โครงการตกแต่งบ้านท้ายหาดของจอมกวีตกเป็ของเนตรอำไพอินทีเรียดีไซน์!!
จอมกวีแจ้งข่าวดีนี้บนโต๊ะอาหารเช้าในอีกสองสามวันต่อมาที่มีมีเดช เนตรอำไพและเทวิการ่วมโต๊ะอยู่ด้วย
"ขอบคุณคุณกวีนะคะ ที่ไว้ใจให้ทีมของเนตรให้ดูแลโปรเจคบ้านท้ายหาด เนตรรู้สึกเป็เกียรติมากค่ะ เพราะมันเป็บ้านของคุณกวี"
"เทวิกาทำได้ถูกใจผม แล้วทำไมผมจะไม่เลือกล่ะ? ใช่มั้ยวิกา เธอมีดีกว่าที่ฉันคิดไว้มากนะ"
จอมกวีมองเลยเนตรอำไพไปยังหญิงสาวที่นั่งถัดไป เทวิกาไม่ได้ยิ้มตอบ เพราะเธอกำลังเม้มปากแน่นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยายเมื่อรู้ว่ามีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าซ่อนไว้ในคำชมนั้น
เนตรอำไพเอาเธอใส่พานไปถวายจอมกวีถึงที่ แต่ที่แย่กว่านั้นคือ เธอเสียรู้เนตรอำไพ เพราะเธอเองก็สมยอมเขานิด ๆ เคลิ้มหน่อย ๆ ร่วมมือกับเขาไปด้วยทั้งคืน แถมยังเอามาฝันถึงอยู่ตลอดเวลากับเซ็กส์ที่เร่าร้อนและอึดทนของจอมกวี เด็กสาวโง่ ๆ อย่างเธอคิดว่าเขาคงชอบตัวเองจนถึงกับอดใจไว้ไม่ไหว แล้วเขาก็อาจจะสานต่อ...โธ่เอ๋ย..เธอช่างอ่อนต่อโลกเหลือเกิน เทวิกา
ที่แท้เธอก็แค่ตัวแลกเปลี่ยนกับผลประโยชน์ของเนตรอำไพ จอมกวีไม่ได้ชอบเธอเหมือนที่เธอฝันไว้หรอก
"วิกาเขาเก่งค่ะ จบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งอินทีเรียดีไซน์ ฉันหวังค่ะ ว่าเทวิกาจะต่อยอดงานของบริษัทให้ได้ตามเป้าที่วางไว้ในปีหน้า"
"โกอินเตอร์? แต่จริง ๆ เนตรอำไพอินทีเรียดีไซน์ก็โกอินเตอร์อยู่แล้วนี่" จอมกวีต่อให้
"ค่ะ แต่เนตรฝันไว้มากกว่านั้น แล้วถ้าวิกาทำได้ดี เนตรก็จะขยายบริษัทไปอีก"
"ผมเห็นฝีมือวิกาแล้ว บอกเลยว่าบริษัทของนายน่าจะมีปัญหาแน่แล้ว มีเดช"
จอมกวีหันมาทางมีเดช ที่กำลังจิ้มสลัดเข้าปากอย่างสบายอารมณ์
"นายคงเข้าใจนะ ว่าการแข่งขันทางธุรกิจกับความเป็เพื่อนสนิท มันแยกออกจากกัน"
"รู้สิ ฉันเลยไม่เดือดร้อนไง ผลัดกันรุก ผลัดกันรับ สนุกดีออก จริงมั้ยครับ คุณเนตร"
เนตรอำไพชักสีหน้าไม่พอใจใส่มีเดชที่หันมาถามเธอ ซึ่งจอมกวีนั้นเห็นเป็เื่ขำ ๆ เพราะรู้ว่าทั้งสองนั้นเป็ไม้เบื่อไม้เมากันอยู่แล้ว แต่เนตรอำไพนั้นไม่ขำด้วยเพราะเธอรู้ความหมายดี
"ผมเป็ฝ่ายรับบ้างก็ดี รุกมากก็เหนื่อย แต่ลูกรุกของคุณเนตรก็ไม่เบาเหมือนกัน ดีครับ ผมชอบแล้วก็อยากเห็นอีก เอาไว้เจอกันครั้งหน้านะครับ"
