วันถัดมา ตัวผมเดินทางไปที่โรงเรียนใน่เช้าในสถาพตัดผมเรียบร้อยเพราะเนื่องจากเมื่อว่านด้วยล่ะน่ะ
ผมเดินเข้ามาในห้องเพราะเมื่อว่านผมกลับบ้านข้องข้างดึกแล้วแถมบวกกับเื่ที่งานเทศกาลใกล้มาถึงเลยมีเื่วุ้นว้ายขึ้นรอบ
และนัตสึกิยังยุ้งกับกิจกรรมชมรมบวกกับเื่เมื่อว่านอีกเช่นเคยขนาดตัวผมยังไม่แน่ใจเลยว่าเธอโกรธเื่อะไรกันแน่ให้ตายสิ
หลังจากผมเดินไปคิดไปได้ไม่นานผมก็เริ่มสังเกตุบ่างสิ่งบ่างอย่างถึงความผิดปกติ
"ไงมองมาที่ชันด้วยสายตาแบบนั่นละเนี่ย"
สาเหตุที่ผมคิดเช่นนั่นเพราะสายตาจำนวนมากกำลังจ้องมาที่ผมอย่างไม่รู้สาเหตุไม่ว่าจะหญิงหรือชายต่างจ้องมามองที่ผม
รู้สึกแปลกๆแล้วสิตัวเราผมรีบเดินเพื่อมุ้งหน้าสู่ห้องเรียนอย่างเร่งด่วนตลอดเส่นทางก็ยังมีแต่คนมาจ้องผมร่าวกับสิ่งแปลกอะไรอย่างงั่น
ตัวผมเปิดประตูเลือนและเดินเข้าไปในห้องเพื่อหวังเพียแค่ว่าคงสงบและไม่มีอะไร
แต่ผมคิดผิดแล้วกระมั้งเมื่อผมเดินเข้าสิ่งแรกที่ผมเห็นยังคงเป็สายตาที่จ้องทองมาที่ผมเหมื่อนเคย เมื่อผมหันไปที่นั่งพบ
ว่านัตสึกิไม่อยู่พวกแองจีและทอมัสก็เหมื่อนกันคงคิดได้แค่ว่าไปประชุมกระมั้ง
ผมว่างกระเป๋าที่โต็ะของตัวเองและเดินไปสถ่านที่นึ่งเสียก่อน สถ่านที่ผมมาถึงก็ห้องสมุดโรงเรียนนั่น ผมเดินเข้าไปก็เจอกับเด็กสาวคน
ที่คาดกล่านไว้ว่าอยู่ที่นี้ เด็กสาวนั่งอ่านหนังสืออย่างสงบเหมื่อนเคย
"ยังอ่านหนังสือที่นี้อีกหรือใกล้เวลาเข้าเรียนแล้วน่ะผมผมถ่ามเช่นนั่น"
เด็กสาวยังคงก้มอ่านหนังสือต่ไปและยังคงไม่รู้ถึงตัวตนของผม สมาธิขนาดไหนกันแน่เนียขนาดผมยังไม่ขนาดนี่เลยน่ะเลยน่ะ
ผมควณจับไปที่เธอดีไหมหรือเอาวิธีอื่นดีขนาดคิดในสมองแล้วยังนึกไม่ออกอยู่ดีทำไงดีน่ะ
เด็กสาวคนนี้ยังคงอ่านหนังสือว่าแต่เื่อะไรน่ะผมค่อยๆก้มลงและมองไปที่หนังสือที่เธออ่านทั่นใดนั่นเองเธอก็สั่งเกตุมาที่ผมและหน้า
แดงเหมื่อนมะเขือเทศ เหมือนเมื่อว่านเลยแหะ
"เออ คุณเป็ใครค่ะจำได้ว่าชันนัดคนไว้ที่นี่น่ะค่ะ" เธอตอบอย่างร้อนร้น
"อะไรกันเธอจำชันไม่ได้เหรอ"
"ไม่รู้จักค่ะ"
"ตัดผมถอดแว่นแค่นี่จำกันไม่ได้เลยเหรอ"
