คำเตือน ตอนนี้มีความรุนแรงทางด้านคำพูดและความคิด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน หากใครรับไม่ไหวแนะนำให้กดออกนะคะ
Thinking of 21
ฉันอยากจะบ้าตาย เพราะเื่ราวที่เกิดขึ้นกับเพื่อนคนสนิทของฉัน ฉันรู้สึกผิดต่อเพื่อนมากที่ปล่อยให้เพื่อนต้องเจอเื่ราวแบบนั้น ทันทีที่รู้เื่และเดินทางมาถึงไต้หวันฉันก็รุดหน้าไปหาเพื่อนทันที เมื่อไปถึงก็พบว่าพี่ชายและพี่สาวของเพื่อนมาถึงจนหมดและพวกเขาก็เคลียทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ฟางหลับไปแล้วและมีเพียงพี่ชายของฟางที่ออกมาคุยกับเราที่ห้องรับแขกของบ้านญาติของซันเดย์
“พี่โบ้ทฝันขอโทษจริง ๆ ค่ะที่มีเื่ราวแบบนี้เกิดขึ้น ขอโทษนะคะพี่” ฉันยกมือไหว้พี่ชายเพื่อนอย่างรู้สึกผิด ฝุ่นเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน
“ไม่เป็ไร ไม่มีใครอยากให้เื่แบบนี้เกิดขึ้นหรอก เราก็อย่าคิดมาก” พี่โบ้ทยิ้มให้อย่างใจดี แต่ไม่ว่ายังไงความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาไม่สามารถทำให้ฉันสบายใจได้เลยสักนิดเพราะยังรู้สึกผิดต่อเพื่อน
“สวัสดีครับ ผมยูเมะ” คุณยูที่เพิ่งคุยโทรศัพท์เสร็จเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับเอ่ยแนะนำตัวกับพี่โบ้ท ทั้งสองจับมือเพื่อทำความรู้จักกันเล็กน้อยจากนั้นคุณยูก็เริ่มพูดขึ้นอย่างจริงจัง
“เื่ที่เกิดขึ้นวันนี้ทางเรารู้สึกเสียใจมากจริง ๆ ครับ ทางเราจะชดใช้ให้กับทุกอย่างที่เกิดขึ้นรวมถึงค่าใช้จ่ายจากการดำเนินคดี”
“ไม่เป็ไรครับ เื่คดีมีคนรับผิดชอบแล้ว ส่วนเื่อื่นผมอยากให้ฝันฝุ่นคุยกับฟางเองนะครับ เพราะบางทีน้องอาจจะไม่ได้โทษว่าเป็ความผิดใครเลย ฝุ่นกับฝันลองไปคุยกับฟางนะ” พี่โบ้ทหันมามองฉันและฝุ่น เราสองพี่น้องพยักหน้ารับตั้งใจจะไปคุยฟางอีกครั้ง คืนนั้นหลังจากคุยกันเสร็จเราทั้งสามก็กลับโรงแรม
“ฝันพรุ่งนี้มีคุยกับลูกค้านะ เจอกันสิบโมง”
“โอเค”
“ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้เจอกัน”
“ฝันดีค่ะ”
“ฝันดีครับ” ฝุ่นเดินเข้าห้องพัก ส่วนฉันก็เปิดประตูห้องพักตัวเองจังหวะที่จะเข้าห้องพักคุณยูก็เปิดประตูออกมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางของเขา
“ขอนอนด้วยครับ”
“ฮะ?”
“ก็นอนด้วย สงสารการ์ดที่ต้องนอนเบียดกันในห้องนู้นเลยให้พวกเขาแบ่งมานอนห้องพี่”
“แล้ว?”