สีหน้าสีตาของมีเดชนั้นทำให้เนตรอำไพเจ็บใจ เธออยากเอาคืนแต่ก็นึกไม่ออกว่าต้องทำยังไง นอกจากเธอจะต้องชนะการประมูลของ คณาภัทรแกรนด์บีช รีสอร์ทแอนด์วิลล่าโครงการใหญ่ริมทะเลนี้ให้ได้ โครงการบ้านท้ายหาดของจอมกวีนั้นมันก็แค่เริ่ม
จอมกวีเลือกใช้แต่เฉพาะสองบริษัทเท่านั้น คือของเนตรอำไพและมีเดช ไม่ใช่ว่าเพราะคุ้นเคยหรือเพราะความเป็เพื่อน แต่เขานั้นถูกใจผลงานของสองบริษัทนี้เท่านั้นจริงๆ โรงแรมในเครือคณาภัทรที่มีเขาดูแล จึงให้แค่สองบริษัทที่กลายมาเป็คู่แข่งทางธุรกิจต่อกันหากจะต้องประมูลงาน และเขาก็เป็เพียงผู้เดียวที่จะตัดสินใจ
"วันนี้ขอวิกาเข้าไปหาที่บ้านหน่อยนะ ผมจะคุยเื่บ้าน เย็น ๆ หน่อยก็ดีสักหกโมง เพราะผมมีประชุมยาว่บ่าย"
"ได้ค่ะคุณกวี"
เนตรอำไพตอบรับแล้วยิ้มหวานรับ แต่ในใจนั้นริษยาเทวิกาอย่างที่สุด เพราะเทวิกาจะได้ไป 'เอา' กันกับจอมกวีอีก แม้รู้ว่าจอมกวีไม่ได้จริงจังกับเทวิกา แต่ก็ยังอดอิจฉาไม่ได้ แต่เนตรอำไพก็อารมณ์เย็นลงได้เพราะความหวังที่จะได้โครงการใหญ่นั้นรออยู่เห็น ๆ
"ถ้าอย่างนั้น คุณเนตรก็ว่าง่เย็นน่ะสิ เราไปหาอะไรอร่อย ๆ ทานกันดีมั้ยครับ?"
"ไม่ไปค่ะ คุณมีเดช ฉันไปเองได้ แล้วก็น่าจะสบายใจกว่าถ้าไม่มีคุณ"
จอมกวีหัวเราะหึหึ ความสัมพันธ์ของมีเดชและเนตรอำไพนั้นเขาเห็นมานาน เนตรอำไพกลายจากคู่ค้ามาเป็เพื่อนที่มีผลประโยชน์ทางธุรกิจต่อกัน ส่วนมีเดชนั้นเป็เพื่อนกับเขามานานพอที่ทำให้เขารู้ว่ามีเดชนั้นจริงจังกับเนตรอำไพมากขนาดไหน แม้ว่าเขาจะเคยปรามมีเดชว่ามันน่าจะยาก ถ้าจะให้สองคนลงเอยกันได้ เพราะเขาไม่เห็นทางนั้นจริง ๆ เพราะมีเดชชอบยั่วให้เนตรอำไพอารมณ์เสีย แต่ถ้าจะให้จีบดี ๆ ก็คงจะไม่ใช่มีเดชเหมือนกัน
"เดี๋ยวสิบโมงฉันมีประชุมกับทางกรุงเทพ นายกับคุณเนตรก็ตามสบายนะ จะเดินดูรีสอร์ทหรือผักผ่อนก็แล้วแต่เลย หรือจะเอาอะไรก็บอกธิดาก็ได้เพราะฉันเข้าประชุมคนเดียว"
จอมกวีหันมาทางเทวิกา
"แต่ผมอยากจะคุยกับวิกาก่อนประชุมสิบโมงก่อนสักรอบ แล้วตอนเย็นก็ไปหาผมที่บ้านท้ายหาดอีกที ไปหาผมที่ห้องทำงานนะ"
"ได้ค่ะ"
เทวิกาตอบอุบอิบ ใจของเธอเต้นตูมตามเมื่อนึกว่าเธอจะได้อยู่กับเขาสองต่อสองอีกครั้ง ส่วนเนตรอำไพนั้นรีบพรวดพราดลุกขึ้น
"ฉันอิ่มแล้ว ขอตัวนะคะ"
"อ้าว คุณเนตร เช้านี้จะไปไหนหรือเปล่า ผมจะชวนไปดูแถว ๆ ริมหาดสักหน่อย เผื่อเราจะได้มีแรงบันดาลใจใหม่ ๆ กันบ้าง"
"ถ้าฉันมีไอเดียดี ๆ ใหม่ ๆ ฉันจะไม่บอกคุณหรอก คุณจะดูก็ดูไปคนเดียวเถอะ ฉันจะกลับห้อง"
เนตรอำไพเดินตัวปลิวออกไป มีเดชหันมาโบกมือให้จอมกวีและเทวิกา ก่อนจะวิ่งปรู๊ดตามเนตรอำไพออกไปด้วย เมื่อทั้งสองพ้นสายตาไปแล้ว จอมกวีจึงหันมาพูดกับเทวิกา