"เอะอย่าบอกน่ะว่า คุณฟุจิมุระเหรอค่ะ"
"อ่า" ในที่สุดก็จำได้สักที
"เอะแต่ว่าไม่เห็นจะเหมื่อนกันเลยน่ะค่ะ"
"อะไรของเธอเนียแต่เื่นั่นเอาไว้ก่อนตอนนี้ใกล้เวลาเข้าเรียนแล้วน่ะ"
"อ่ะค่ะแต่ชันมีงานเื่ห้องสมุด"
"ชันจะช่วยเธอละกันเร็วเข้าเถอะ"
"ค่ะ"
จากนั่นนั่ผมก็ช่วยเธอจนเสร็จงานและเสียงกริ่งบอกเวลาก็ดังขึ้น
"ขอบคุณมากค่ะ"
"อ่าวันนี้ไม่ได้คุยกันจนได้สิน่ะ แต่ค่อยเอาไวตอนเย็นละกัน"
"ค่ะ"
ผมแยกกับเด็กสาวและเดินสู่ห้องเรียนทั่นทีผมเดินเข้ามาเหมือนตอนเช้าแต่สายตาของทุกคนก็มองมาที่ผมเหมือนเมื่อเช้าพร้อมเสียง
สุกสิบ อะไรกันอีกละเนี่ยผมเดินไปที่นั่งตัวเองผมหั่นไปมองนัตสึกิที่อยู่ข้างกันแต่เธอหันไปมองนอกหน้าตางเสียอย่างงั่นโดยไม่แม้จะหันมามอง
ผมด้วยซ้ำยกเว้นทอมัสและแองจีที่หันมามองผมเหมือนทุกคนและคาบเรียนก็เริมขึ้นในสถาพที่ไม่มีใครสนใจการเรียนเลยแต่กลับหันมามองแต่ผม
ด้วยสายตาที่แปลกประหลาดและก็เข้าสู้่พักเที่ยง
ทอมัสเดินมาทางผมในขณะที่ตัวผมกำลังไปที่โรงอาหารเหมื่ิอนทุกครั่ง ส่วนใหญ่พวกเค้าจะห่อข้าวมาส่วนนัตสึกิก็เดินไปซื้อขนมปัง
โดยไม่หั่นมามองผมแม้แต่นิดเดียว
"เฮ้ นายคืออาสึกะใช้รึเปล่าน่ะ" ถ่ามอะไรแปลกๆ
"อะไรล่ะชันก็อาสึกะไง"
"เอะจริงเหรอ ชันนึกว่านายเป็คนแปลกหน้าจากไหนไม่รู้ซะอีก"
"เออ ชันแค่ไปตัดมาเองน่ะ" ผมทำหน้าสงสัยอย่างช่วยไม่ได้หมอนี้พูดอะไรน่ะ
"นายไปตัดผมมาน่ะชันรู้แต่ชันไม่คิดว่านายจะดูดีขนาดนี่ไม่เชื่อถ่ามแองจีดูซิ"
"ใช้แล้วล่ะอาสึกะคุงนายหน้าตาดีมากเลยน่ะ"
แองจีเดินมาและพูดเื่ที่หน้าตาของผมอะไรกันตัวผมโดยส่วนใหญ่ผมไม่สนเื่หน้าตาเท่าไรเพราะตอนเจอนัตสึกิครั่งแรก
สถาพของผมในตอนนั่นก็คงเป็เช่นนั่นใน่ที่ถูกนัตสึกิบังคบตัดผมล่ะน่ะแตว่าน่ะแบบนี่มันแปลกแหะ
"หรือว่าที่ทุกคนในห้องมองมาที่ชันเพราะว่า"
"อ่าก็อย่างที่นายคิดนั่นแหละขนาดชันเจอครั่งแรกยังเกือบตก...อะ" เหมื่อนเธอกำลังพูดเื่บ่างอย่าง
"นั่นสิน่ะ" ทอมัสตอบกลับและความเงียบก็เข้ามาครอบง้ำ
"ว่าแต่เื่ประชุมล่ะ"
"อ่อโรงเรียนเราตักดสินใจว่าจะช่วยเื่เกี่ยวกับอาหารที่จะนำไปขายน่ะ"