“พี่ก็จะนอนกับหนูไง”
ว่าจบเ้าตัวก็เปิดประตูห้องพักแล้วยังใจดีลากกระเป๋าเดินทางของฉันเข้าไปในห้องให้อีกด้วย ฉันได้แต่เดินตามหลังเขาเข้าห้องพักไป คุณยูดุให้ไปอาบน้ำฉันเหนื่อยจนไม่มีแรงจะเถียงกับเขาเลยต้องทำตามที่อีกฝ่ายบอก แต่พอถึงเวลานอนกลับนอนไม่หลับ มันรู้สึกผิดมากที่ทำให้เพื่อนเจอเื่แบบนั้น
“ไม่ง่วงเหรอ ดึกแล้วนะ” คนที่นอนกอดจากด้านหลังเอ่ยถาม ตัวฉันเองตัดสินใจพลิกตัวกลับไปหาเขาและซบหน้าลงบนแผ่นอกเขาอ้อน ๆ คุณยูใเล็กน้อยแต่ก็ยังกอดฉันไว้เช่นเดิม
“เป็อะไรครับ? บอกพี่ได้ไหม”
“เรารู้สึกไม่ดีเลยที่ทำให้เพื่อนเจอเื่แบบนั้น”
“ฝันครับ เพื่อนเราก็บอกแล้วว่าไม่ได้โทษฝันเลย เื่ที่เกิดขึ้นคนพวกนั้นเป็คนทำ เอางี้ถ้าหนูไม่สบายใจหนูจัดสวัสดิการให้เพื่อนหนูได้พักร้อนไม่ก็ให้โบนัสตอบแทนดีไหม” ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าควรจะต้องทำยังไงเลยพยักหน้าไปส่ง ๆ คุณยูกระชับวงแขนแน่นขึ้นมือก็ลูบแขนฉันไปมาปลอบให้หลับ
“นอนพักได้แล้ว พรุ่งนี้หนูมีงานนะครับ”
“นอนไม่หลับ” คุณยูขยับตัวเล็กน้อยแล้วหยิบสิ่งที่อยู่ในกระเป๋าข้างเตียงมาให้
“เอามาด้วยเหรอ?” ฉันถามอย่างตื่นเต้นมือก็รับของมาไว้ ทั้งยังพลิกหันหลังให้คนตัวโตและซุกใบหน้าลงกับหมอนรองคอใบโปรด ที่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขาเอามาด้วยั้แ่ตอนไหน
“อ้าว ได้หมอนแล้วทำไมขยับห่างพี่ล่ะ”
“อย่าเสียงดัง จะนอนแล้วค่ะ”
“หันกลับมากอดพี่เดี๋ยวนี้เลยครับ”
“เฮ้อ ตาแก่ขี้น้อยใจชะมัด” ฉันพึมพำแต่ก็ยอมขยับไปกอดเขาตามเดิม โดยมีหมอนรองคอวางอยู่บนหน้าท้องคุณยูและมีท่อนแขนฉันวางทับหมอนรองคออีกที
“พี่ยังไม่แก่สักหน่อย”
“จะนอนแล้ว”
“ครับ ๆ ฝันดีครับ”
“ฝันดีค่ะ”
ตลอดระยะเวลาที่มีคุณยูเข้ามามันก็มีความสุขไปอีกแบบนะ เขาคอยเอาใจคอยดูแลแต่ก็ยังดุถ้าหากฉันดื้อหรืองี่เง่า เราคุยกันมากขึ้น ทั้งเื่งานและเื่ทั่ว ๆ ไป วันนี้เขาก็พามาที่บ้าน เขาบอกว่าแม่มีเื่จะคุยด้วย ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะคุยเื่อะไรกัน แต่พอมาถึงฉันก็อยากจะโกรธคนที่พามาเพราะนอกจากพ่อกับแม่เขาแล้วยังมีคนที่ฉันไม่เคยติดต่อและยังขึ้นชื่อว่าเป็พ่อของฉันอยู่ พวกเขานั่งกันที่ห้องรับแขก พอฉันเดินเข้าไปพวกเขาก็หันมามองด้วยสายตาที่แตกต่างกันออกไป ฉันนั่งลงพร้อมกับยกมือไหว้ผู้ใหญ่หมายถึงพ่อกับแม่คุณยูนั่นแหละนะ
“เอาละ ยังไงก็ควรจะคุยให้ชัดเจนกันไป” จู่ ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็เอ่ยขึ้น ฉันเงยหน้ามองเธอก่อนจะบีบมือตัวเองแน่น ผู้หญิงคนนี้เป็คนที่ผู้ชายคนนั้นรัก คงจะรักกันมากสินะขนาดทำผิดแล้วยังไม่คิดห้ามมีแต่ช่วยส่งเสริม หึ น่ารังเกียจ