"รีบไปหาฉันนะ ฉันจะรอที่ห้องทำงาน"
จอมกวีส่งสายตาหื่นกระหายอย่างไม่ปิดบังมาให้ก่อนจะลุกออกไปก่อน เทวิกาสะบัดร้อนสะบัดหนาว นึกย้อนคืนวันที่เขาโยกอยู่ในตัวของเธอ มือแกร่งบีบคางเธอไว้แน่นให้เธอหันมาสบตา เขาได้จ้องมองตอนเธอเสร็จสม มันดีจนเธอปฎิเสธไม่ได้ว่า เธอแอบขอบคุณเนตรอำไพ ที่ส่งเธอไปพบจอมกวีในคืนก่อน แต่เมื่อพบว่าตัวเองเป็เพียงสิ่งของที่เขาหยิบยื่นให้กัน เธอก็เจ็บใจตัวเองที่เป็คนอ่อนไหวง่าย คิดไปเอง แล้วตัวเองก็ต้องมาเจ็บเอง
แต่เธอก็จะเล่นบทนี้ไปเรื่อย ๆ ถือเสียว่าได้อยู่กับคนที่เธอชอบมาก ๆ และในวงการโรงแรม เครือคณาภัทรก็เป็เบอร์ต้น ๆ ของประเทศ เธอจะเก็บความภูมิใจนี้ไว้แม้ว่าจอมกวีจะไม่ได้คิดอย่างนั้น และแม้ว่าสิ่งที่เนตรอำไพทำกับเธอจะดูเืเย็นเกินไปก็ตาม
เพราะเนตรอำไพไม่เคยเห็นเธอเป็น้องสาวอยู่แล้ว เทวิกาได้ถูกตราหน้าว่าเป็ 'ลูกคนใช้' และเนตรอำไพก็ปฎิบัติต่อเธอและมารดาอย่างนั้นมาโดยตลอดั้แ่บิดาของเธอและเนตรอำไพเสียชีวิต เทวิกาโชคดีที่ได้มีโอกาสเรียนหนังสือจนจบปริญญาตรีตามพินัยกรรม เธอกับมารดานั้นเป็ลูกไล่ให้เนตรอำไพมาโดยตลอดเพราะเนตรอำไพห่างกับเธอถึงเก้าปี และนางเทวี มารดาของเธอที่เป็คนรับใช้ก็ยอมคนบ้านนี้ไปเสียทุกอย่าง เมื่อความสนใจของเทวิกาคืองานตกแต่งภายใน เกียรตินิยมอันดับหนึ่งของเธอก็ทำให้เธอไปไหนไม่ได้นอกจากต้องทำงานกับเนตรอำไพ
"อยู่ที่บริษัทคุณเนตรนั่นแหล่ะวิกา ถือว่าแม่ขอร้อง ถือว่าได้ช่วยคุณเทพยุทธด้วยนะ" มารดาของเธอหมายถึงบิดาของเธอที่เสียชีวิตไปแล้ว
"เขาใช้เราคุ้มมากนะแม่ แล้วคุณเนตรก็ไม่เคยเห็นวิกาเป็น้องเลย"
"เอาเถอะ ถือว่าแม่ขอนะ คุณเนตรเขาบอกว่าเขาอยากได้วิกามากเพราะวิกาฝีมือดี จะทำให้บริษัทเจริญ เราเป็น้อง เราก็ต้องช่วยพี่ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่อยากนับญาติ แต่ยังไง ๆ เราก็หนีความจริงไม่พ้น"
ถ้าบริษัทตกแต่งภายในที่เนตรอำไพดูแล ไม่ได้ถูกสืบทอดมาจากเทพยุทธผู้เป็บิดา เทวิกาก็คงดื้อแพ่งกับมารดา ไม่ยอมที่จะช่วยเหลือพี่สาวต่างมารดาโดยเด็ดขาด เทวิกาจบและเริ่มเข้ามาทำงานใน่ที่บริษัท้าขยายงานออกไปพอดี เธอจึงเป็กำลังสำคัญให้กับเนตรอำไพ มันจึงทำให้เทวิการู้ว่าเนตรอำไพขาดเธอไม่ได้เพราะฝีมือของเธอนั้นดีจริงจนเป็ที่เลื่องลือในวงการว่าเป็หนึ่งในทีมมัณฑนากรรุ่นใหม่ไฟแรง ที่จะนำทีมมัณฑนากรของเนตรอำไพอินทีเรียดีไซน์ให้ขยายฐานออกไปได้อีก
1K
