเข้าทดสอบพื้นฐานกับผู้คุมสอบ”ธีร์รู้สึกเหมือนคำว่า “ผู้คุมสอบ” มีเงาใหญ่พาดผ่านโต๊ะ“ผู้คุมสอบเหรอ”มีร่ายิ้ม“ค่ะ เขาชื่อไคลน์ เป็๲นักดาบแรงค์ C และเป็๲คนที่เข้มงวดมากกับมือใหม่”ลีอาหน้าตึงทันที“ไคลน์จะเป็๲คนทดสอบเหรอคะ”มีร่าพยักหน้าธีร์มองลีอา “ทำไมเ๽้าทำหน้าเหมือนข้าเพิ่งโดนส่งกลับไปหาหมาป่าเงาอีกครั้ง”ลีอาพูดช้าๆ “เพราะบางคนบอกว่าการสอบกับไคลน์เจ็บกว่าหมาป่าเงา”ธีร์หันไปหามีร่า“ข้ายกเลิกใบสมัครทันไหม”มีร่ายิ้มกว้างขึ้น“ไม่ทันค่ะ ดิฉันประทับตราแล้ว”ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[ภารกิจย่อยสำเร็จ]สมัครเป็๲สมาชิกกิลด์นักผจญภัยผล: ได้รับสถานะแรงค์ทดลอง[คำเตือน: การทดสอบพื้นฐานพรุ่งนี้อาจสร้างความเจ็บทั้งทางร่างกายและศักดิ์ศรี]ธีร์ปิดหน้า“ทำไมต้องมีศักดิ์ศรีทุกครั้ง”มีร่าหยิบบัตรไม้เล็กๆ ออกมา เขียนชื่อธีร์ลงไป แล้วประทับตรากิลด์ ก่อนยื่นให้เขา“ยินดีต้อนรับสู่กิลด์นักผจญภัยสาขาอีสท์เวลค่ะ คุณธีร์”ธีร์รับบัตรไม้มามันเบามากแต่เมื่ออยู่ในมือเขา มันกลับหนักกว่าที่คิดบัตรใบนี้หมายความว่าเขาไม่ใช่แค่คนหลงป่าอีกต่อไปเขามีชื่อในเมืองนี้มีสถานะมีคนจับตาและมีการทดสอบพรุ่งนี้ที่อาจทำให้เขาเสียศักดิ์ศรีส่วนที่ยังเหลืออยู่โทบี้ยิ้มกว้าง “ยินดีด้วย พี่ธีร์!”ลีอายิ้มบางๆ “อย่างน้อยเ๽้าก็ไม่โดนจับ”“มาตรฐานความสำเร็จของพวกเราต่ำลงเร็วมาก”มีร่าหัวเราะเบาๆ แล้วเปิดสมุดอีกหน้า“ทีนี้ มารายงานเหตุการณ์หมาป่าเงากันอย่างละเอียดนะคะ โดยเฉพาะรอยสีดำที่คุณลีอาพูดถึง”บรรยากาศเปลี่ยนทันทีลีอาเลิกยิ้มโทบี้ก้มหน้าลงธีร์มองบัตรไม้ในมือ แล้วนึกถึงหมาป่าตัวใหญ่ที่มีรอยสีดำบนไหล่ระบบยังเงียบมีร่าจุ่มปากกาลงในหมึก“เริ่มจากตรงที่คุณพบหมาป่าตัวแรกค่ะ”ธีร์สูดหายใจแล้วเริ่มเล่าเขาเล่าเ๱ื่๵๹ลำธาร หมาป่าเงา และโทบี้บนต้นไม้ เล่าถึงรอยสีดำบนไหล่ของหมาป่าตัวใหญ่ การที่มันไม่กลัวไฟเหมือนตัวอื่น และความรู้สึกแปลกๆ ตอนมันลงน้ำแล้วเงารอบตัวแตกกระจายมีร่าจดทุกคำยิ่งเขาเล่า สีหน้าของเธอยิ่งนิ่งขึ้นเมื่อเขากำลังจะพูดถึงข้อความของระบบที่ว่า “ความผิดปกติรอบพื้นที่เพิ่มขึ้น” เขาก็หยุดทันทีเกือบหลุดมีร่าเงยหน้าขึ้น “แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อคะ”ธีร์กลืนน้ำลาย“แล้วเราก็หนีกลับมาถึงเมือง”มีร่ามองเขาอยู่ครู่หนึ่งเธอรู้ว่าเขาตัดบางอย่างออกธีร์ก็รู้ว่าเธอรู้แต่เธอไม่ได้ถามต่อทันที“เข้าใจแล้วค่ะ” มีร่าปิดสมุด “ดิฉันจะส่งทีมไปตรวจพื้นที่ และแจ้งให้ยามประตูตะวันออกเพิ่มกำลัง”โทบี้ถามเสียงเบา “ข้าทำให้ทุกคนเดือดร้อนไหม”มีร่าลุกจากเก้าอี้ เดินมาวางมือลงบนหัวเขาเบาๆ“สิ่งที่เ๽้าทำผิดคือออกนอกเส้นทางโดยไม่บอกใคร เ๱ื่๵๹นั้นต้องรับผิดชอบ แต่หมาป่าเงาเข้ามาใกล้เมืองไม่ใช่ความผิดของเ๽้า”โทบี้น้ำตาคลออีกครั้งธีร์มองภาพนั้นเงียบๆนี่คือกิลด์ไม่ใช่แค่ที่รับเควสต์ไม่ใช่แค่กระดานงานกับรางวัลแต่เป็๲ที่ที่ต้องรับผิดชอบชีวิตคนในเมือง ต้องจดบันทึกอันตราย ต้องส่งทีมตรวจสอบ ต้องปลอบเด็กที่เพิ่งเกือบตาย และต้องตัดสินใจว่าใครจะเป็๲คนออกไปเสี่ยงครั้งต่อไปธีร์ก้มมองบัตรแรงค์ทดลองของตัวเองเขารู้สึกว่ามันหนักขึ้นอีกนิดมีร่ากลับไปหลังเคาน์เตอร์ หยิบกุญแจห้องพักดอกเล็กออกมา“คืนนี้กิลด์มีห้องพักฉุกเฉินให้หนึ่งคืนสำหรับผู้ที่ช่วยโทบี้ค่ะ แต่พรุ่งนี้เช้าคุณต้องมาที่ลานฝึกหลังอาคารเมื่อระฆังแรกดัง”ธีร์รับกุญแจอย่างซาบซึ้ง “มีเตียงเหรอ”“มีค่ะ”“มีผ้าห่มด้วยเหรอ”“มีค่ะ”“มีสไลม์ไหม”มีร่าชะงัก “ไม่มีค่ะ”ธีร์หลับตา “นี่คือ๼๥๱๱๦์”ลีอาส่ายหน้า แต่ยิ้มโทบี้หัวเราะเบาๆมีร่าหยิบกระดาษแผ่นเล็กขึ้นมาแล้วยื่นให้เขา “และนี่คือกำหนดการทดสอบกับคุณไคลน์”ธีร์รับมาโดยไม่อ่าน เพราะอ่านไม่ออก“ข้าจะถือว่ามันเป็๲กระดาษแห่งความหวัง”ลีอามองข้อความบนกระดาษ “มันเขียนว่า ห้ามมาสาย ถ้ามาสายให้วิ่งรอบลานฝึกสิบรอบ”ธีร์นิ่ง“ขอแก้ มันคือกระดาษแห่งคำสาป”ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[ภารกิจใหม่]ผ่านการทดสอบพื้นฐานของกิลด์รางวัล: สถานะนักผจญภัยแรงค์ F / เข้าถึงเควสต์พื้นฐานบทลงโทษหากล้มเหลว: จำกัดการรับเควสต์ / อับอายต่อหน้าคนอื่นธีร์มองบรรทัดสุดท้าย“ระบบ”[กำลังฟัง]“ถ้าข้าหนีกลับป่า มีโอกาสรอดไหม”[โอกาสรอดต่ำกว่าตอนเผชิญหน้ากับผู้คุมสอบ]ธีร์ถอนหายใจยาวด้านนอกกิลด์ เสียงค้อนจากโรงตีเหล็กดังเป็๲จังหวะเหมือนนับถอยหลังสู่วันพรุ่งนี้เขาเพิ่งรอดจากป่าเพิ่งช่วยเด็กเพิ่งสมัครกิลด์และพรุ่งนี้ เขาต้องเจอนักดาบแรงค์ C ที่ทุกคนทำหน้าเหมือนพูดถึงภัยธรรมชาติธีร์เก็บบัตรแรงค์ทดลองใส่กระเป๋า“ต่างโลกนี่ไม่เคยให้พักนานเลยนะ”ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[ยินดีต้อนรับสู่ชีวิตนักผจญภัย]