“เดือนหน้าลูกดิฉันจะกลับมา เื่หมั้นของคุณยูกับ...” ผู้หญิงคนนั้นปรายตามองฉันเหยียด ๆ
“คุณ...” คนเป็สามีเธอคงจะเอ่ยปรามแต่พอถูกตวัดสายตามองก็กลับไปนั่งสงบเสงี่ยมดังเดิม
“เหมือนจะเคยคุยเื่นี้กันไปแล้วนะคะ?” แม่คุณยูเอ่ยขึ้น
“ก็ใช่ค่ะ แต่คุณหญิงลองคิดดูนะคะ ลูกดิฉันจบจากเมืองนอก ได้เกรดสูง ถ้ามาช่วยงานคุณหญิงคงมีแต่คนชื่นชม ไม่เหมือนกับเด็กบางคน โง่ก็โง่ จบจากมหาลัยในประเทศ มัวแต่เที่ยวเล่นมั่วผู้ชายคนแบบนั้นยัง้าอีกเหรอคะ?” อ่า ตบคนแก่โดนปรับเท่าไหร่นะ มีใครรู้บ้าง
“แล้วไงครับ ก็เคยบอกไปแล้วว่าคนที่ผมจะหมั้นและแต่งด้วยมีเพียงฝัน ต่อให้คุณพาลูกสาวคุณมาประเคนถึงที่หน้าบ้านผมก็ไม่เอาไม่ต้องมายัดเยียด ถ้าลูกคุณดีขนาดนั้นก็รีบให้หาเงินมาใช้หนี้แล้วกันนะครับ อย่ามาขายลูกตัวเองกินแบบนี้”
“นี่คุณยู!” น่าอิจฉาจัง...ขนาดแค่คุณยูเอ่ยถึงลูกสาวสุดที่รักของเขา เขาก็เป็เดือนเป็ร้อนแทนแล้ว
“ทำไมเหรอครับ ผมพูดอะไรผิด”
“การที่คุณมากล่าวหาว่าลูกผมเป็แบบนั้นลูกผมเสียหายนะ”
“แล้วการที่ภรรยาคุณมาว่าแฟนผมแบบนั้น แฟนผมก็เสียหายเหมือนกัน อีกอย่างฝันก็ลูกคุณทำไมถึงทำแบบนั้นกับเขา”
“ใช่! เขาเป็ลูกผม...”
“ไม่ใช่หรอก เขาไม่ใช่พ่อของฉันหรอก จะมีพ่อพี่ไหนปล่อยให้เมียใหม่เอาไม้ถูพื้นตีลูกตัวเอง จะมีพ่อคนไหนที่ขังลูกตัวเองไว้ในห้องเก็บของ จะมีพ่อที่ไหนไล่ลูกตัวเองไปตาย...”
“ฝัน พ่อ...”
“อย่ามาแทนตัวเองว่าพ่อ อีกอย่าง เื่หนี้ที่พวกคุณก่อก็หาทางใช้เองแล้วกันนะคะ ลูกเก่งนักนี่ เก่งนักก็ช่วยกันเอง อย่ามายุ่งกับพวกเรา” พูดออกไปอย่างเหลืออด ใครจะมองฉันไม่ดีก็ช่าง ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันเหนื่อย เหนื่อยกับเื่นี้ ฉัยคิดมาตลอดว่าสามารถปล่อยวางเื่นี้ได้แล้ว แต่พอเอาเข้าจริง ๆ เื่ราวบ้าๆ พวกนี้มันยังหลบซ่อนในความรู้สึกฉันอยู่เลย
“นี่จะเป็ครั้งสุดท้ายที่ฉันจะพูดเื่นี้ เื่หนี้ที่บ้านพวกคุณ ก่อเองก็รับผิดชอบเอง!!”
“ปากดีแบบนี้ไงแม่แกถึงได้ตายก่อน ครั้งนั้นน่าจะเป็แกด้วยนะที่ตายไปกับแม่แกน่ะ!” ยัยผู้หญิงคนนั้นชี้หน้าด่าฉันอย่างไม่พอใจ แต่ถึงจะไม่พอใจยังไงเธอก็ไม่มีสิทธิ์มาด่าแม่ฉันแบบนี้
“แก่แล้วก็เก็บปากไว้กินข้าวนะคะป้า ติดพนันคนเดียวยังไม่พอ สร้างหนี้คนเดียวยังไม่พอยังจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนอีก แก่จนจะเข้าโรงอยู่แล้วอยู่สงบ ๆ บ้าง! ..” เสียงฉันชะงักค้างไปเมื่อมีกลุ่มน้ำถูกสาดส่งมาจากฝั่งตรงข้ามพร้อมกับเสียงวี้ดว้ายของแม่คุณยู ฉันปรายตามองคนที่สาดน้ำใส่หน้าตัวเองอย่างเ็ป ไม่ใช่กายที่รู้สึกแบบนั้นแต่เป็ใจ หัวใจฉันเ็ปกับการกระทำของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
“ขอโทษเมียพ่อเดี๋ยวนี้!”