"แล้วเื่ที่ให้ชันกับ ฟุมิกะทำคืออะไรล่ะ"
"อ่อส่วนเื่นั่นน่ะหือ ฟุมิกะ" ทอมัสใเล็กหน่อยพึ่งรู้จักชื่อสิน่ะ
"หือก็ชื่อของเด็กสาวที่นายให้ชันไปหาไง"
"อ่อเออช่วยเื่ เกี่ยวกับอาหารน่ะเพราะในคาบเห็นบอกว่าเด็กสาวคนนั่นทำอาหารเก่งพอควณ"
"เอะแล้วชันเกี่ยอะไร"
"ของนายเป็ฟ่ายช่วยคุณฟุมิกะเกี่ยวกับอาหาร" แองจีตอบแทน
"ฟ่ายช่วยสิน่ะ งั่นชันไปก่อนน่ะเริมอยากกินข้าวแล้วด้วย"
"วันนี้มีประชุมพวกนายสองคนก็เข้ารวมด้วยล่ะ"
"โอ้" จากนั่นผมก็แยกทางกับพวกทอมัส
ใน่เย็นของวันประชุมตัวผมนั่งอยู่ในห้องปรพชุมอันเรียบง่ายที่เห็นได้ทั่วไปผมนั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่งส่วนคนที่อยู่ข้างผมคือฟุมิกะ
ทีีมาด้วย ที่นั่งของพวกเราแบ่งเป็สองฝังซ้ายของพวกสถ่านักเรียนฝังขวาเป็พวกเรานักเรียนที่ถูกบังคับนั่นเอง
การประชุมเป็ไปอย่างเรียบง่ายไม่มีอะไรเป็พิเศษจนกระทั่งเลิกประชุมแต่สายตาของทุกคนก็ยังคงจ้องมาที่ตัวผม
ผมเดินไปหาฟุมิกะ
"เธอจะทำอาหารอะไรเหรอ"
"ชันเหรอทำทาโกะยากิน่ะ"
"เห่งั่นโชคดีน่ะ"
"ค่ะ โชคดีเหมือนกันน่ะค่ะ อาสึกะคุง"
ในขณะที่ผมกำลังเดินจากไปนั่นเองความทรงจำบ่างอย่างก็พุ้งเข้ามาในหัวของผม เข่าของผมก็ซุดลงกับพื้นแช็งๆในตอนนั่นเองผมก็เห็นบ่างอย่าง
ร่างของเด็กสาวในชุดเดสที่กำลังเดินมาทางผมและบอกว่า
"ไม่มีเวลาสำหรับการรอแล้วอาสึกะ ถ้าไม่รีบล่ะก็..."
"อะไรกัน"
"อาสึกะคุง"
ฟุมิกะวิ้งมาหาผมด้วยความตื้นตระนกร่าวกับว่าเธอกำลังตกในในบ่างอย่างและสติผมก็มืดลงตรงนั่น
เสียงกระซิบอันคุณเคยทุ้งหณ้าอันกว้างขว้างบ้านหลังสีดำที่น่าคิดถึงและท้องฟ้าที่กำลังถล่มลงมาร่างของเด็กสาวที่กำลังหัวเราะอย่างสะใจพร้อมมองมาที่ผมร่าวกับกำลังเยาะเย้ยผมอยู่
นี่คือความทรงจำของผมงั่นเหรอ
จากคนเขียน
ตอนหน้าก็จะจบบทที่0แล้วครับดีใจจังเลยและตอนนี้บทที่1ก็ลงตัวแล้วครับเพราะฉะนั่นผมเลยตัดสินใจว่าพรุ้งนี้บทที่0ก็จะจบแล้วครับอาจ
เลยไปวันหนึ่งก็ขออถัยด้วนครับ และเหมือนอย่างเคยขอบคุณที่อ่านนิยายเื่นี่ครับ
10K