“ไม่” ฉันเค้นเสียงตอบ จ้องหน้าผู้ชายคนนั้นราวกับคนไม่รู้จัก
“ฝัน! ทำไมเป็เด็กก้าวร้าวแบบนี้ แม่แกไม่เคยสั่งสอนหรือไง...”
“อย่ามายุ่งกับแม่ฉัน แม่ฉันสอนฉันดีทุกอย่าง สอนให้รักแม้กระทั่งคนที่ไม่เคยรักเขาอย่างคุณ แต่ถ้าจะด่าคนที่ไม่เคยสอนฉันเลยคุณคงต้องด่าตัวเองแล้วล่ะ เพราะคุณต่างหากที่ไม่เคยสอนฉัน”
“...”
“ฉันรู้ค่ะ ว่าคุณไม่เคยรักแม่ฉัน ไม่เคยรักฉัน ฉันรู้และไม่เคยหวังอะไรจากคุณแล้ว แต่การที่คนของคุณมาว่าแม่ฉันแบบนี้ฉันยอมไม่ได้ ทุกอย่างฉันทำตามที่คุณ้าแล้ว ทั้งไม่ให้ยุ่งกับครอบครัวของคุณ ไม่ให้ฉันไปเหยียบที่บ้านของคุณ หรือแม้กระทั่งที่คุณไล่ฉันไปตาย...” ความเงียบภายในห้องทำให้ฉันเริ่มยิ้มเหยาะตัวเอง น่าสมเพชเกินไปแล้วชีวิตฉัน
“ฉันทำมาหมดแล้ว หรืออยากให้ฉันทำต่อหน้าคุณเลยถึงจะพอใจและเลิกยุ่งกับฉัน...”
“ฝัน...”
“ดื้อ มองพี่ ดื้อครับ ฝัน ฝันมองพี่ก่อนคนดี” ฝ่ามือร้อนที่ยื่นมาแตะที่แก้มและเอ่ยเรียกไม่สามารถฉุดฉันให้หันไปสนใจเขาได้เลย ในสายตาฉันคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนั้นต่างหากที่ทำให้ฉันสนใจ
“เลือกมาสิ อยากให้ฉันทำแบบไหน...” ภาพในหัวเป็สิ่งที่ฉันเคยคิดที่จะใช้ปลิดชีวิตตัวเองหลังจากที่สูญเสียแม่และคนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อไล่ให้ไปตาย ฉันคิดมาตลอดว่าควรจะทำยังไงหลังจากครั้งนั้นไม่สำเร็จ
“ฝัน พ่อขอโทษ”
“เลือกมาสิ! จะให้ใช้อะไร มีด แก้ว กรรไกร หรือให้ะโจากที่สูง ๆ อ้อ เชือกก็มีนะ ให้ผูก....”
“ไม่เอาแล้ว ๆ ฝันฟังพี่ครับฝัน ฝัน เรากลับกันนะ กลับบ้านเรากันนะครับ” เสียงฉันหายไปเมื่อคนที่พยายามตบแก้มเรียกสติรั้งฉันเข้าไปกอดจนแน่น ไม่ยอมให้พูดอะไรต่อ
“อย่าทำแบบนั้นนะ อย่าทำแบบนั้นอีกนะครับ อยู่กับพี่นะ อยู่กับพี่ อยู่กับฝุ่นนะครับ” เสียงกระซิบที่สั่นพร่านั้นมันช่างคุ้นเคยเหลือเกิน แต่ตอนนี้เหมือนทุกอย่างมันเงียบไปหมดในห้วงความคิดฉัน ในหัวมีแต่วิธีต่าง ๆ ที่จะทำให้ตัวเองหายไปจากโลก อยากไปหาแม่ อยากกอดแม่จะแย่แล้ว...
====
ไม่มีใครรู้ว่าน้องเจออะไรมาและมันร้ายแรงมากขนาดไหนใครความรู้สึกน้อง แต่น้องผ่านมาจนถึงตอนนี้ได้น้องเก่งมากๆเลยนะ
ปล.เม้นด้วยความสุภาพนะคะ
1K
![ถูกอัญเชิญมาเป็นนักฆ่าในต่างโลก (Yobidasareta Satsurikusha) [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1587287833_34684722.webp)
